Toen door de ogen van nu

WOLF BITER

Bron : weheartit

Op mijn tocht door Blogland vallen mij deze week twee colums op die allebei teruggaan naar grootmoeders tijd.

Toch al in een terugkijkbui zijnde blijft de inhoud aan mij plakken. Het kruipt onder mijn huid.

(Mijn herfstdip, meer een klop van de houten hamer, is nog niet voorbij. Ondanks de fleecedekentjes en de warme chocola).

Zowel Madam Arrabelle als Bentenge hebben het over hun grootmoeder. Over hoeveel werk die verzette. De bewondering en de zoete memorie spreekt uit hun stukjes … Prachtig !

Maar onwillekeurig vraag ik me toch iets af.

Dat geluk uit grootmoeders tijd.

Is dat iets dat er altijd al was, of is dat een soort van tevredenheid die later kwam – omdat ze hebben leren leven met de zaken waar ze op dat moment toch niks aan konden veranderen ?

Want al zal de toenmalige sociale structuur en de vooraf uitgetekende sociale rol die daarbij hoorde voor veel vrouwen een oprechte bron van genoegen geweest zijn, toch kan ik me niet voorstellen dat dat de facto de grote wensdroom van elke vrouw was.

Voor sommigen moet dat strakke stramien een adem-benemend keurslijf zijn geweest.

Hoe verging het iemand die het stilzwijgend verwachte grote gezin niet kreeg of niet wilde ? Dat kan bestempeld worden als afwijken van het geëffende pad en zal toch best wel ‘stamina’ vereist hebben, denk ik zo …

Maar dat is een reflectie door mijn ‘modern’ oog.

Overigens is tevredenheid een kunst die veel grootmoeders zich eigen hebben moeten maken door de oorlogsomstandigheden van vorige eeuw.

In die optiek valt er nu niets te zagen, integendeel.

Hoe zou grootmoeder naar deze tijd kijken ?

Zou ze de druk van de twee jobs die vrouwen tegenwoordig hebben, zien zitten ? Misschien zou ze ook puffen onder het fenomenale aantal keuzes die – meestal in geen tijd – moeten gemaakt worden.

Anderzijds deed oma toen ook al aan multitasking. Zulke grote gezinnen bestier je niet zonder plan van aanpak.

De huidige multitasking is met een kleiner gezin én een job eenvoudigweg anders. Is het niet zo dat elk tijdvak(je) zijn eigen keuzes meebrengt ? Met de daaraan vasthangende pro’s en cons ?

Maar het zou wel eens kunnen dat haar antwoord ons zou verrassen. Want grootmoeders gaan (of is dat mijn idee ?) anders met perfectionisme om. Taakverdeling en opvoeding verliepen toen ook heel anders dan nu.

Ach ja, ’t was een andere tijd… en daarom nooit helemaal vergelijkbaar.

Maar ik word er toch een beetje warm van, van die aandacht voor grootmoeder …

Ook die van mij was een straffe Madam die al aan multitasking deed, lang voor het woord hip werd !

Advertenties

20 gedachten over “Toen door de ogen van nu

  1. appelig

    Misschien is het verschil dat we nu zoveel keuzes hebben. We kunnen (vaak) kiezen of we voor een gezin of carrière gaan (of een combi). Vroeger deed men wat ‘gewoon’ of gewenst was (denk ik). Ik denk ook niet dat men gelukkiger was, men accepteerde het en leek daardoor gelukkiger?

    1. Emily

      Ik denk dat hier wel wat inzit, het was iets wat toen normaal was, dus het werd gewoon zo geaccepteerd. Als je niet beter weet, dan is het goed zoals het is he.

  2. ms

    De manier van leven verandert, de ingesteldheid van de mensen niet. En een gewoon huishouden in die tijd (waar ze niet altijd zoveel kinderen hadden) vereiste ook veel meer dan nu. Een gewone was was al een zaak van drie dagen terwijl dat nu door de machine gedaan wordt.

    Mijn ene grootmoeder had bovendien nog een boerenbedoeningske met enkele beesten.

    Maar de grootouders van de mensen die jij noemt hebben de leeftijd van mijn ouders (jaja, mijn kinderen zijn ook al zo groot) en dat was pas de generatie met minder kinderen en de vrouwen met meer tijd. Want toen begonnen ze pas aan uit werken gaan te denken.

    1. bentenge

      euh… mijn grootmoeder zou nu bijna 100 zijn… ik zou met negen (waarvan twee vroeg gestorven) niet durven zeggen dat dat de generatie met minder kinderen al was. Enfin. Juist ter correctie. Ze had ook een “boerenbedoeningske met enkele beesten” (mooie naam) ;-)

  3. Nicole

    Ik heb nooit echt een diepe bewondering voor mijn oma gehad, maar misschien is dat omdat ik opgevoed ben met het idee dat huismoeder zijn helemaal niks is en dat ik vooral moet gaan studeren en werken.
    Ik vraag me af hoe de volgende generaties kijken naar deze generatie en andersom. Misschien is het over tientallen jaren weer helemaal anders.

