Out of the Box

Tumblr

Bron : Weheartit

is het eerste wat bij me opkomt als ik het 21 ste WOT-woord te zien krijg. Conventies.

Ze zitten ingebakken. Maken deel uit van het collectief geheugen.  Je ontsnapt er dus niet aan.  En laat ons eerlijk zijn : het zou een mooi boeltje worden zonder.

Je brein zou te kampen krijgen met een heuse system overload als je je telkenmale zou moeten afvragen wat nu te doen, hoe te reageren ? Guidelines  zijn dus een beetje proactieve bescherming.

Ze ordenen de wereld, of wat daarvoor moet doorgaan. Doen de chaos een leiband om.

Ze scheppen ook verwachtingen. Van – om maar iets te noemen – een gedragscode.

Neem nu die van een verkoopster.

Bij stilzwijgende conventie zijn we deze dames gaan zien als strak in het pak zittend, standaard gemaquilleerd (teveel, maar goed, ze doen het toch maar zo vroeg op de morgen) en altijd paraat om een klant te belagen met de vraag “Kan ik u helpen ?”

Belagen, jawel. Want ofschoon behagen in de bedoeling ligt, lukt dat vaak niet.

Ofcourse ligt dat aan de klant. Aan jou dus. Want in plaats van enthousiast “Ja graag”  te zeggen, en fluks met een waslijst – lees :  een wishlist – voor de dag te komen, zeg je alleen maar “Ik wil even kijken”. Of nog erger : je zegt niks en maakt stante pede rechtsomkeer.

Dergelijke acties kelderen natuurlijk de verkoopcijfers en –  dit vooral – het goeie hum van de verkoopster.  Bovendien, de kans om een goeie daad te stellen ontlopen is not done.  De straf ? Een niewe winkelexpeditie, mét medewerker, dat spreekt.

Zo raak je dus verstrikt in het pashok-net.  Waar een verkoopster je dan onverhoeds bestormt met tenues waarvan je alleen maar gillend wil weglopen. Wat je niet kunt, omdat je jezelf net in iets hebt gewurmd, waar je met geen mogelijkheid meer uit komt.

De “ultimate punishment” voor het niet meegaan in de verkoopsflow is het feit dat de verkoopster, op het moment dat je haar écht nodig hebt om je uit je netelige positie te verlossen – in dit geval een knellend kledingstuk dat pertinent niet van je wil scheiden – nergens te bekennen is.

Of ja, toch wel. Aan de andere kant van het standaard te korte gordijn. Terwijl ze duizendvoudig vraagt “Gaat het, mevrouw ?”.  Evenwel zonder dit te checken, of – stel je voor ! – iets te ondernemen.

Laat me je dit vertellen : voor dit scenario heb je stalen zenuwen nodig. Zelfs een Superwoman als ik durft dan al ‘ns denken dat haar stalen legering een tikkeltje vervuild is.

Zodoende zweette ik aan de vooravond van het voorbije prachtige Pinksterweekend niet alleen van de warmte.

Neenee. Het was de combinatie van de temperatuur, een weg die weg is, én een agenda met een eigen gedacht. Met name het idee “Ach dat doe ik nog wel even tussendoor”. Een instinker, want dat even rekt zich natuurlijk in een wip lenig uit tot neverending. 

Plus een zomers tuniekje dat – op de valreep – naar me knipoogde.

Dilemma. Little yellow-blue dress lonkt. 

Maarre … Ik zie er op dat moment meer uit als een overladen muilezel die de weg kwijt is geraakt in de woestijn. Moe, bezweet en stoffig.  Alleen de kameel ontbreekt nog.

To make matters worse, ontdek ik ook nog dat dit hip boetiekje al over tien minuten de deuren sluit.  Wat te doen ?  Ik kijk spijtig naar mijn schoenen, die er alles behalve super uitzien, en drentel voor het raam …

Lang genoeg om door een verkoopster te worden gespot. Tja, mijn onzichtbaarheidsmantel ligt nog thuis.

Ze komt naar me toe en helpt me mijn vracht wat te herschikken. Ik vertel haar dat ik weg ben van het jurkje, maar ik mijn exacte maat niet ken, maar wél weet dat ik een gruwelijke hekel heb aan passen in een winkel, dat mijn schoenen niet shopfit zijn, en last but not least dat ik eigenlijk te laat ben.

Ze bekijkt me aandachtig. Herkent me van een vorige aankoop. Veert recht. Loopt naar het rek, ondertussen mijn postuur scannend. Plukt “my precious” uit het rek en legt het weg. 

“Breng je spullen even thuis”, zegt ze.  “Vandaag ben ik er wat langer, dus als je wil, kan je straks even testen of ik goed ben in maten schatten.” Knipoog.  Onderweg naar huis bedenk ik beduusd dat ik mijn idee over verkoopsters toch maar wat moest bijstellen.  En ook dat ik het jurkje koop, als ze er dadelijk nog is. 

Ik sta weer terug in de winkel. Zij moet  lachen om mijn verbazing dat ze er nog is.  Een vrolijke, klaterende lach.  Ik word er zélf blij van, van die lach. Helemaal als ik samen met de winkeldame ontdek dat het jurkje als gegoten zit.

Net als ik afreken, begint het te gieten.  Geen doorkomen aan. Ik kijk naar buiten, zij ook.

Ze verdwijnt naar ergens achter en komt terug met koffie en koekjes.

“Drink gezellig een kopje mee, terwijl je wacht tot het overwaait”, zegt ze, mijn bezwaren wegwuivend met een ” in zo’n drache ga ik ook niet rondhupsen ! “

Waaw. Ik kan me zomaar voorstellen dat haar baas met haar een gat in de markt heeft gevonden.

In overeenstemming met de grote lijnen, maar toch apart genoeg om persoonlijk te zijn. Wat zijn ze toch heerlijk, die conventies waar af en toe eens iemand een excentrieke draai aan geeft. Verfrissend als een regenbui !

Out of the box thinking, ik ben er dol op.  Zéker nu het me een schitterend tuniekje heeft opgeleverd !

Advertenties

17 gedachten over “Out of the Box

  1. bentenge

    Dit klinkt als een fijne ervaring. Mooi dat je die deelde. En geef die winkeldame de volgende keer maar een “zelfs mijn bloglezers hebben van je aanpak genoten”. Ik moet dringend eens op zoek naar dergelijke fijne winkelervaring.

  2. appelig

    Dat is nog eens een leuk verhaal. Ik dacht even dat je ging zeggen dat je het allemaal gedroomd had, haha. Fijn zo’n ander soort verkoopster. :-)

  3. LJ

    Ja die verkoopsters…. Ik vind ’t het best als ze me gewoon met rust laten, als ik ze nodig heb zal ik ze wel roepen. Ik vind: het moet een talent zijn dat je als verkoopster ziet wanneer een klant je nodig heeft en wanneer ze je met rust moeten laten.

  4. bea

    Jawadde, hoe vervelend ik verkoopsters kan vinden, na dit gelezen te hebben moet ik me mss wat anders gaan opstellen tov hen ;-) Zo iemand zou zelfs de mottigste dag goedmaken, die mag opslag krijgen :-)

  5. zapnimf

    Ik ga nooit zonder vriendin winkelen, dat scheelt al een heel pak problemen.

    Je kan het ook omdraaien : jij die de dag van de verkoopster minder vervelend maakte. Misschien ben jij wel de klant met het gouden randje?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s