Categorie archief: Opinie

Parijs na de 13de : Paris s’éveille …

Parijs zindert ook na ten huize Ariadnesdraad. Toch al nooit vrolijk bij het Journaal, vallen dezer dagen me de echte tanden haast uit de mond van verbijstering. Als integer mens kan ik er maar niet bij. Bijhouden hoe vaak Molenbeek valt, is ook ’n gebed zonder eind.

Gebeden die de goeie borsten van deze gemeente overigens wel kunnen gebruiken. Om bij te huilen is het … Vanavond ook wel van ontroering.

Dit schoof via het Belgenlandse Canvas-net aan mijn oog voorbij en was de druppel op mijn toch al gloeiende Novemberverdriet.

Te mooi om niet te delen – al is de tekst dan niet de mijne. Ontroering is ’n warme pleister op een gewond hart.

Daarom graag plaats voor onderstaand betoog op Ariadnesdraad.

Een van de 129 mensen, die om zijn gekomen bij de aanslagen in Parijs, is de vrouw van de Franse journalist Antoine Leiris. Hij blijft achter met hun zoontje van 17 maanden. Op Facebook plaatste hij een krachtige brief aan de terroristen:

“Vrijdagavond stalen jullie het leven van een geweldig persoon, de liefde van mijn leven, de moeder van mijn zoon. Maar jullie zullen mijn haat nooit hebben.

Ik weet niet wie jullie zijn en ik wil het ook niet weten. Jullie zijn dode zielen. Als deze god van jullie, waarvoor jullie zo blindelings doden, ons naar zijn beeltenis geschapen heeft, is elke kogel in het lichaam van mijn vrouw een wonde in zijn hart.

Dus nee, ik ga jullie niet de voldoening geven om jullie te haten. Je wilt het, maar haat beantwoorden met woede zou een teken zijn van dezelfde onwetendheid die jullie gemaakt heeft tot wat jullie zijn.

Je wil dat ik bang ben, dat ik mijn medemens met achterdocht bekijk, dat ik mijn vrijheid opgeef voor mijn veiligheid. Jullie hebben verloren. De speler speelt nog steeds.

Ik heb haar deze ochtend eindelijk gezien, na dagen en nachten van wachten. Ze was even mooi als toen ze vrijdagavond vertrok, even mooi als toen ik halsoverkop verliefd werd op haar meer dan 12 jaar geleden.

Natuurlijk ben ik kapot van verdriet, die kleine overwinning geef ik jullie. Maar het zal niet lang duren. Ik weet dat ze elke dag bij ons zal zijn en dat we elkaar in de hemel zullen terugvinden, met de vrije zielen die jullie nooit zullen hebben.

Ik en mijn zoon, wij twee zullen sterker zijn dan ieder leger op deze aarde. Ik kan geen tijd meer aan jullie verspillen, aangezien hij net wakker geworden is van zijn middagslaapje. Hij is amper 17 maanden oud, en zal zijn snack eten zoals iedere dag. En daarna zullen we spelen zoals iedere dag. Het leven van deze kleine jongen zal gelukkig en vrij zijn.

Want jullie zullen zijn haat ook nooit hebben.”

Warm aan mijn hart – en in mijn hart. Gebeiteld pour toujours.

Amen to that !
  
Ontwaken in Parijs … na de 13de nooit meer hetzelfde .

 

————————————————–

Bronnen bij dit stuk : Antoine Leiris, auteur van de brief. Verder De Afspraak, een VRT/Canvas-programma, de App De Redactie en tenslotte volgende websites : deredactie.be en welingerichte kringen.nl

Appeltje – eitje. Hardgekookt.

Onder het motto ” begin ’n verhaal es bij het end ” schetste ik eerder de crime van een droogstaande flappentap in ’t casino. Vandaag the inside story.

Al ben ik dan niet aan mijn proefstuk toe, ik blijf versteld staan. Van de waaier aan opties die geen vrije keus biedt. Van (kromme) democratie.

Het Casino-balletje schoot andermaal weg en viel dit keer op Mei. Hm, passen en meten, want er moest terzelfdertijd nationaal nog een ander bolletje  gerood.

Daarom dus enterde ik het casino met ‘schwung’. Van de gemodereerde brulconcerten aka verkiezingsshows. Bol van leuzen als “de kiezer wordt gehoord”. Onderbouwd met cijferbilans die keurig klopten, al gaven ze dan geld uit dat er niet was. Geen appeltje-eitje, om te kiezen uit misschien zus, maar mogelijks ook zo.

Parallel scenario gold in het casino.

Jazeker werd ik gehoord over de nakende “op”. Arts en ik besloten heel democratisch het komende kostenplaatje zoveel mogelijk te gaan drukken.

Alleen zou de finale beslissing toch een éénmanszaak worden, want protesteren zit er niet in als je K.O. bent. Terugvallen op een princiepsakkoord dan maar. Ik zou weerom vertrouwen geven aan de ad hoc-opinie van Arts. Zelfs als dat een geldtechnische stijging van 100 % betekende – die m’n persoonlijk BBP hier recht evenredig mee kelderde.

Insert de waaier van opties en geen keus. En teleurstelling ook wel, ja. Plus een (op dat moment letterlijk)  onbetaalbare gezondheid. Laat me je dit vertellen, beste lezer, het ei waar ik plotsklaps mee zat, was hardgekookt.

Fiducie en geld uitgeven dat er niet is : democratie ten top.

Hier hoort ook bij : van alles krijgen dat je niet wil. De wetmatigheden hiervan werden nog even opgefrist middels het ziekenhuismenu. Een waaier van opties … Ja, vul maar an.

