Gastblogging

cinderella theatre by Harlem | cinderella theatre at HarlemUK.com.

Bron : weheartit

Gastbloggen, dat is zo door iemands schrijfsels begeesterd raken, dat je van je eigen blog een vrij podium maakt.

Dat is een uniek verhaal brengen binnen je eigen blogverhaal. In dit geval zelfs een vervolgverhaal als opiniestuk.

Deze blogger is niet begeesterd, maar gepassioneerd. Door taal, schrijven, nieuwe woorden en eigenlijk alles waardoor en waarmee taal tot zinvolle uitdrukking kan worden gebracht. Getuige daarvan is zijn zijn nieuwste project, waar ik mezelf al een paar keer mocht ontdekken – tot mijn blije verrassing. Sinds kort ook met een gastrubriek …

Een passie dus voor bloggen – hij houdt 3 (!) blogs up and running – en ook voor de vorm van taalbedrijf die bij conventie politiek is gaan heten.

De politiek in Belgenland – of het gebrek eraan – is legendarisch … en taalvernieuwend. 

Ik wilde wel eens weten hoe het woord lazarusformatie te voorschijn kwam uit een taalbad van Sharp Ben.

Hou je vast, vandaag  Part I van zijn opiniestuk.

Politieke poppenkast : de lazarusformatie

Er op terug kijkend verbaast het me enigszins dat ze nog bestaat; die vreemdsoortige natie, dat afgerukt stukje Nederland, geprangd tussen Frankrijk en Duitsland.

Het werd goed 180 jaar geleden achteloos bijeen geharkt door de toenmalige Europese grootmachten die elkaar het licht in de ogen niet gunden en elkaar voor geen meter vertrouwden…

Dat bufferlandje, België, heeft al ettelijke keren op zijn grondvesten gedaverd.

2 maal lag het midden in het Europese slagveld, de andere keren zijn op het conto van de Belgen zelf te schrijven.

Ik wil met u even terug naar de laatste keer dat onze grondvesten daverden. Wees gerust: Niet de hele chronologie van de 541 dagen tellende regeringsvorming.

Dat gaat ons te ver leiden. Dit is immers een gastblog. Ik beperk me tot enkele markante feiten.

Enkele weken voor de parlementsverkiezingen loopt een regering op haar laatste beentjes en probeert haar laatste beslissingen te nemen.

Eén van de laatste struikelstenen is  niet één of ander besparingsplan, pensioenhervorming of drastische hertekening van de arbeidsmarkt – alledrie broodnodig, en ook al de landen om ons heen zijn er zoet mee – nee, hier steggelen de excellenties over de kleur van de nieuwe Europese nummmerplaten. Ja, u hoort het goed.

De heisa over 2 of 3 kleurtjes is exemplarisch en symptomatisch. Het eens zo geroemde Belgische compromis is niet meer te vinden. Niet over kleurtjes, laat staan over veel fundamentelere dingen. De toenmalige eerste minister zegt: “Het Belgische model heeft zijn limieten bereikt.” Hij zegt wat ik denk.

De teerling is geworpen. De kiezer heeft gesproken, en heeft altijd gelijk.

Bijgevolg timmert ie een politiek landschap ineen waar geen pijl op te trekken, geen land mee te bezeilen en geen regering mee te vormen valt. 

Laat staan een grondige, werkbare hervorming van de staat door te voeren!  Want het formatierecept begint met: ‘Men neme 6, 7 of 8 partijen…”

Dat België een land is met 2 verschillende talen, culturen, democratieën en opvattingen over van alles en nog wat was al enkele decennia duidelijk. Nu weerspiegelt zich dat ook in een verkiezingsuitslag.

Wallonië kiest voor de PS, al jaar en dag de “vaste waarde” in Franstalig België, fervent verdediger van het Belgique à papa *. 

Vlaanderen kiest voor het relatief jonge rechts-conservatieve en separatistische N-VA en dan vooral voor haar immens populaire boegbeeld Bart De Wever. Hij vermorzelt zowat alle rechtse partijen in Vlaanderen.

