Vamos the children !

Met het geklingel van de (ouderwetsche) schoolbel nog in de oren, is de timing perfect om ’t over kindervreugd te hebben.

Of juister : mijn gebrek eraan. Red flag voor wie aan baby-talk wil ontsnappen.

Voor één keertje laat ik de universaliteit dezes blog es doorslaan naar het ultra-persoonlijke en deel ik ’n diep zielenroersel. Ander geluid op Ariadnesdraad, I know. Maar jullie weten ’t inmiddels wel, beste lezers, die celletjes van me zijn niet voor één gat  te vangen.

Vier jaar bloggen heeft ontegensprekelijk impact. Qua schrijven, maar eveneens als het op anderen-lezen aankomt. Zo leest Ariadnesdraad, na aarzeling, nu menig Mamablog.

Ze raken me allemaal – ik kan echt zot content zijn, als ik de jol van de mama doorheen m’n scherm kan voelen. Maar soms is dat niet. En dan is het hier van  ‘mijn oogskens wenen’.

Een heel scala aan gevoelens blijf ik hebben, bij ‘kinderwens die niet vervuld kon’. Dit stuk is er ééntje voor al die keren dat ik zo onmetelijk veel voelde, doch er het zwijgen maar toe deed. Want die – gedwongen – zijlijn is een slechte commentaarpositie, in this matter.

Daarnaast is dit stuk voor de febel klinkende stem van àlle mams-in-hart-en-hoofd, die opgescheept zitten met een onwillig lijf en ’n bijzonder manco.

Met ’n gestoorde motoriek wéét je : motherhood is géén evidentie. Niettemin viel het verdict, dat ik ’n lijf had dat prima zwanger kon worden, maar onmogelijk veilig zwanger kon blijven, me vies. De verhoogde spierspanning zou mijn organen dusdanig onder druk zetten, dat het ‘danger for life’ zou gaan betekenen, voor zowel mij als de baby.

‘Afgekeurd en verticaal geklasseerd,’ was daarop de insteek van de arts, die me droogweg “Beginnen we niet aan, zenne !” meldde. Slik. Mijn oogskens weenden. Niet alleen vanwege de uitslag, maar vooral omdat ik me nevernooit méér miskend heb geweten. Als vrouw, als mens.

Ok, je verwacht niet dat de dokter met je meehuilt. Maar deze tact-van-een-trekpaard doet ook niks voor je. Neeje, een receptje voor mijn als glas gebroken hart had ie niet even .

Dat m’n corpus het moment gekomen vond, me met een graaf lekkende waterleiding op te zadelen, hielp evenmin. Niet alleen mijn babydromen verdampten, maar daarbij nog de fysieke paraatheid. Net voor mijn oogskens door ’t wenen helemaal droogstonden, trof ik een specialist die z’n schouders onder mijn misericordia zette.

Het is redelijk goed gekomen, al kostte ’t een oceaan tranen. En hartepijn. Pijn om wat niet was, niet is, en niet zal zijn. Want zo’n onvrijwillige zijlijn, omtrent bundeltjes, dat is iets dat je leven(slang) bepaalt.

Die zijlijn, die onderstreepte zichzelf nog regelmatig, vetjes. Want rond mij ontstonden héélder crèches, de ooievaar kreeg ’t niet aangevlogen. En ik, ik stond erbij en keek er naar. Verloren. Mijn oogskens weenden – als je niet keek.

Niemand wist wat zeggen, dus gold dan maar de ‘passeerslag’. Zover ging ’t drossen, dat mij ooit een geboortelijst werd gestuurd met ’n grandioos rood kruis achter het gewenste. Vertel zo es koudweg dat je zwanger bent, zeg … !

Krak-krak. Imiddels was mijn hart een collectie glasscherfjes geworden.

Geen literaire overdrijving, als ik zeg dat ik een moord had begaan, voor iemand die was gaan zitten, om ‘ns écht aan mij te vragen hoe het voor mij voelde, allemaal. En daarna genoeg geduld had voor het zakdoekgerichte antwoord, uiteraard.

Ouch, ouch en ouch.

Gelukkig voor mij vond Life dat ook, en begon ’t daarom m’n pijn wat te eroderen. De Ooievaarsvluchten verlegden zich, en op mijn pad doken gekwelde zielen op, met ’t zelfde probleem. Gedeelde smart is halve smart, tenslotte.

Bovendien : er bleken best miniatuurtjes te zijn die het goddelijk vonden door ondergetekende geknuffeld te worden. En ouders die me zeiden dat ik mum-material was, die bestonden ook ! Hà !

Ik voel(de) weer wat lijm zitten, tussen mijn glasscherfjes. Ook al omdat mijn karkas weer wat opknapte. Wel zo fijn na al die polonaises aan m’n lijf…

Ja, mijn oogskens wenen veul minder.

Ik kan nu met genegenheid denken aan de baby-die-niet-kwam, want dat klein spookske heeft wél gevaarlijke health-issues bloot gelegd. Dankzij groeit er nu geen gras op m’n buik, wegens ’n gruwelijk misgegane kroostwens. Dat bloedje dat het zonder mij zou moeten stellen, is dankzij ook zonder beperkingen.

Natuurlijk gaat Moeilijk ook, maar vanzelf vind ik in deze toch best … Het verdriet is nimmer weg, maar minder. Ik word weer blij van kids.