Ik kleurde lustig bolletjes tot ik vier sneetjes witbrood met choco en citroenthee overhield.  Zei ik net geen keus ? Dat was een jokje. Ik zag alles voorbij komen van Boursin (brrrrr !) over hutsepot (op een pas compleet verdoofde maag ?!) tot gerookte zalm.

De eerste menubox was alleen het beleg fout en dat liet ik blauw-blauw. De derde bevatte hardgekookte eieren. De geur alleen al ! Wat volgde was een furieuze outburst waarin de constructieve dialoog de nek werd omgewrongen en ’t compromis zijn biezen kon pakken. Mijn keus, de choco – Nutella – viel niettemin 7 maaltijden op rij niet te bespeuren.

Iemand laten kiezen en daarna je zin doen : echt politiek.

Neverdenooitnie, beste lezer, ben ik zo democratisch en partijpolitiek onderlegd een stembusslag tegemoetgegaan !

Je zou ’t in het pasgeleden ZO tricolore Belgenland niet bedacht hebben, maar de verkiezingsuitslag kleurde hoofdzakelijk geel. Niet zonnebloemgeel, maar NVA-geel ! Zucht.

Tussen de Vicit Vim Virtus-kreten* door kon ik alleen maar denken  : zet die ploat af ! Maar je krijgt nu éénmaal vaak wat je niet hebben wilde.

De vicit, daar valt niet naast te kijken. En de vim, die is ook al overvloedig betoond. De virtus is gekoppeld aan hoeveel ‘truth or dare on the dancefloor’ er gedemonstreerd wordt.

Déze Belgenlander zingt naast Kumbaja**, vooral ” Oeh, maar nee ! “

Lalala … Dat wordt ’n lange zit tot de volgende regering. De niet bepaald soepele De Wever, die de formatiedans moest leiden, is z’n opdracht alweer kwijt. Daarop echtigentechtig een kaartje leggen in het parlement getuigt bepaald niet van ” is it true dat you want it, then act like you mean it ! “

’t Gaat geduld en boterhammetjes vergen. Gelukkig kan ik nu vrijelijk over Nutella beschikken…

—————————

* : De moed heeft het geweld overwonnen : overwinningsleus van De Wever

** : Kumbaya: verwijst naar een uitspraak van De Wever in antwoord op de vraag naar samenwerking cfr. “We gaan geen Kumbaya zingen”

Als het goed is mag het ook gezegd

Afb. Google

Zachtjes tikt de regen tegen ’t raam zingt het Rob’s-gewijs in mijn hoofd vanmorgen. Terwijl het buiten regent, heerlijk nog even blijven ligge…??!!! Not, dus. Want ik heb afspraak, en het stroomt. Geen doorkomen aan. Vervelend, maar ’t is niet anders. Dan maar bellen, en schuiven met die planning …

Nu ik toch wakker ben, probeer ik mijn uit hun hum zijnde ‘litlle grey cells’ te paaien met het vloeibare zwarte goud en wat nieuws en actua. “Altijd een goed begin van de dag, nietwaar !” Ik hoor het Mister History zeggen en moet lachen. Om de uitspraak, maar ook om de wel heeeeeeel correcte uitvoering ervan.

“Te zot om los te lopen”, zou z’n volgende boutade zijn, want zelfs toen was al duidelijk dat ik geen die-hard-nieuwsgaarder zou worden, al deed ik vrolijk mee, aan de door hem ingevoerde competitie. Zonder twijfel zou de man dubbelliggen, als hij me op dit godsgruwelijk uur actua zag kijken.

Ik zie – VROEG dit keer – een stukje van Reyers Laat. Daarin een Nederlandse geriater die ons allemaal bezweert oud te worden, zonder het te zijn. Zijn optimistische schatting is dat de mens toch makkelijk zo’n 130 jaar mee moet kunnen. Deze “explosie van leven” is nu al aan de gang,  met weekends tegelijk. Star Trek verbleekt er bij. En onze minister van Pensioenen, even 30, ook.

Nu moet je weten, beste lezer, dat ik helemaal voor “live life to the fullest” ben. Maar of dat echtigentechtig honderd-dertig jaar moet zijn, dat weet ik niet zo. Als er een garantie op geringe krakkemikkigheid bij kan, graag, maar anders ….?

Komt vast door een “Ik ben 80!”-gevoel dat het vege lijf kado kreeg van een regerende lumbago. Guttegut, ik moet er niet aan denken, 130 in deze conditie.

Weg van het futuristische, terug naar de kouwe, rauwe werkelijkheid.

Met Paul Marchal, en Kristien Hemmerechts. Die een boek schreef over Michelle Martin*. Waarin ze, met tact en respect en voorzichtig (?) met de gevoelens van de nog levende slachtoffers, de gaten in het onderzoek heeft trachten te dichten.

Voor de Franstalige slachtoffers lukt die tact misschien nog net, maar voor dat andere slachtoffer, vader van, is het om zeep.

De arme man kampt in zijn hoofd ongetwijfeld met minstens 130 scenario’s die de “ingevulde” werkelijkheid vér te boven gaan. Je bent voor of tegen Marchal, maar het is een achievement dat de man in de mentale betekenis van het woord nog overeind staat.

Dus ja, het is gebeurd, en ja, er moet over geschreven, maar het is historisch gesproken recent. De Holocaust, is vier keer langer geleden en nazaten ervan slaan er nu – begrijpelijk – nog steeds bij tilt. Ter vergelijking …

Ik wil niet onbeleefd zijn**, Kristien, maar ik kan er niet bij dat dit gegeven je, tussen al die uitgebreide research door, niet even door ’t hoofd is geschoten. Gezien je gekozen thema, dan.

Nu we toch aan het fronsen zijn, frons ik ook maar even richting de redactie. Foei, al die onverdiende aandacht voor Martin.

