Cupido’s rechterhand

Cupcakes and Cashmere

Bron : weheartit

Valentijnsdag vandaag. Dag der verliefde mensen. Niks mis mee.

Maar toch voel ik een weerbarstig stekeltje rechtop gaan staan. Datzelfde van bij moeder- en vaderdag.

Begrijp me goed : die moeten gevierd. Maar ik vind het werkelijk jammer dat er zoveel mensen zijn die per definitie niet gevierd worden : dochters, zussen, zoons, broers …

Die mogen ook wel eens een keertje voor het voetlicht, vind ik. Hierbij breek ik een lans voor zij die nog geen eigen feestdag hebben !

Ach. Wie weet is Valentijnsdag wel op die manier begonnen.

Of misschien vond de bende van Zeus wel dat Cupido, net als de Sint, recht had op een assistentenkorps …

Maar er zijn verschillen. Want  de Cupido-fase komt pas later, na die van de Sint.

Hoeveel later, dat varieert. Het hangt natuurlijk af van wanneer je verliefd wordt, maar ook van het gezin waarin je woont !

Als je  – zoals ik – in een meisjesgezin huist waar je ook nog ‘ns de jongste bent, zit je met een Cupido-dilemma, neem het van me aan.

Want jij bent dan nog veel te klein voor een lief, terwijl de anderen wél kunnen meedoen aan de Valentijnsgekte.

Dat wordt dus een paar jaar sip kijken. Tot Cupido, altijd in voor iets geks, een lumineus idee laat neerdalen in het hoofd van zijn rechterhand …

Mijn vader. Ja, echt.

Zijn romantische kantje zit goed verstopt, maar hij heeft het wél.

Niet het type dat élk jaar met gigantische boeketten aan kwam. Maar : als hij het deed, dan voor iedereen.

Dat principe gold bij uitbreiding dus ook voor 14 februari. Na een paar sippe Valentijntjes van mijn kant, besloot ie fluks een nieuwe traditie in het leven te roepen. 

Dus kondigde hij aan : “Zolang je nog geen vriendje hebt, krijg je van MIJ een kadootje !”

Eerst geloofde ik het niet. Niemand thuis, eigenlijk. Maar toen werd het Valentijn en was er echtigentechtig een kadootje !

Stel je de verstomming voor waarmee mijn nietbinnendelijntjeskleurende vader me sloeg !

Vermenigvuldig dat met honderd wat betreft mijn klasgenootjes !

Plots was ik uniek ! Eerst was ’t een beetje gek, maar later vond ik het écht leuk.

Zo kwam het dat mijn collectie valentijntjes groeide, zelfs zònder lief !

Sommige zijn ondertussen verdwenen, maar ééntje heb ik nog wel. Een klein terracotta kruikje dat sierlijk staat te wezen in mijn boekenkast annex etagère.

Eigenlijk is het een amphoraatje met een bloemenrand er op. Gedroogde bloemen zijn het, met in het midden een roosje. Echt schattig !

Hoe hij er op kwam is nog steeds een goed bewaard geheim … Maar het werkte !

Want het inspireerde mijn latere vriendje ! Die kon immers niet achterblijven.

Telkens ik naar het keramiekje kijk, moet ik gniffelen … De story van hoe ik er aan ben gekomen, is me in de loop der tijd even dierbaar geworden als het kruikje op zich …

Ik zou zeggen : trek de Valentijnstraditie open, en koop ook ’s een aardigheidje voor wie je lief vindt, zelfs al is dat niet het vriendje / vriendinnetje.

Cupido ziet die “twist” best zitten, dat weet ik zeker !

Advertenties

14 gedachten over “Cupido’s rechterhand

  1. fotorantje

    wat een lief idee van je vader!
    maar misschien wist hij hoe het er in amerika aan toe gaat
    ik correspondeerde ooit met een amerikaanse en die zei toen dat het daar niet de dag van de verliefden is maar van de liefde in alle opzichten (vriendschap, ouderliefde,…)
    dat zouden ze hier meer moeten doorvoeren, dan zou iedereen z’n dag hebben

  2. appelig

    Wat een ontzettend lieve vader heb je.
    Bij ons thuis waren de kaarten die op Valentijnsdag binnenkwamen steevast voor mijn moeder. En ze kreeg er veel hoor. 14 Februari is namelijk haar verjaardag. O, ik zie dat het tijd is om naar haar toe te gaan. ;-)

  3. EsZ

    Wat een lieve papa!
    Op zich heb ik niets met Valentijnsdag, net als met vader- of moederdag. Pure geldverspilling en commercie. Ik vind het veel leuker om spontaan iets liefs te geven aan een dierbare, op een moment dat diegene het niet verwacht. Daar ben ik voorstander van :)

  4. zapnimf

    Die dochters- en zonendag heet sinterklaas.

    Het eerste jaar dat ik alleen was, kreeg ik allemaal anonieme kaarten opgestuurd. Enkele kalligrafievriendinnen die zich aan het werk hadden gezet. Onverwacht is fijn. Uw vader ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s