Categorie archief: Redactioneel

Joyful joyful … Jubileumpost !

‘Dapper doorgaan’ schreef Appelig eerder in een Stijvol Commentaartje. Zo gezegd, zo gedaan. Dapper doorgaan doe ik  aldus op de kop af 36 (!) maand vandaag. Zo’n 191 postjes geleden had ik dat nooit durven dromen. Ariadnesdraad ging immers van start toen in de boksmatch die leven heet, de klappen vielen in mijn hoek.

Wat een klapper, om op ’t moment dat je de rode draad van het journaal steeds kwijt bent, een blog te beginnen ! Maar, wat toentertijd voor Theseus werkte, deed dat voor mijzelf ook ! Ik vond mijn eigenste gedachten en interesses terug. Via kronkelige wegen weliswaar. Meanderende bochten, die jullie, beste lezers, – schatten als jullie zijn – telkens weer mee in gingen. Hersengymnastiek en labyrintjes, het lijkt bij dit blog te horen als pannenkoeken bij suiker.

In vroeger tijd plachtte ’t me wel es te betrubbelen, maar niet meer sinds deze schrijfstijl-analyse. ’t Is gewoon m’n Clausiaans mannelijke kantje, de Hugo in mij.

Of, dixit Rebelse Huisvrouw, spannend, onvoorspelbaar. Een compliment van een schrijfster die ook haar grijze celletjes op gymles durft te doen en van haar VZTZ-rubriek een echte thriller kan maken – wat dan vaak mijn lachspieren doet ‘thrillen’.

Ik maak graag het turnveld der letterkes vrij voor deze mooie gastlog – een tradie op Ariadnesdraad.

Enjoy, lieve lezers !

De Draad van Ariadne

Ariadne. Dochter van koning Minos van Kreta en koningin Pasiphaë. Theseus vond, dank zij de Draad van Ariadne, de uitgang van het labyrint.

Toen ik op Ariadne’s blog belandde, begreep ik na een tijdje de symboliek van haar blogtitel. In Ariadne’s stukjes is het soms zoeken naar de uitgang. Naar de betekenis van haar tekst. Zit er een dubbele boodschap in? Missen we nu iets essentieels?

Lezen bij Ariadne is een soort hersengymnastiek. Zo af en toe frons je je wenkbrauwen en denk je: ‘wat staat hier nu precies?’ Vervolgens kijk je in verwarring om je heen – waar is de uitgang! – en je begint vol goede moed opnieuw te lezen om uiteindelijk beetje bij beetje te begrijpen wat er staat.

Dit is natuurlijk niet altijd het geval. Maar soms wel. En dat maakt het leuk om bij Ariadne te lezen. En spannend. En net dat beetje anders. Want ze is onvoorspelbaar. Je zit in het labyrint – HAAR labyrint – en je doet je best haar Draad vast te houden. De uitgang te vinden. En als je eenmaal daar beland bent leun je achterover en glimlach je tevreden. En je laat de tekst nog even op je inwerken. 

In de dagen die erop volgen echoot het woordje ‘Echtigentechtig’ je nog wat na in de oren. En je glimlacht weer. ‘Knap’, denk je dan, ‘dat ik niet eens meer exact kan navertellen wat er nu precies stond, maar toch aan haar stukje denk.’

Kortom: Ariadne’s Draad is niet zomaar een blog. Het is een taalkundige speurtocht in een labyrint van woorden, teksten en hersenspinsels waar alleen de aandachtige lezer de uitgang vindt.

Proficiat Ariadne, met je jubileum! Ik hoop dat je ons, jouw lezers, nog vaak zal verrassen met je onnavolgbare en altijd weer verrassende teksten!

———————————————–

In dit stuk is enkel de intro van Ariadnesdraad. De vetjes zijn van De Rebelse Huisvrouw. Credit, copyright en waardering voor deze column gaan dan ook naar haar uit.

Voor de schwung in dit stukje ook een vette knipoog naar Zr. Mary Clarence ( Joyful joyful – Sister Act II )

 

Robinson to the rescue : Gastblogging

De foon kan evenzeer een vloek dan een zegen zijn. Denk maar aan de  klabats-boem-baf-toestanden, die je met een smak (op de grond) uit je slaap en in de foonwereld slingeren. Vooropgesteld dat de reden serieus genoeg is, kan je hierna toch vaak waarheidsgetrouw tegen de andere kant van de lijn zeggen “Ach, geen man over boord”.

Vele keren erger zijn de spammers, de hackers, de “echtniet ?”-ers en zij die nee alleen kunnen begrijpen via een Cursing-tirade. Zeg maar : de multi-overtreffende trap van miljarste-vlammenste-caramba-nu-niete ! Jaa, die Rossa geeft niet op. Een bijtertje. 

In het Eden van de eeuwige bereikbaarheid wil NEE verkopen nog wel es een Tantaluskwelling zijn, als je hoffelijkheid hoog hebt zitten.