Al dat wenkbrauw-werk komt mede door het feit dat ik mijn eerst anders ingevulde dag maar niet op de rit krijg. Het regent, het stopt, begint weer, om op het moment dat ik ter plaatse had moeten zijn, te willen – maar niet te kunnen. Grmbl.

Snel naar de digitale krant dan, en daar zie ik dit. (Voor het volledige artikel, klik hier .)

Dus, nogmaals bedankt. Bedankt dat ik me ditmaal niet publiekelijk heb moeten excuseren voor het gedrag van mijn autistische dochter.

Bedankt om Kate zodanig te entertainen dat het onze succesvolste vlucht ooit werd. En bedankt om je kranten aan de kant te leggen en je te bekommeren om onze dochter.

Na de vlucht van Orlando naar Philadelphia, alvorens door te vliegen naar het Canadese New Brunswick op 6 januari plaatste Shanell Mouland deze dankbrief vorige donderdag op haar blog. De brief haalde de Amerikaanse media. Nadat hij erop attent gemaakt werd door een familielid besefte de zakenman dat het over hem ging en contacteerde de mama van Kate via Facebook. De lieve reiziger bleek de Amerikaan Eric Kunkel te zijn, zelf ook vader van een éénjarig zoontje. “Ik reis veel voor het werk en Kate gedroeg zich het beste van alle kindjes waar ik al naast gezeten heb”, aldus de zakenman.”

Ha, een weldoener !  Geen wilde, zoals Lambik. Smijten met geld doet ie ook niet, maar vliegen dan weer wel. Met een klein, opgewekt meisje en d’r bezorgde mama. 

Lambik krijgt nog concurrentie aan ‘m, want het blijkt, dat je helemaal geen propeller op je rug moet hebben om iemand de vlucht van d’r leven te bezorgen …

Prachtig. Als het goed is mag het OOK gezegd. Met dank aan de media is mijn hum weer in orde. En die regen ? Ach, de wereld neemt een bad…

 ———————————————-

* Martin : ex van Dutroux

** uitspraak van Hemmerechts (16:22) in Reyers Laat, praatprogramma rond actualiteit dd.14/01/2014

De aanhouder wint !

4 oktober. M’n kalender vertelt me dat het vandaag Dierendag is. Nou niet direct een dag die met stip aangeduid staat in mijn agenda.  Mijn aquarium daargelaten, voel(de) ik bij beestjes nooit de urge “moet ik ook hebben”.

De oorzaak hiervan is niet te zoeken bij een gebrek aan viervoeters in mijn kindertijd.

Ik heb de beste herinneringen aan Mitzi, kortweg ‘Miets’, die bij me in bed mocht slapen. Omdat haar pootjes even ‘stout’ waren als mijn beentjes toendertijd. 

Een slimme hondendame was het. Kon kloklezen. Echtigentechtig. 

Want ze wist precies wat er om vier uur ’s middags gebeurde : dan kwam mijn vader thuis van werk, knipte mijn moeder het lampje van de koffiezet aan en werd de koekjestrommel bovengehaald …  met daarin ééntje voor haar !

Ze tekende al-tijd present voor dit ritueeltje, ook toen ze veel later écht krakkemikkig werd en gebarentaal-afhankelijk bovendien. Koekjes, dat kon ook nog zonder woorden en oren, vond ze !

Het gemis dat ze naliet werd even niet gevuld. Wel zo lekker, vond mijn moeder.

Net toen ze geen-hond-geen-haren-en-geen-werk-eraan in haar dagelijkse routine  had ingepast, werd haar hart veroverd. Door een Vlaamse koehond die Iwan heette. Lang niet zo Verschrikkelijk als z’n naam aangaf. Want zijn peperkoeken hartje kromp ineen – net als hijzelf – door heimwee. Wat we ook deden : ’t beest weigerde zijn voer. Pertinent.  We hadden erg te doen met onze reus, die in een zielig hoopje veranderde.

What to do about a homesick dog ? Handmatig voeren. Het lukte mijn moeder en onze maxi-viervoeter wist weer wat honger was. Hij raakte van de weerbots erg op mijn moeders kookkunst gesteld, en zij op hem.

Hij mocht blijven. Zo maakte ie mijn eerste operatie mee. Hij verlichtte mijn bed-arrest door stiekem uit zijn mand te glippen – een publiek geheim – en onder mijn ziekenhuisbed te gaan liggen. Zo gepositioneerd, dat ik toch nog dat staartstompje heen en weer kon zien wiebelen.

En passant zorgde ie ervoor, met z’n argwanende blik, dat de wijkverpleegster het met haar dagelijkse verzorging – eerder marteling – niet àl te bont maakte ….

Toen Iwan naar de hondenhemel verhuisde, was er plots veel plaats in huis. Mijn vader voelde niks voor ‘geen hond’. Mijn moeder was dan weer helemaal klaar met pups. Er werd dus – hoewel de mand niet weg ging – niet per direct naar de fokker gehold.

Nope. De fokker kwam naar ons.  Met een allerschattigst hondebeest. Kortharig en afgericht erbovenop. Helemaal prachtig. Wat wil je nog meer ?

De fokker – een jachtopziener – wilde een schotvaste hond. O, zeker was er jacht.  Van het baasje, op de hond. De eigenlijke ‘jager’ bibberde van schrik haast uit haar vel. Hm. Dat plaatje klopte niet.

Dus werd er overgestoken – door Sarah. Zoveel investering opruimen was ook wat, en hadden wij geen ervaring met ik-mis-mijn-baas? Mijn moeder slikte haar njet in. Wegens sympathie voor de default. Zij hield namelijk ook niet van geweren.

