Over Liefde, de Tango & Toon : Swooning Saturday 17

Sommige blogstukken staan mijlenver vooruit als ’n huis. Vandaag een buitengemeen zwijmeltje over ’n luisterrijke dag …

Mei 1966 : Een koppeltje stapt op de bus om te gaan trouwen. Versta onder bus niet ’n groot uitgevallen voiture, maar het echte werk. Een – zeker voor die tijd – groot gevaarte met dubbele rijen duozitjes.

Immers, Frankrijk is wat ver te voet, als je niet versleten tot de knie wil arriveren.

Dus : de touringcar als vehikel voor een heuse liefdesgeschiedenis – en veel leute, dat ook.

Aan boord : Gulliver Ongewoon en Daantje Geenallehens. Als enigen ten trouw temidden een bont gezelschap. Ze nemen mee : een pitteleer, een stralend witte prinsessenjurk, veel biecht en absolutie – de pastoor was inclusief – en op de terugweg ’n Frans trouwboeksken. Plus formidabele herinneringen aan une petite église.

Toeren met teuten, voor en van toen, beste lezers. Je moet het maar doen. Als Belgenlander een Nederlandse trouwen, met ‘Belse’ ouders nog wel en dat alles in Frankrijk officieel bezegelen. Geen alledaagsjes, die ouders van mij.

Nou, leg dat maar es uit.

Welnu, al mijn grootouders komen van de grensstreek. Neder- en Belgenland overlapten. Daarbovenop was de Hollandia-draad oorlogserf. Het vlasbedrijf van m’n grootvader had erg te lijden onder de Duitse aftocht en als grensbedrijf diende hij ’n dossier herstelbetalingen in. De Nederlandse overheid honoreerde dit, op conditie van nationaliteitswissel. Die gold ook de kinders, natuurlijk.

En ziet, de fundering van mijn roots – waar niemand op school uitkwam …

Maar terug naar de hij en zij in dit verhaal.

Hij, Gulliver, was ‘ongzen witten‘, die later pekzwart bleek. Niet zelden kregen ma en pa Ongewoon kop noch staart aan ‘m. Durf-al-kwikvin met koopmansgeest. Sportieveling die vaardigheden claimde voor het eigen maken ervan. Uitzondering : achter de bus aanrennen waarop z’n meisje zat, om d’r te kunnen zien. Niet door landsgrenzen gehinderd in de liefde.

Zij, Daantje, was op papier NL. Met Belgenlandse ouders. Kende de twee volksliederen, maar zong er niet één, want er zat in beide nogal veel ‘van Duitschen bloed’. Keek ook niet zo naar landlijntjes, maar vanop de bus wél naar die schone jongeling, die d’r achteran koerste.

O ja, naar dat ander jongmens – met eveneens ’n boontje – keek ze ook, maar dan vooral om tactvol te vertellen dat Vadermans de huwelijkskandidaat was. Toon, gentleman, kwam later nog baby-bewonderen. Daarom kreeg ie ’n eervolle vermelding in de geschiedenis – van zowel Gulliver als mijn moeder.

En zo zaten ze saampjes op die bus, op weg naar die Franse haag, waaronder ze keurig ‘ja’ zegden. Onder getrouwd en over gegooid, vond Daantje.  Wég Nederlandse pas.

Stage-up voor die Hollandse, met dat Belgenlandse ID. Multiculti, sans effort.

Mei 2016.  Zij is inmiddels wolkzitter, hij is met haar in z’n hart weer bij ‘hun’ kerkje, kort voor z’n jubilee.

Op DE dag stuur ik Gulliver ’n lief(des)lied. We liedbabbelen sinds Ariadnesdraad regelmatig. Zo ook nu. Vadermans repliceert, met Toon’s Altijd zal ik van je houden – hoe kan ’t ook anders.

Toon en m’n moeder – dat ‘matcht(e).’ *knipoog naar die andere*.

En dan, dixit Gulliver, om te lachen, de Tango.

Dus, beste lezers, maak de dansvloer vrij voor dit ongewoon feestje. Een triade van Zwijmeltjes. Cohens Lover, Lover gevolgd door Altijd zal ik van je houden en Toon’s Tango, voor het positief geluid.

Let it Swoon !

Marja is initiatiefneemster van de Zwijmelclub.

