Re-post : Gulliver’s Travel – Swooning Saturday 14

Sinds mijn Saturday’s Swoonen, staat de inspiratie-switch van de grey ones op on, beste lezers. Zo ook het knopje ‘deerlijk de tijd onderschatten, die gaat zitten in het opzetten van een blogstuk’. Daarom, en omdat het toen van destijds  – 2013 –  vandaag weer aan de orde is :  een rondje archives to the rescue.

Morgen alweer mei. Maand vol feestdagen en symboliek. Helemaal voor Vadermans en m’n moeder. In de vijfde van het jaar gingen zij namelijk trouwen, (van) elkaar houwen, plus ’n gezinnetje bouwen. De ooievaar bracht de dame op de roze wolk. Eigenlijk zou ie dat voor Bibi overdoen, maar raakte prompt van z’n kompas af en kwam dus in die andere maand met de M. Tja. Daarmee is natuurlijk wel m’n legendarisch ontbrekende richting-gevoel verklaard.

Behoorlijk wat ‘mei-en’ later, gaat Gulliver solo op reis. Uiterlijk alleen, innerlijk met twee. Naar de plaats waar hij en zij “wij” werden. Waar hij nu “hem met haar in zijn hart” zal worden.

De first journey blijft toch the One.  Op de tunes van Dua Lipa, een muzieksuggestie van Gulliver himself, allen dus nog ’s daarheen …

Ergens in maart laat ie voorzichtig zijn reisbootje te water. ” Ha, geweldig ! “, repliceer ik,” Wanneer vertrek je ? ” Stilte.

Ik sla hem met verstomming – en echtigentechtig, ik sta zélf paf van mijn snelle antwoord.

Maar werkelijk waar, wat een GOED idee. Dit zal hem helpen alles met een ander oog te bekijken en nieuwe invalshoeken te zien. Dus dat zeg ik hem, om de stilte die is gevallen, te doorbreken.

Telefoneren zonder praten is tenslotte een beetje gekkigheid.

Wat belletjes later is alles concreter.

Ja, hij heeft zich ingeschreven. Want ach, door een geldtechnisch gelukje is die single-room-taks toch geen ramp.  We praten z’n garderobe nog even door.

Hij twijfelt over het formaat van z’n valies, en ik, ik kom aan de weet hoeveel sokken hij nou exact heeft, en dat ie van hemden met streepjes houdt.

Bij de volgende rinkel is de single-room-taks van de baan. Ik hou m’n hart vast voor een melt-down.

Maar de travelling mood survives. Hij heeft een room-mate gevonden, bezoek voor mijn moeder geregeld en Mrs Cook & Clean strijkt ijverig hemden.  Net als ik een beetje bang, vermoed ik, dat hij zich zou bedenken …

Als Dumdiedummetje de volgende keer zingt, heeft ie vertrek en terugkomst geregeld en de formaatknoop van z’n valies doorgehakt.  Het wordt de grootste.

Tussendoor maken we ook samen een reisje, mijn vader en ik. In de geest.

We gaan terug naar zijn Banane-broek-tijd. Want stiekem kent hij zijn kamergenoot-op-reis dus al zoo lang. Hij schetst een beeld van de man. Ietwat apart. Precies wat hij nodig heeft. Hoewel mij onbekend, ben ik de man dankbaar, omdat hij drempelverlagend werkt.

Van de kindertijd gaat het naar de busreis van z’n leven. Samen met mijn moeder. Duidelijk een twinkel in z’n stem als ie zegt : “Maar samen slapen deden we natuurlijk niet …”

Alle joy en laughter daargelaten, is het natuurlijk wel een tikje beladen. Wat zal de impact zijn ?  Dat ie met joyeuse gedachten terugkomt, en op leuke dingen kan terugblikken. Hoop ik. Wens ik.

Vandaag vertrekken dus twee ventjes. Op een schitterende dag, naar Frankrijk.

Zonder tuinman, zonder klokken en misschien ook wel zonder bloeiende appelbomen – maar met zin, en mijn fiat.

Marja is initiatiefneemster van Zwijmelen op Zaterdag.

Advertenties

16 gedachten over “Re-post : Gulliver’s Travel – Swooning Saturday 14

    1. ariadnesdraad Berichtauteur

      Ware woordkunstenares … dit knoop ik in mijn hoofd, voor als de inspiratie es verdampt. *blij* Dankjewel, Marja !
      Even kaderen : In april ‘ 13 was mijn zus, de dame op de roze wolk, ampertjes 2 jaar wolkzitter en was mijn moeder al zwaar verdwaald in het Alzheimer-woud. Tristesse in bulk, dus. Mijn vader, de Gulliver op dit blog, maakte deze reis als een soort ‘adempauze’. Een gulden advies, waar hij écht wat aan had – en ik dus ook …

  1. Melody62

    terwijl ik las vroeg ik me al af hoe ik zou reageren …. en waarop precies wel en precies niet….
    Marja heeft het “blog-comment-gras” voor mijn voeten weggehaald en zij erwoordt kort maar krachtig dat wat ik in veel meer woorden in me voel.

    Fijn weekend

    1. ariadnesdraad Berichtauteur

      Ik vind het best bijzonder dat je bij mijn tekst zoveel woorden voelt … Idem voor mezelf, ook al schreef ik dit drie jaar geleden. Bewust ietwat gelaagd, omdat in dit verhaal er meerdere verdrietigen zijn… Iets met gedachten zacht verpakken ook.

  2. Rianne

    Mei 2013 las ik jouw tekst maar hij kwam niet binnen..
    Nu, op 30 april 2016, de dag waarop mijn vader 90 had geworden ware hij ons niet in juli 2013 ontvallen… Nu mijmer ik met je mee…

    xxx

    1. ariadnesdraad Berichtauteur

      Ik weet nog dat je paps best blij was met z’n buitengewone verjaardatum :-) Hij stierf rond mijn moeders verjaardag, en ampertjes een halve maand later vertrok zij naar het bovenmaanse rijk. Ik stuur je en warme knuffel op en hoop dat dit stuk je troostrijke mijmeringen geeft… xxx

  3. frederiqueswereld1f

    Ook ik sluit mij bij Marja aan. Mooie mijmeringen. En dan bedoel ik de manier waarop je alles verwoordt. Zoveel verdrietige dingen.
    Ik heb je stukje een paar keer gelezen. Ook ik wist niet goed hoe te reageren. Maar soms zijn woorden overbodig.

    Liefs Frederique

    1. ariadnesdraad Berichtauteur

      Al wist je niet goed hoe te reageren, je commentje is toch heel gevoelvol geworden, Frederique ! Bijzonder, zeker in deze voor jou verdrietige periode. Ik hoop dat je hier wat soelaas hebt kunnen tanken. Liefs van hieruit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s