De jachtgebuisde luisterde immer voortreffelijk – ook als een mini-Pruts keihard in haar oor loeide. Of haar d’r eigen mand uit zwierde om er zélf in te gaan dutten … Wat je al niet doet voor ABC-koekjes, beste lezer.

De liefde kwam van twee kanten. Want nadat ze al dat jeugdig geweld had verduurd, bouwde m’n vader later voor haar een bruggetje, zodat de poten van de retired lady droog bleven !

Toen ik zelf aan home-management begon, wist ik  : huisdieren waren meer werk  dan ik er aan kon besteden. En zo’n beestje mag het goed hebben, toch.

Zonder daarin te ontsporen dan. Want mijn tenen krullen bij  ‘vermenselijking’.  Goed, noem je beestje “mijnkoekeloerepoezewoefke” als je d’r echt niet aan kan weerstaan. Koop je naakthond gerust een jasje. Als je ‘m verder maar huisdier laat zijn !

But : Ariadnesdraad heeft een zwak voor slimme hondebeestjes. Zeker als ze er zo vertederend àlles aan doen om hun zin te krijgen !

Meet Himalaya, het Argentijnse soortgenootje van Mister Dog.  Liefde verzet bergen. Of in elk geval wél een klein jongetje dat Hernan heet en toch een dikke drie minuten zeker weet dat ie absoluut NIET wil knuffelen. Om dan (3:16) toch overstag te gaan !

Het is nog maar ‘ns bewezen : de aanhouder wint ! Een ferme knuffel, in dit geval …

Werkelijk cute, dit !

Witte Rook

Witte rook uit de Sixtijnse kapel. foto Alberto Pizzoli

Afbeelding via Google.

Cupido heeft onverwacht zijn portie aandacht meer dan gehad, en Ariadnesdraad daarentegen bijster weinig.

Ach, ’t zullen zeker die hogere sferen wel wezen waar het ventje in toeft.

Net als de rest van de wereld, lijkt het, de afgelopen weekjes.

Maar, om het met Franciscus I te zeggen : hier ben ik dan .

De Geest (der inspiratie) zorgde voor Witte Rook. Echtigentechig. Ook bij mezelf.

In een tijd waarin niet de broden en de vissen, maar de rookmelders zich wonderbaarlijk vermenigvuldigen – idem dito met de zenuwcrises als zulk  een onding voor de tigste keer je gehoor met een snerpend “ieeeeeeeeeeeee” aan stukjes scheurt en je nadien maar niet kunt bedenken hoe je het kunt laten ophouden met rinkelen in je hoofd – kijken we met zijn allen naar een Romeinse schoorsteen.

We kijken, kijken … en wachten net zo lang tot ons haar, niet langer vrolijk, erbij neer valt. Oftewel, tot er  “witte rook”  komt. Daarna bellen we niet de brandweer, maar luiden we de klokken. Paradox.

Oubolligheid mag dan wel de middle name van het Vaticaan zijn, op de kar van abdiceren (Beatrix), kronen (Nobelprijs EU), tronen (Willem-Alexander, strakjes), belonen (veeeeeel later, met rijstpap en gouden lepeltjes) en installeren zijn de “langgerokten” wél gesprongen. Tot zover de trendyness.

Habemus papam is dan al gelukt, maar die gaudium magnum* … da’s nog een ander paar pauselijke mouwen, me dunkt … it’s in the eye of the beholder.

Het kan aan mijn vrouwelijk oog liggen, maar ik zeg dat de afschaffing van het celibaat net zolang gaat duren als de tijd die nodig was om het in te voeren. Vermenigvuldig dat millennium gerust nog een paar keer als je het hebt over vrouwelijk priesterschap.

Dat zal zijn voor als de wereld – met man en muis – is vergaan en geen hond nog interesse heeft, wegens andere dingen aan het hoofd.

Wie wil er nou de hond in het kegelspel zijn?

Geëmancipeerd als ik ben, heb ik iets van : “niet warm, niet willen”. Vrouwen kunnen even goed in een te lange rok rondlopen als mannen. Of aan struisvogelpolitiek doen. Of uitspraken doen waarvan je echte tanden je uit de mond vallen. Hebben er evenveel recht op. Maar niet als noodoplossing, natuurlijk. 

Hoe de Geest ook zijn best doet om dat in het oor van de kerkleiders te blazen, het is nog niet zo ver. Nog geen sede vacante voor dames. Tja, de rook bemoeilijkt de transmissie, waarschijnlijk. Het is nog pontificaal njet in plaats van Amen.

We moeten blij zijn met kleine dingen.

Met een paus dus die niet “Paus de elf-en-dertigste” wil gaan zijn maar weer lekker gewoon bij één begint, die elegant nét niet over zijn eigen voeten valt en er toch niet de kluts bij kwijtraakt, en die in zijn gesprekken goeie middag, goeie avond en smakelijk eten incorporeert als normale frases.

Recht is recht : het deed mijn buis van Eustachius plezier. Jaaha ! Het was ook al weer veel te lang geleden.

De krakkemikkige toestand waarin Johannes Paulus II zich in zijn laatste jaren bevond, maakte het on-mo-ge-lijk wat dan ook van zijn discours te verstaan. In om het even welke taal.

En Benedictus, hoewel zijn naam ook wat zegt over goed je woord kunnen doen, stond zo strak tegenover een menigte dat het zelfs een Romeinse veldheer nog zou doen schuddekoppen …

Nu de rhetorica weer naar een ander niveau is getild kan ik maar hopen dat de rtt tussen God & Co** en de Heilige Vader weer gaat rinkelen … Wat zeg ik, roodgloeiend komt te staan.

In afwachting, want wonderen zijn niet van de rapste, is er hier gaudium magnum over de terugkeer van de inspiratie.