  4. HansDeZwans

    Het is ook moeilijk te vergelijken. Zeker als je weet dat het aantal kinderen vroeger tussen de 5 – 10 lag. (soms ook meer) Dan kun je geen job erbij nemen, want je hebt je handen vol.

  5. zapnimf

    Eerlijk gezegd, mijn bomma was niet zo’n fijn mens. Maar haar deel van de miserie heeft ze natuurlijk wel gehad : haar man dood in de oorlog, achterblijven met drie kinderen waarvan er eentje sterft als het vijf is. Maar ook redelijk bekrompen en pilaarbijter. Later werd ze dement en kwam er de goorste praat uit. Zo wil je eigenlijk je grootmoeder niet herinneren.

    1. bentenge

      Dementie is verschrikkelijk. Allen die daar aan beginnen te lijden wens ik de moed van Hugo Claus toe. Maar dat is niet evident.
      Nostalgisch kunnen terugkijken kan enkel als het in totaliteit ook redelijk goed was he. Ben niet zeker dat mijn grootmoeder zo positief zou geweest zijn als haar man in de oorlog gestorven was.

  6. Christel

    Heb niets als warme herinneringen aan mijn grootmoeder. Een lieve dame, die altijd wel iets aan het maken was (kledij, lekker eten, etc..) maar die ook sociaal geëngageerd was en met hare camino veel op schok was. Ik bracht er veel tijd door…en heb er een warm nest gehad.

    Haar actief leven werd abrupt minder door een herseninfarct. Ze zou nooit van zijn leven naar een rusthuis gaan, maar nu zat er niets op. Soms had ze heldere momenten (kreeg dan nog epilepsie-aanvallen) en soms totaal van de wereld.

    Dan ging ze “stront” uitvoeren naar Rusland in blikken trommels. En dan moest je maar naar buiten kijken: “Want zie je diene hoop stront, awel die ga ik uitvoeren!”. Nu kan ik er mee lachen maar 7 jaar geleden maakte het mij doodziek om zo’n vrouw ineens zo tot niets te zien herleiden.

  7. fotorantje

    ik denk dat de grootmoeders een heel zwaar leven hadden
    die van mij toch, wassen en plassen zonder wasmachine is al één ding, de vuile werkkledij van de man
    de oorlog meegemaakt, voeten verzorgd van de vluchtelingen die passeerden, een pasgeboren kind verloren in de oorlog, de kinderen vastgrabbelen bij het lawaai van de overvliegende oorlogsvliegtuigen en vluchten naar de kelder, het proberen van je kinderen te eten te geven, enz enz
    het waren zware tijden
    maar de periode dat ze grootmoeder was, was het zalig voor haar, van het ene verjaardagfeest van de kleinkinderen naar het ander en dan later nog de achterkleinkinderen
    bleef bij de pinken tot haar 98, kort na haar 98e overleed ze
    Het ergste voor haar toen ze zo oud was was het feit dat ze niet anders kon dan naar het rusthuis gaan, na een lange periode in het serviceflat

    de andere oma was al dement toen ik nog maar zo’n 12 jaar was, ze herkende me niet meer
    moeilijk om dan nog een verbondenheid naar die oma te voelen

  8. madam Arabelle

    oh maar ik voerde geen pleidooi voor de goeie oude tijd. Wel een pleidooi tegen zagen. Ik denk indd. dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn was en de was doen van zes kinders zonder wasmachine, ik mag het niet gedroomd hebben. Maar ge dééd dat gewoon. Nu doet ge dat ook (allé uw wasmachine) maar zààgt ge daarover. En laten we wel wezen, eigenlijk zouden we dat zagen best achterwege kunnen laten, niet? Persoonlijk vind ik alleen mijn werk niet leuk, al heb ik geen probleem met het gààn werken op zich en ik zou daar eigenlijk écht wel iets aan kunnen doen, ander werkzoeken bijvoorbeeld, maar ik ben daar te tam en te onzeker voor, dus zaag ik erover, terwijl ik beter gewoon iets zou doen. Al was het stoppen met werken en nog vier zonen bijmaken en weer met hand gaan wassen.

    1. bentenge

      Ja, via deze weg nog eens dank je wel voor je blog Madam A. You are so damn right. (zie commentaar op je blog, ik ga er werk van maken :-) )
      En Ariadne: TX for the revival support :-)

  9. Emily

    Vroeger was ook anders, het was de man zorgde voor het eten en de vrouw zorgde voor het huishouden. Het was toen een fulltime job die wij nu verdelen. Ook zijn de gezinnen kleiner en als er een kleding stuk kapot is dan brengen wij het weg of laten wij het maken.
    Ik heb wel respect voor die vrouwen van toen, want ze konden werkelijk alles, alles wat ik later niet zo goed zal kunnen doen.
    Maargoed, ook dat is dan weer niet te vergelijken, want zouden zij een baan aankunnen wennen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s