Alle andere partijen (Vlaamse en Waalse) zijn te klein om nog echt uit de schaduw van de grote 2 te treden en verworden de facto tot satelietpartijtjes van de grote broers ( PS en N-VA).

Over de N-VA van De Wever scheef ik toen:

“… Zijn politieke tegenstanders en de media hebben het hem niet al te moeilijk kunnen maken. Men is er nooit toe gekomen de N-VA echt op de rooster te leggen over bijvoorbeeld het te voeren sociaaleconomisch programma. Door te focussen op zijn splitsingsdiscours en hem daarvoor zelfs te demoniseren is zijn partij nog groter geworden dan al het geval was.

Uit het verleden zouden we toch al lang moeten weten dat de Vlaming geneigd is te stemmen op diegene die het meest wordt zwartgemaakt ?

In de hoofden van vele Vlamingen leeft de overtuiging dat België een aflopende zaak is, en voor sommigen onder hen moet het land eerder vandaag dan morgen in mootjes worden gehakt.

Hoe een en ander in de praktijk moet verlopen, daar hebben slechts weinigen ook maar enig benul van. Ik ben al lang blij dat de N-VA net genoeg staatsmanschap in huis heeft om het woordje “onverwijld” in deze niet meer in de mond te nemen ! …”

De hoop komt op die 13de juni uit een voor mij onverwachte hoek. We horen Di Rupo in het Nederlands. Gebroken, wat hakkelend –  een kandidaat-premier van een tweetalig land amper waardig –  maar toch: du jamais vu in mijn politiek bewustzijn.

Onomwonden vertelt Di Rupo dat hij het signaal van het Vlaamse kierzerscorps begrepen heeft. Hij krijgt het voordeel van de twijfel. Dat raakt ie kwijt wanneer hij een kleine 2 maanden later zijn eerste persconferentie als pre-formateur geeft.

Iedereen die in België ook maar een klein beetje in politiek geïnteresseerd is beseft : dit wordt zeer moeilijk…

wordt vervolgd …

—————————————————————————————

 * Belgique à papa : Het België van voor de grote staatshervormingen, het België van de oude stempel.

Advertenties

5 gedachten over “Gastblogging

  1. madddox

    mooi stuk!
    en alhoewel ik weinig of niks van politiek ken vrees ik toch dat een volk de leiders heeft die het verdiend, zeker in een democratie als de onze! ik denk dat we asap wel eens aan langetermijntermen mogen beginnen denken, maar hoe kunnen leiders dat klaarspelen als ze van hun 4 werkjaren het eerste jaar alles om zeep helpen van hun voorganger, het tweede en derde jaar echt werk verzetten (yep, soms heb ik wel eens een optimistisch trekje) en het laatste weeral voor hun eigen beginnen, de volgende verkiezingen? en het langetermijndenken van de kiezer is meer en meer wie ze meest en laatst zagen…wie we nodig hebben zijn visionairs, idealisten, onderhandelaars…maar wat schiet er over?
    quand tous les dégoutés sont partis, il ne reste que les dégoutants

    1. Sharp Ben

      De kiezer heeft altijd gelijk. Maar hij heeft inderdaad ook een verpletterende verantwoordelijkheid. Niet alleen politici moeten (opnieuw) op lange termijn leren denken, ook die kiezer moet stoppen met zijn stemgedrag te laten afhangen van de populaire waan van de dag,
      Je krijgt de stellige indruk dat niemand zich nog interesseert in politiek en zijn stem dan maar geeft aan de meest grof gebekte, flamboyante politicus van het moment. Jammer!

  2. deijsprinses

    Over België raken we toch nooit uitgepraat/uitgelachen.
    Ze zouden mij beter minister maken. Ik heb al een strak plan in verband met de begrotingsproblemen: de lonen van de ministers en het andere onkruid minimaal met de helft halveren.

    Wie wil lid worden van mijn partij?

    1. Sharp Ben

      Het loon van een mandataris of minister hoeft voor mij niet naar beneden. Wel moeten ze doen waarvoor ze gekozen zijn: besturen. Dat wil zeggen: een beleid bepalen, beslissingen nemen, ze onverkort uitvoeren en ze uitleggen/verdedigen bij de kiezer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s