Jaarlijkse traditie

Smoutebollen

Bron: Google.

Het is September, dus Kermistijd.

Hoe het komt dat het mijn traditie is geworden weet ik niet precies. Hiermee bedoel ik niet de (bijna) jaarlijkse stembustraditie in ons Belgenlandje. Toegegeven, dat is ook een kermis, maar ik heb het hier over de échte kermis. Je weet wel, met kraampjes, draaimolens, suikerspinnen en … smoutebollen*. 

September, dat is voor mij smoutebollen eten van de kermis, als het even kan op een bankje in het park. Gewapend met een handdoek, welteverstaan. Want hoewel ik graag bloemsuiker op m’n smoutebollen lust, ben ik niet verzot op de sticky business die ze meestal op m’n kleren achterlaten.

Grappig is het wel, om in dat geliefde park een dwarsdoorsnede van de bevolking aan te treffen, die allemaal worstelen met de bloemsuikerkwestie. Het verschil is, ik heb een handdoek – en zij niet. Ik kijk graag mensjes, en het obligate bloemsuikergeklungel heeft zo zijn charmes.

Het hoort bij de kermis. Net als eendjes vissen. Had ik (en heb ik nog steeds) een zwak voor. Dat ik af en toe zelf voor eend speelde en dus flink nat werd, kon de pret niet drukken.

Of misschien komt mijn voorliefde voor eendjes wel door de grote gele pluchen eend die ik er als klein meisje won, en die jaaaaaaaaaaren op het voeteind van mijn bed knàlgeel zat te wezen …

Tot op vandaag wil ik weten waar het eendjes-vissen kraam zich bevindt op de kermis. Soms verlang ik weer dat kleine meisje te zijn, wier grootste zorg het was een pluchen beest te bemachtigen…

Nu nog steeds kan ik de blijdschap van toen voelen!

Welke (kinder)traditie maakt jou blij ?

————

* oliebollen, meestal zonder krentenvulling

Advertenties

8 gedachten over “Jaarlijkse traditie

  1. danique

    De Sint natuurlijk, die bijzondere man heeft me altijd geboeid, vooral door mijn Nederlandse vader.
    Maar de kermis op het dorp waar’k opgroeide vond ik ook machtig mooi en zeer plezant!

  2. Sharp Ben

    Ik ben dol op smoutebollen! Alleen eet ik ze niet in het openbaar. Die wansmakelijke vertoning gun ik de mensheid niet! Ik eet ze thuis, aan tafel, met mes en vork. Maar zelfs dat is nog geen garantie voor propere kleren… :-)

  3. Kort en Klein

    Ik vond de Sinterklaas periode altijd heel spannend, niet zo zeer om de cadeaus maar toch meer om het mysterieuze van die man die al dik over de 100 was en ieder jaar weer met die krakkemikkige boot uit dat warme Spanje naar het koude Nederland kwam. Alleen maar om dingen weg te geven, en dat allemaal voor een tekening en een wortel voor zijn paard.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s