Maar mijn oogskens wenen nog geregeld, als ik lees dat er na de sprong weinig jubel is. Dat er zo weinig fiducie is in zichzelve, dat de sjeu dat je recht van lijf en leden bent en een zwangerschap überhaupt kan, compleet de mist ingaat.

Zo in-en-in spijtig. Uit de grond van mijn hart gun ik ieder zwangerschapsjool. Want dat is een goed fundament voor wat er op volgt, denk ik zo. Vamos the children, I dare say…

 

Advertenties

14 gedachten over “Vamos the children !

  1. VRANKEN Lieve

    Kinderen …… brengen slapeloze nachten als je zit te wachten .
    Uitgaan is zo leuk voor hun .Ik geef ze mijn vertrouwen .
    Maar,ik kan ’s nachts mijn bezorgdheid niet onder controle houden.
    Jongeren verkennen de wereld en deze is telkens zoveel groter en complexer dan het geen de ouders zelf ooit hebben gekend.
    Zijn zij en wij klaar voor deze wereld?
    Zal ik ’s morgens blijven goed gezind ontbijten en de rusteloze nachten laten verglijden?

    1. ariadnesdraad Berichtauteur

      Dat komt er na de zwangerschap inderdaad allemaal bij … Zijn zij en wij klaar voor deze wereld is een prangende vraag. En ook deze : of de wereld wel klaar is voor ons ? De actua-berichten maken het i.i.g. complexer, dat ben ik met je eens … Aan de andere kant : als de lucht invalt, hebben we allemaal ‘nen blauwen frak’ aan.

  2. bea

    Tijd heelt alle wonden zeggen ze….ben blij te lezen dat de pijn op z’n minst minder is geworden. Ooit vond ik het krijgen van kinderen iets doodnormaals tot ik er van nabij mee geconfronteerd werd dat het absoluut niet zo evident is. Het is een zegen om probleemloos zwanger te worden, te blijven en een gezond kind op de wereld te zetten. Dikke knuffel Ariadne XX

    1. ariadnesdraad Berichtauteur

      Je hebt de kern van dit blogstuk krachtig samengevat, Bea ! Pijn erodeert volgens mij eerder, zodat je van een gapend gat naar een schrijnende plek gaat. Wat bijzonder, dat je aan de twee kanten van dit verhaal hebt gestaan ! Warm hugje terug X

    1. ariadnesdraad Berichtauteur

      Ik vind het een hele troost in deze helemaal te worden gesnapt. Goed dat het wenen ook daar minder is geworden. ’t Is te hopen dat ik met deze column de tranenkraan niet (weer) heb opengezet …

  3. Rianne

    Dikke knuffel lieverd. IK vind je een dapper ding. xxx

    Ondanks mij Yep (die een ongeëvenaarde levensdrang bleek te hebben) (her)ken ik het verdriet van dat wat niet heeft mogen zijn. Een eerste kind kan ik meestal nog wel handelen, bij een nummer twee heb ik het moeilijk en denk aan de vijf kleine sterretjes in mijn hart en de scheur in mijn huwelijk). Ik ga maar zelden op kraamvisite bij een nummer twee. Iets met het niet droog kunnen houden.

    1. ariadnesdraad Berichtauteur

      Het verdriet van dat wat niet heeft mogen zijn wil nog wel es snerpend steken bij kraamvisites, ja. Ik kan het me zo voorstellen en vind JOU een dapper ding dat je dit stukje van jouw verhaal wil delen.Snif … ! Drooghouden is hier niet gelukt bij het lezen over jouw vijf sterretjes :-( Geruggesteund door Toetemie zend ik je een berg troost op, en een dijk van een knuffel xxx !

  4. prinses op de kikkererwt

    Ik denk al dagen na over dit stukje. Dat ik me niet kan voorstellen wat het is, deze pijn. Of ik het me een beetje kan voorstellen als ik mijn angst om nooit meer een kindje te kunnen krijgen ervaar. Maar dat dat een luxe-probleem is, want hier lopen er al twee waar ik soms grijs haar van krijg. Dus kan ik dan wel de pijn van het gemis begrijpen?
    Het is een plek in mezelf die ik amper durf bezoeken, het mee-voelen met de pijn van het kinderloos zijn. Het ergst uit je schrijven vond ik het woord ‘miskend’.

    … Woordeloos, maar bij je in meededogen.

    1. ariadnesdraad Berichtauteur

      De pijn van het kinderloos zijn is een plek die maar heel weinig mensen (mét én zonder kids) durven te bezoeken, heb ik gemerkt. Na de ‘vetostelling’ wordt er vaak afgeblokt of weggewuifd. Of je krijgt heelder lijsten met nadelen van het hebben van kids opgesomd. Helpt geen zier voor je smart. Met je hoofd kun je daar nog nét bij, maar na de zoveelste opgelaten reactie is je hart verguisd. Dan komt het gevoel van miskendheid kijken : door de natuur, maar ook door omstanders die weinig ruimte laten voor je verdriet …

      En ja, de angst voor ‘misschien niet meer’ is ook baby-verdriet dat een plaatsje moet krijgen / hebben.

      Dank voor je meevoelende en openhartige, reactie Prinses !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s