Dwaallichtje

Afb. via Google

De dwaaltocht van mijn moeder in het Alzheimer-woud is ten einde. Ze is vertrokken naar ergens waar het hoofdelijke duister geen macht heeft.

Wij – mijn vader en ik – gaan ook op tocht. Naar het Land of Sorrow. De paden zijn bekend. Een labyrint van tristesse, met – nu nog ver – haar dwaallichtje dat de weg uit verdriet wijst.

Opnieuw op reis, met ingelopen schoenen, dezelfde indrukken** en bekend gezelschap – verdriet en troost.

Mooi, maar moeilijk. Opnieuw.

Noodgewongen op reis doorheen het land van de troostelozen, is dit wat me opvalt als het over troost gaat.

Troost is universeel. Van de Neanderthaler tot de mens nu, iedereen krijgt er mee te maken. Je zou dus denken dat we al tijd genoeg hebben gehad om te oefenen.

Toch blijft het moeilijk. Hoe pak je het aan ? Wat is het beste ? Welke maatschappij brengt het makkelijkst dit vers * in de praktijk ?

Kom dan bie mie om je te warmen
‘k maak een kamer voor u gereed
‘k zal u wiegen in mijn armen
‘k zal u duiken in mijn kleed

De Neanderthaler, die  – niet gehinderd door taal – vast niet piekerde over de vraag of ie nou wel de juiste woorden had gezegd ?

Of de Moderne, die onder zoveel communicatiemiddelen bedolven wordt, dat ie al lang niet meer toekomt aan een écht gesprek over moeilijke dingen. Al helemaal niet in de taal die je voor troost toch wel nodig hebt.

De maatschappij verhardt, klinkt het. Kan wel zijn, maar het leven als Neanderthaler was nou ook niet direct “a walk in the park”.

De haast waarmee tegenwoordig alles gaat – ook verdriet hebben en er weer bovenop raken – maakt het allesbehalve makkelijker.

Om nog te zwijgen van de angst voor de confrontatie met verdriet.

Troost, dat is verdriet onder ogen zien, het je inbeelden, voorstellen, en toch over de angst stappen dat het jou (ook) zal treffen. 

Troost is ook veelzijdig. Want je kan diegene zijn die troost behoeft. Of diegene die troost. Of allebei tegelijk.

Troost is,  net als all things that matter in life, veelvormig. Troost bezit Egidiuskwaliteiten.

Misschien is het die arm die je naar zich toetrekt, om de wereld even buiten te sluiten en zo ruimte te maken voor je verdriet.

Misschien is het de zakdoek, aangereikt op het moment dat je de weg naar de jouwe kwijt bent in een tranenzee. 

Misschien is  het een kopje koffie bij een gesprek over, of juist zwijgen bij dat bakje troost. Samen, dat dan weer wel. 

Of misschien is het bloggen. Omdat dat een vorm van praten is die je kan oppakken of laten rusten. Praten zonder moet, maar met bijzonder steunende reacties. Een vorm van schrijven ook, die helpt om de chaos in je hoofd te stroomlijnen.

Troost is ook onverwacht.

Het zit in woorden en gebaren verpakt die je soms pas na enige tijd als troostrijk herkent. Soms van mensen waarvan je het absoluut niet had gedacht. Dat maakt troost moeilijk,  maar mooi.

Mooi, want troost geeft steun. Helpt een brug te slaan. Over verdriet heen.

En dat maakt het de moeite waard om de kunst van de vertroosting te blijven (be)oefenen !

Nog even zeggen, beste lezers, hoe goed jullie reacties doen in deze tijd.  Een warm dankjewel voor jullie steunbetuigingen. Jullie zijn stuk voor stuk geweldig !

———————————

* Het origineel is van West-Vlaming Willem Vermandere, van wie ik jammer genoeg geen volledig fragment kan vinden.   Maar  : de vertolking van Herman van Veen mag er ook zijn.

Update : Uit onderstaand reactievak blijkt echter  het succes van Menck.