Advertenties

27 gedachten over “Over Liefde, de Tango & Toon : Swooning Saturday 17

    1. ariadnesdraad Berichtauteur

      Heerlijke commentaar om te horen, Anna ! Benieuwd wat Gulliver ervan zegt… dit stukje is soort van verrassing, en sinds de publish hoorde ik ‘m nog niet :-)

  1. Marja

    Een prachtig trio. Het moet een heel bijzondere bruiloft zijn geweest. Ik hoop dat je er ooit een fotootje van plaatst. Spannende familiegeschiedenis hebben jullie. Geen Nederbelgen dus. Dank voor je mooie bijdrage.

    1. ariadnesdraad Berichtauteur

      Dat was het zeker, Marja ! Er zijn niet zoveel foto’s van, wegens in het buitenland happening. Er is wel een grotere prent waar ze samen op staan als bruidspaar. Als alles ooit ingeplakt raakt – en iet of wat in de juiste volgorde, komt het nog wel es op Ariadnesdraad terecht. Moet ik me wel nog wat verdiepen in kiekjes plaatsen … Maar ik noteer alvast deze leuke suggestie.

      We, en ik dus ook, zijn B en NL in the mix. Mooi dat je van het verhaal en de zwijmels hebt genoten ! Met veel plezier gedaan.

    1. ariadnesdraad Berichtauteur

      Fijn je hier te treffen, Matroosbeek ! Het geeft een buitengewoon Multi-effect, zulke grensgevalletjes, haha.
      Nu ik zelf geen grensbewoner meer ben, is me de Nederlandse inslag van mijn moeder nog duidelijker geworden. En het werkt de twee kanten op. Moederszus ging wél de NL kant op, maar hield spraakgewijs vast aan het Vlaamse dialect. Haar kids hebben op hun beurt kids, die in Belgenland schoollopen en vlotjes wisselen tussen een glottale en een zachte G. Heerlijk zalig is het, om een stukje thuis te zijn in twee landen…

      1. @matroosbeek

        Ja, zo is het. Raar wat het met een mens doet. Hier praat ik onbewust met dat Hollands accentje, maar kom ik in Belgie, dan schakel ik weer over op mijn mooiste A.N. of plat, superplat dialect.
        Onlangs zei men in een winkel in Gent tegen mij: je kan horen dat je over de grens woont want je praat net als Sergio Herman. Dat vond ik wat minder… Had ze nu nog gezegd dat ik net zo goed kon koken…

      2. ariadnesdraad Berichtauteur

        @ matroosbeek : mijn Nederlands kantje zit niet zozeer in de tongval – maar in de insteek. Die is nogal direct. Vooral bij de doktersconsulten waar ik regelmatig aan vast zit valt dat op. Voor de arts, dan. Sja, je bent een kind van je moeder of je bent het niet, hé…

  2. Kakel

    Ach, de liefde, de liefde. Het is het enige wat zich vermenigvuldigt door het te delen. En het kan je in de diepste duisternis op de been houden. Ik ben een groot liefhebben van Cohen. Die stem…
    Warme groet

  3. Lehti Paul

    Je schrijft weer mooi. Poëtisch. Golvend. Vindingrijk en rijk. Geen stukje van je is na één keer te lezen.
    Van Cohen ben ik geen fan, maar ik meen in de eerste woorden ‘father change my name’ te verstaan. Toch de tekst maar ’s opzoeken.
    Verder is dat hele idee van naties en landsgrenzen in de wereldgeschiedenis een nieuw ding. Bedacht voor de krijgsmacht en belasting. Soms voor herstelbetalingen. Of om doktoren een stok te geven om mee te slaan. ;-)

    1. ariadnesdraad Berichtauteur

      Ik ben het product van 2 mensen die zich die landsgrenzen niet in de weg lieten zitten, dus ik voel ze niet bepaald storend aan me trekken. Vind de tweekantige invloed een plus, zelfs.
      Lover, Lover van Cohen heb ik gekozen omwille van de ‘come back to me’. Zeer aan de orde, als je, zoals Vadermans, je liefste mist… En die ‘change my name’ slaat hier op de naamswissel bij trouwen.
      Maar wow, Lethi, wat een schrijvercompliment steek je op mijn hoed! Golvend en poëtisch… ik ga er heel bij van blozen ! Dankjewel !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s