Habemus een blogstuk !

Vivat ! (en bedankt om te komen kijken, ook al stond er steeds weer hetzelfde)

___________________________________________________

* gaudium magnum : met grote vreugde

** God en Co : ik kon jammer genoeg geen geluidsfragment vinden. Maar ook de tekst is de moeite en brandend actueel !

Strong ? Bij Lan(c)ge nie !

Zit je stevig, beste lezer? Ja ? Ok. Dan ben je klaar voor een torenhoge tegenstelling. Nog net geen confession, maar veel scheelt het niet.

Ik, die een godsgruwelijke hekel heb aan sport, kijk naar de koers. Echtigentechtig. Jaa, de drieweekse, met dat fluogeeltje, dat ubercute “lionneke” erbij en de gestaag aangroeiende schare (anti-)helden.

Hiervoor is ene Mister Indurain aansprakelijk. Ban-esto was in méér dan in één opzicht een feit. 

Dat hij als de weerlicht uit de startblokken kon schieten, was een kwaliteit die hij deelde met een andere held van me.’ t Zal mijn Zuiders temperament wel wezen, maar guttegut, wat was het toentertijd heerlijk zwijmelen…

Een legendarische coureur reed triomfantelijk aan kop.

Vijf opeenvolgende keren.  De zesde keer kreeg ie Krypton-gewijs een klop van de hamer en werd weer gewoon mens. Waardoor ie minuten én de Tour verloor – op eigen terrein dan nog. De teloorgang was helemaal conform zijn status : heroïsch.

Een winnaar is veel mooier als hij kwetsbaar blijkt. Statement onderschreven.

Ieverans* daarna kwam een zenuwachtige  Jaan Ullie. In mijn memorie gegrift als een talent dat, bij een afdaling, plotsklaps vergat hoe je op een fiets moest zitten om overeind te blijven. Bloedstollend spannend én touchant.

Maar : hij speelde het klaar en won. Onovertroffen. Want de volgende edities stond een vleugje menselijkheid dit huzarenstukje in de weg.

En dan braken de 7 vette jaren van een Texaan aan. Meer, meer en meer van hetzelfde : Lance. De man, zijn story : ik kon er maar niet warm voor lopen. Sterker nog, het kon me niet verblotekonten. 

Du moment là, prefereerde ik le paysage en het gehakketak, euh, commentaar van Wuyts en De Cauwer. De moeite die eerstgenoemde moest doen om het woord te krijgen, was een wedstrijd an sich ! 

De heren hadden de mond vol. Over wat er naast de koers gebeurde. Dààr lag de suspence.

Mijnerzijds was vervoering er allang niet meer bij. Of ja, weg van een smakeloos verhaal. 

Sinds EPO opspoorbaar was, volgden de controles, invallen, ondervragingen, beschuldigingen etcetera elkaar soapsgewijs op. Eén naam, telkens weer : Armstrong.

Niet gek, want kanker en bloed en transfusies, dat past samen als een frame op twee wielen.

En dan is het januari 2013.  Zit er een Teflon mannetje, waar niets aan blijft plakken, of het moest EPO zijn, bij Oprah op de biechtstoel.

Op de bank vind je mij terug, met een donsdeken rond beeldbuizend, om toch maar te vergeten dat  ik haast  een ijssculptuur ben door de staking van mijn thermostaat. Niets zo goed als een rondje ergernis om op te warmen !

Strong is niet wat ik zie. Bij lan(c)ge niet ! Wel een afgemeten, gemaakte, emotieloze opvoering, die het verdient te worden vergeten !

Hoe moet dit wel niet voelen voor al die mensen die noodgedwongen door al dat gif haast lichtgeven in het donker, terwijl hun grote voorbeeld, voor de sport, er zich mee liet vollopen ?!

Wat we doen tijdens ons leven, zindert na in de geschiedenis [sic.]**. Voor één kéér, en voor deze man, hoop ik van niet. Teveel eer… !

Eens te meer geldt : een winnaar is veel mooier als hij kwetsbaar blijkt !

—————————————————–

* : ieverans : ergens

**[sic.] :  uitspraak van Bart De Wever, politicus. Die haalde de mosterd hiervoor uit de film “Gladiator”.

Bredero zei het al …

Het kan verkeren. O, ironie van het Journaal.

De financiële wereld (nog maar eens) op z’n kop ! Naast Griekenland, Portugal, Ierland, Italië … is Spanje het volgende blokje dat wankelt in de Europese domino-constructie.

Ook nu weer lijkt het erop dat de zoveelste kapitaalinjectie haar doel voorbijschiet.

Kapitaalinjecties waarbij ik mijn wenkbrauwen frons. Intussen blijven ze al in die stand staan, denk ik.  Vlotjes worden er megalomane bedragen bijeengesprokkeld, systeemcrises en economische nulgroei ten spijt. Getallen die ik me nauwelijks kan voorstellen – laat staan schrijven.

Waar ergens is die Zilveren Vloot toch binnengevaren ? Nou, voor mijn deur is het alvast niet, neem het van me aan.

Ow ja, ’t zal het resultaat van al dat Europees geto(b)(p) wezen. Of anders de telefoongesprekken tussen de Europese en de Amerikaanse president …

Waarover zouden Van Rompuy en Obama het via hun “slimline” zoal  hebben ?

Over het gekibbel en geharrewar in de Europ-i-an School, dat zeker. Over the lack of discipline, misschien ?

Maar misschien ook helemaal niet. Gaat het gewoon over de spelregels van Domino of Monopoly. Of bespreken ze alvast een vakantieplaats aan een bankroete Costa Del Sol … ?!

Hoe het ook zij, de (geldelijke) turbulentie blijft een feit.