** : N.B. Deze column is een bewerking van een eerder verschenen stuk op Ariadnesdraad met troost als topic.

Advertenties

12 gedachten over “Dwaallichtje

  1. VRANKEN Lieve

    En dan is er een keerpunt, elk heengaan is een mijlpaal,een knooppunt in het netwerk dat leven noemt..
    Koers houden ,wijzigen vooruit gaan of terug keren .Het voornaamste blijf jij in dit leven
    Innige christelijke deelneming.

  2. Rianne

    Wat is troost?
    – Iemand die vraagt hoe het gaat en je gewoon even laat huilen omdat ook dat er bij hoort en tranen niet alleen maar meteen gestremd hoeven te worden.
    – Een collega die een mailtje stuurt en nog even aanhaalt hoezeer zij genoten heeft van de verhalen over pa toen hij net over het randje aan het gaan was. Juist vanwege alle humor waardoor ik weet dat die laatste drie jaar niet alleen maar kommer en kwel was/
    – Voor mij: kijken naar zijn tekeningen
    – Troost is groot, veel en het komt vaak uit onverwachte hoek…

    En nee, er staat geen tijd voor rouw.

    x

  3. appelig

    Dat heb je toch weer mooi gezegd. Op de één of andere manier lijkt het toch een zegen om eindelijk uit het Alzheimer-woud te mogen vertrekken. Jammer alleen dat er maar één uitgang is.

  4. bea

    Wat heb je ‘troost’ goed beschreven, soms lijkt het niet te bestaan en dan is het daar toch in de kleine dingen die mensen zeggen, doen of gewoon door er te zijn.
    Ik wens jullie alle sterkte en troost die nodig is om dat verdriet aan te kunnen, om kracht te hebben tot de scherpe kantjes er van af zijn zodat jullie mooie herinneringen kunnen ophalen zonder die snijdende pijn te voelen. Lieve knuffel X

  5. Rebelse Huisvrouw

    ‘Het Alzheimer-woud’ – ja, inderdaad, dat is een bijzonder goede typering voor dit donkere bos der (geestelijke) verschrikkingen.
    Nu gaan jullie dan naar het Land of Sorrow. Het klinkt gek, maar ook in dit Land zal je soms troost vinden. Juist omdat jullie zoveel met je moeder bezig zullen zijn, over haar zullen praten, mooie herinneringen zullen ophalen zal dit Land of Sorrow zo heel af en toe een glimlach op jullie gezicht kunnen toveren. Heel veel sterkte Ariadne, ook voor je vader. Veel liefs

  6. Menck

    als ’t gebeurt da’ j’ nie kunt slapen
    omdat de regen slaat op ’t glas
    of van de wind die het dak doe kraken
    of omdat je stappen hoort in ’t gras

    kom dan bie mie om je te warmen
    ‘k maak een kamer voor u gereed
    ‘k zal u wiegen in mijn armen
    ‘k zal u duiken in mijn kleed.

    der komen soms zo’n donkre dagen
    dat de lucht nie openklaart
    het leven is soms zwaar te dragen
    da’ j’ liever nie geboren waart

    kom dan bie mie om je te warmen
    ‘k maak een kamer voor u gereed
    ‘k zal u wiegen in mijn armen
    ‘k zal u duiken in mijn kleed.

    zeg toch nooit ‘k wil nie meer leven
    d’er is met joen dood niemand gebaat
    dank zij joen hé ‘k dit geschreven
    gie die mijn lied zo wel verstaat

    kom dan bie mie om je te warmen
    ‘k maak een kamer voor u gereed
    ‘k zal u wiegen in mijn armen
    ‘k zal u duiken in mijn kleed

    als mijn gezang gedaan zal g’raken
    en ‘k nie meer wete wat nog verteld
    als ’t gebeurt da’k nie kan slapen
    van duizend angsten ben gekweld

    kom ik bie joen om mie te warmen
    maak dan een kamer voor mie gereed
    je moe mie dan wiegen in joen armen
    en mie duiken in joen kleed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s