Wat wel zeker is, is dat democratie en kapitalisme als bestuurlijk en economisch model onder vuur liggen. Wereldwijd.

Want ook in Amerika, ” the land of milk and honey “,  is het niet al goud wat blinkt.  Wat wel schittert, is het goud dat er niet is. Door afwezigheid.

Het kan verkeren.

Ik moet onwillekeurig aan deze uitspraak denken als ik hoor dat de Cubaanse Raul Castro nu toch een ietsiepietsieminibeetje kapitalisme wil toelaten.

Meer zal er ook niet inzitten, als ik het enthousiasme van de kersvers gedoogde Cubaanse middenstand zo peil … Yep. Onbestaande is het !

Zal dat nu de grote ommekeer betekenen ?  Welnee.  Gewoon een nieuwe piste voor meer van dezelfde misère. Of erger, wie weet.

Want, als de vos de passie preekt … moet je uitkijken. Zeker als de schatkist leeg is.

Niks ideologie of menslievendheid dus. Watzegjemenou.

Treffend is het, dat twee zo uiteenlopende systemen haast terzelfdertijd zo op hun grondvesten daveren. Teveel, of juist te weinig saamhorigheid en al helemaal te weinig goeie actie schijnen de boosdoeners te zijn ….

Sommige dingen veranderen dan wel, maar verdwijnen nooit. Deze mooi uitgevoerde klaagzang blijft gelden, ben ik bang …

Want geld praat met de meest luide stem. Van diegene die het heeft ! En hij die het niet heeft, hij praat enkel nog over het willen hebben ervan…

Hasta Siempre !

N.B. Dit is een interactief stukje. Want het cursieve gedeelte is een mooie voorzet van Bentenge, één mijner lezers …

Vurige tongen

Dit wordt geen episode ” Groene Vingers “, beste lezer. Dat wil ik die arme Sanseveria’s niet aandoen. Mijn fingerspitzengefühl op dat gebied is namelijk  onbestaande.

Goed, ik weet dat een plant water moet, maar hoeveel en hoe vaak, dat gaat m’n petje vlug te boven. Tja. Dat vakje was niet aangekruist op mijn kwaliteitenlijstje. Maar ik wijk af.

Die andere naam voor Sanseveria’s, Vrouwentongen, vond ik altijd geweldig. Als ezelsbruggetje voor het Pinksterfeest. Aka het feest van die vurige tongen.

Als klein meisje had ik weinig boodschap aan verkondigen, en ik snapte maar niet waarom die Heilige Geest – toch echt een rare snuiter – daar nou per se vlammen bij moest hebben.

Later vlamde vooral mijn ergernis op, tijdens de donderpreken van onze pastoor. Ze sloegen nergens op, duurden een eeuwigheid en het ergst van al : je ontsnapte er niet aan. 

Hij stak ze af in een ruimte die meer leek op het gat van een hellepoort dan op de poort naar het Paradijs waarvan zo nodig kond moest worden gedaan. Brr… !

Gelukkig greep God na verloop van tijd in en kwam er een andere herder.

Toen sloeg de vlam pas echt in de pan. Nee, niet omdat ik op mijn tong moest bijten om mijn ergernis binnenboord te houden. Integendeel.

Maar :  ’s mans homilie was een anachronisme. Zijn tijd verrrr vooruit.  Te ver, voor heel wat parochianen. Maar echt : schwung was er. Het vuur van de overtuiging brandde. Zélfs mét gitzwarte kerkmuren.

Maar trop is te veel en teveel is trop.

Na verloop van tijd balanceerde de Almachtige zijn “moves” dus wat uit. Niet voor niets is Hij een aanhanger van het matigheidsbeginsel.

Het kerkje van mijn vroegste jeugd heeft nu dus weer frisse muren en een gewit plafond. 

De voorganger loopt nu min of meer synchroon met zijn tijd. Weg zijn de donderpreken. Weg ook het gevoel werkelijk in het voorgeborgte van de hel te zijn beland.

Major improvement dus. 

Stiekem hoop ik dat er in die geest ook iets aan het kerkkoor is gedaan. Want echt, een wonder is het, dat toen nooit iemand de dierenbescherming heeft gebeld op verdenking van verregaande mishandeling.

Ik wil wedden dat zelfs Lucifer terugdeinsde voor het oorverdovende kattengejank.

Neenee. Zo’n Pinksterboodschap, daar moet power in, harmonie, overtuiging en lol. Dan wordt volgen ’n pak leuker.

Dit filmpje is het wel zeer levendige bewijs :

Nu ik er op terugkijk, moet ik besluiten dat de Almachtige Vader – Hij maakt geen vergissingen – een les heeft aangereikt wat boodschappen overbrengen betreft.

De inhoud én de wijze waarop ze verteld en dus vertaald wordt, telt. De boodschapper moet daar ook nog een beetje bij matchen. Anders komt je bericht geheid niet aan. O, en  je colère al te expliciet verwoorden is helemaal uit den boze.

Naar mijn blog toe betekent dit dat ik mijn stukjes vaak diverse jasjes aan trek : grappig, ontroerend, beeldend, mijnhaarkomtervanrecht, … naargelang de ik van dàt moment .

Vurig, pittig, excentriek, onderbouwd of niet, maar altijd met een zacht kantje, zonder boze woorden.

En jij, lieve lezer, gaat daar al sinds het prille begin van Ariadnesdraad in mee. Ontelbaar veel keer al heb ik in het reactievak mooie, gevatte, troostende comments ontdekt. Klaar om in te kaderen. Reacties met een zacht kantje.

Toen ik recent als lezer en potentieel reageerder onverwachts een vlijmscherp stuk voor de kiezen kreeg, bedacht ik me dat ik mijn lezers wel eens in de bloemetjes mocht zetten voor de warmte van hun schrijfjes, die bij tijden – eigenlijk altijd – heel uplifting zijn …

Ik tref het met m’n lezerspubliek, dat zonder twijfel Ariadnesdraad nog verfraait !

Fijn Pinksterweekend gewenst, beste lezer, en ik hoop vurig dat de Geest veel bloginspiratie brengt !

————————————————–

Disclaimer : dit stukje lees je het best met de nodige ironie wat geloofsovertuiging betreft. Geen pleidooi pro of contra, maar de gedachtengang van een klein meisje rond religie  …. verteld, vertaald door wie ze nu is.

Muyters’ mutiny

Pinger - strona 4 - świetni ludzie

Bron : weheartit

Politici zijn een ras apart. Blijkt maar weer.

Want waren het dertig jaar geleden nog types die met Wetstratees* langs Axel in het rond fietsten als ze een zeldzame micro onder de neus kregen, nu zijn ze “gepimpt”. 

Ze geven nu snedige antwoorden – nog altijd wel nietszeggend – of zelfs helemaal geen. Dehaene was hierin kampioen met z’n “geen commentaar”.

Ze toveren nu uit hun limo grote roze konijnen** tevoorschijn, terwijl alle Belgen vol spanning wachten op die hele rist witte konijnen uit hun hoge hoed : een regering, een deftige pensioenregeling, evenredig verdeelde besparingen …

Nog een ommezwaai : ze vinden in volle regeringscrisis nog tijd om mee te doen aan meerdaagse tv-spelletjes, of waarom niet, te gaan bergbeklimmen met astma-patiënten.

In functie van de verkiezingsstrijd, moet dat oubollige imago aan gort. Ah ja, imagobouwen is belangrijk. Het nieuwste wapen ? De social media.

Dus wordt er gefacebookt, getweet, geblogd, gegoogled, gemaild en geweetikwat dat het een lieve lust is.

Wat nou, onze politici niet gepassioneerd ? Ze gaan zo op in het sociaalnetwerken dat ze fluks persoonlijke meningen ten beste geven, vertrouwelijke documenten lekken, of  – helemaal toppuntig – als premier het verkéérde volkslied debiteren.

Voeg aan dit rijtje ook maar toe : onbetamelijke mails doorsturen betreffende regeringscollegae.

Deze laatste valse noot is voor rekening van Vlaams begrotingsminister Philippe Muyters. Of juister : zijn kabinet. Eigenaardig.

Want Muyters is geen ezel. Hij stootte zich al twee keer aan de uitschuifsteen. Eerst toen hij zijn telraampje maar niet kon gebruiken, en nu weer – met deze mailgate.

Een misser van formaat. Erg was het. Zo erg, dat Philippe in duidingsprogramma’s verscheen met tranen in de ogen.  (” Snif . Ik heb niet gelogen ! “)

Zó overmand was hij, dat hij zijn Latijn-minnende partijvoorzitter nodig had om de klappen mee te incasseren.

Dit keer kon De Wever met zijn afgezaagde risee-betoog weinig beginnen tegen het ijzersterke ” Litera scripta manent ” (Wat geschreven is, blijft.)

Gevolg : een motie van wantrouwen. Uitkomst : een wonder. Want geen week later is de motie niet alleen afgeketst, Muyters doet ook net of er geen vuiltje aan de lucht was en is.

Bij dit alles breekt mijn klomp. Hoezo, al die tijd besteden aan niet-dringende zaken ?

Hallo, ministerieel verstand dat niet werkt. Je bent een hoge boom, dan moet je tegen kritiek kunnen. Bovendien zit je in een democratie, dus georganiseerd systeem van het oneens zijn.

Mijn gezond boerenverstand wil niet echt mee.

Het begrijpt perfect waarom regeren niet lukt. De dag heeft gewoon te weinig uren. 

Niet te begrijpen is, waarom een minister zijn medewerkers niet zorgvuldiger uitkiest ? Waarom niet van begin af aan diets maken dat het confidentialiteitsbeginsel een sine qua non is ?

Moet er echt gewacht tot het IWT hierrond een clausule***lanceert – of tot er een Acta-pact komt – waarbij de goeie het weer met de kwaaie mogen bekopen ?

Je moet toch geen Descartes zijn om te vatten dat alles wat je op “het net” gooit een eigen leven gaat leiden ?

Tja. De bloopers zijn recht evenredig met de positie, blijkbaar.

Maar. Diep van binnen zegt een stemmetje mij dat de verklaring elders moet gezocht.

Die blunders, dat is een weldoordachte verkiezingsstrategie. Je moet toch wat in een verkiezingsjaar, zéker als je jezelf federaal buiten spel hebt gezet …

En bloopers, die blijven in het geheugen hangen !

Benieuwd hoe deze “Muiterij” zal uitpakken ….

——————————————————————————

* Wetstratees : hoogdravende (regerings)taal

** roze konijnen : tijdens de laatste regeringsformatie in Belgenland werd onderhandelaar Wouter Beke vader. Zijn dochter kreeg van premier Di Rupo deze knuffel kado.

*** confidentialiteitsclausule : bepaling dat vertrouwelijke info niet mag worden gelekt

De Primus

Afbeelding Elio Di Rupo via Google.

Voor hij zijn stoomboot ‘boardde’, deed de Sint Belgenland een regering kado. Zodoende hebben wij weer een Primus inter pares.

De tussenkomst van de Goedheiligman is onmiskenbaar. De regering kwam er op 6 december, en onze premier heeft, van Italiaanse origine zijnde, duidelijk Zuiderse roots.

Eerlijk : na dik 540 dagen kan je niet met een dertienineendozijnfiguur aankomen. Dan moet het iemand met kleur en  schwung zijn. Met panache. Diplomatiek begaafd (en verder ook ! ). Iemand die het meertalig  kan uitleggen. Met staatszin. Die de 9oo dagen die hem nog resten hard gaat werken. Die breekt met oude tradities. Die houdt van evenwichten en explosieve situaties kan ontmijnen voor ze tot ontploffing komen.

Kortom een redder des vaderlands ;) (1).

Laten we met dit alles in het achterhoofd de figuur van onze eerste minister eens bekijken.

Dames en heren, mesdames et messieurs, ik stel hierbij Elio Di Rupo voor.

Tja. Aan die tweetaligheid (of eerder quasi niet Nederlandstaligheid) zullen we moeten wennen, want we hebben voor het eerst sinds decennia weer een francofone premier. Maar hij zal hard werken (2) (om zijn Nederlands te verbeteren), zegt ie. Hij vraagt begrip en geduld.

Bedenking. Na 540 dagen is begrip en geduld iets dat niet zomaar in stock leverbaar is. Van die 540 dagen is hij ook al x aantal dagen formateur. En volgens de regels van het democratische spel is de kans dan heel groot dat je aan het hoofd van een regering komt.

Nu pas op het idee komen dat je wat aan je kennis van de meerderheidstaal moet doen is te laat. Niet alleen de laatste 540 dagen, neehee, de laatste 60 jaar. (Want zolang is Belgenland al zijn homeland)

Toegegeven : mijn Franse talenknobbel is ook niet je dat. Maar : ik haal het niet in mijn hoofd, nog niet eens in mijn kleine teen, om regeringsleider te worden van een meertalig land. Mocht dit als door een wonder toch gebeuren, zou ik zeker zorgen dat ik goed uit mijn woorden kwam, desnoods in het Babels.

Ik weet het, wie een hond wil slaan vindt licht een stok, maar ik ben echt niet van mijn sokken geblazen door de ars rethorica van Elio. Tussen welke crisis door precies gaat ie back to school om zijn taal van Vondel te perfectioneren ? Enfin, aan te leren.

Mmm… toch niet helemaal gesmeerd, die eerste indruk.

Stak zijn eerste betoog dan niet gestructureerd in elkaar ? Jawel hoor. Heel evenwichtig. De leuke dingen in het Frans, de onsympathieke in het Nederlands (3).

Aandachtige luisteraars (lees  :  wie het  gestuntel trotseerde) konden verder ook nog opmerken dat de grootste taalregio nu fluks op de laatste plaats in de verwijslijst komt.

De vraag bekruipt mij, of die 540 dagen niet bekort waren, als de taalvaardigheid van Elio groter was geweest …

En ooooooooh, wat zou ik graag een vlieg zijn bij het eerste onderhoud van Di Rupo en Rutten.  Zouden ze gebarentaal gebruiken, of toch maar een tolk ? Hoe verzoen je Vondel en Baudelaire ?

Quoi que ce soit (4),  ik wil Elio niet a priori neersabelen. Want kleurrijk is ie. Niet alleen vanwege zijn eeuwige strikje, maar ook vanwege zijn persoonlijke achtergrond. Ipso facto vestigt hij de aandacht op meer dan één minderheidsgroep, en dat is niet per definitie een slechte zaak.

Breken met oude tradities doet hij ook. Tenminste toch met deze dat het politieke ambacht overerfelijk is van vader op zoon. Nee, Di Rupo is politiek gezien geen fils à papa.

Ik weet het wel, sommige gebruiken zullen overeind blijven, terwijl ze dat beter niet zouden doen.

Maar je moet Elio nageven dat ie van de door elkaar heen brullende kleuterklas, weer een stel  mensen heeft gemaakt dat ‘équipe’ niet uit hun woordenboek heeft geschrapt.

Het blijkt dat de ‘chemische onderhandelingstechniek,’ vermengd met wat Zuiders drama dan toch z’n effect niet mist. Of kunnen we spreken van een groot diplomaat ?

De panache, dat weet ik nog niet zo, maar dat lijkt me een sine qua non, om uit deze Gordiaanse knoop te komen…

Heeft dat andere zwaargewicht (5) nu totaal ongelijk? Nee. De analyse is juist. Maar voor de NVA-oplossing zitten we in het verkeerde land, vrees ik.

De tijden van goed bestuur en rustige vastheid zijn gedaan (6)… Een ramp ? Dat weet ik niet zo. Geen goed zonder kwaad. Want dat beleid heeft ongetwijfeld  bijgedragen aan de huidige crisistoestand …

Het is misschien niet de stijl die we wilden, maar wél iets anders.

Of Elio een goeie stuurman wordt ? De tijd zal het leren …   Stiekem ben ik wel blij dat het nu eens een franstalige boom is die veel wind vangt. Da’s ‘ns iets anders dan stormen veroorzaken.

Zijn eerste verdienste is dat hij een akkoord heeft weten te bereiken. Niet perfect, maar het ìs er.

Maar hard werken zal ie moeten, als hij die 180 pagina ’s wil verwezenlijken!

——————————————————————————————-

1. dixit Martin Schultz : Europees politicus, behorend tot de Socialistische fractie

2.  Ik zal hard werken: dixit Di Rupo, in zijn eerste toespraak als premier.

3.  vaststelling van (Vlaams) politiek journalist Bart Verhulst.

4.  Quoi que ce soit : wat er ook van zij – panache   : moed

5.  zwaargewicht : Bart De Wever – NVA oplossing : splits Belgenland

6.  ‘goed bestuur’ (Leterme) en ‘rustige vastheid’ (Herman Van Rompuy) : uitspraak van de twee eerdere premiers