Niet voor het eerst zie ik mijn goeie luim verdampen tussen een argeloos moment, “daar hang ik weer” en een identiteitscrisis. Jawel, beste lezer, ik wil dan op slag ‘the other gender’ zijn. Wegens vermoeden van een kloeke aanpak inzake telefoon-idiotie.

Maar, beste lezer, over deze inzinking(en) ben ik heen. Voortaan eet ik tijdens dergelijke telefonades alleen nog dikke en ronde koekjes, zodat marketeers voor een propvolle mond gaan passen.

Verder ga ik me bedenken dat ik minstens één man ken die ook wel ‘ns ‘geplakt’ wordt. Ik geef ‘m graag ’t woord.

Deze Robinson – Sharp Ben – heeft de lijnvriendelijkste strategie om van die plakkerige babbeluten af te komen. Oorvervuilers eruit, metronomen erin … ?

Veel plezier met deze gastcolumn, een ware turnles voor het elastiekje van je goede hum !

Stel je een doordeweekse avond voor, ergens tussen pakweg 18 en 21 uur. Etenstijd ten huize Sharp Ben. Net wanneer we onze eerste hap naar binnen werken gaat de telefoon.

Een op zijn minst binnensmonds gevloek stijgt op. In een reflex neem ik toch maar op, er zijn nu eenmaal mensen die je moeilijk kan laten wachten.

“Hallo!”

“Spreek ik met de heer Sharp Ben?”

“Ja, daar spreekt u mee. En wie bent u?”

“Goeie dag meneer, ik ben mevrouw Kwettermie van enquêtebureau Disturb en in opdracht van koekjesfabrikant Dik & Rond doen wij een onderzoek naar uw eetgewoonten. Mogen wij daarom 2 minuutjes van uw tijd?”

De niet onaangename stem van mevrouw Kwettermie dreunt als een metronoom haar obligate litanie af, terwijl ik mezelf verwijt nog maar eens in de val te zijn getrapt.

Ook voel ik de aandrang om mevrouw Kwettermie zonder veel poeha het zwijgen op te leggen. Niet zo moeilijk zou je denken: één druk op de knop volstaat.

In plaats daarvan doe ik niks en bedenk in een flits dat ik eigenlijk veel te beleefd ben opgevoed om aan deze situaties het hoofd te kunnen bieden.

Het enige antwoord dat ik over mijn lippen krijg is:

“Nu ja, vooruit, 2 minuutjes dan”.

Het vervolg laat zich raden: 2 minuutjes worden er 5 en 5 minuutjes worden er 10 of zelfs 15! Niet zo erg natuurlijk, maar de niet onaangename stem van mevrouw Kwettermie warmt wel mijn verpieterd bord niet op…

Bovenstaand scenario zou grotendeels tot het verleden moeten behoren.

Sinds kort staat mijn naam immers op de Robinson-lijst.

Die lijst is een initiatief van de bdma (Belgian Direct Marketing Association). De leden van de bdma verbinden zich er sinds 2010 toe geen commerciële aanbiedingen meer te sturen naar diegenen die op de Robinson-lijst prijken.

Er werden 2 lijsten aangemaakt : Phone & Mail (per telefoon en per post). Medio 2012 ging het Phone-register over in de Bel-me-niet-meer-lijst. Willen werd hierdoor wat meer wet en bedrijven waar u reeds klant bent mogen u niet meer standaard contacteren.

En nu maar hopen dat koekjesfabrikant Dik & Rond lid is van de bdma…

Surf naar de site, laat je gegevens achter en Kees is klaar.

_____________________________________________________________________

Dit stuk heeft 2 auteurs. De cursieve tekst werd mij aangeleverd door Sharp Ben. Credits en waardering hiervoor gaan naar hem uit. Ariadnesdraad nam de intro en een kleine updating op zich.

Easy does it not

Rust roest – maar niet volledig, beste lezers. Na het weinig of niet lezen en reageren – om het over schrijven maar helemaal niet te hebben, steekt Ariadnesdraad haar kopje weer boven het veld. Nog wat uit de maat, maar wel weer in lijn, mag ik hopen.

Lijn, regelmaat, ritme, ’t was even ver te zoeken. Easy does it overduidelijk not voor me.

Via “grote stappen, gauw thuis” gaat het bij mij algauw van iets naar een schrikbarend niets. Weer wat geleerd : minder bestaat niet. Inzake woordrijgen dan.

Schrijven is net zumba“, het heeft aandacht nodig, verweet mijn scherm me via Rosalinde’s blogstuk. Helemaal waar natuurlijk. Dus hierbij meld ik me weer voor de tiendelige conditietraining middels een toetsenbord die bij conventie stukjes tikken is gaan heten.

Ik mag me dan nog  wel een tikkeltje roestig en stram voelen, voor het nieuwe template van Ariadnesdraad geldt dit allerminst. Crisp and clear is het. What you say, beste lezer ? Hoe bevalt, om maar iets te noemen, de nieuwe weergave van het bijeengetikte archief ?

Echtigentechtig, mij bezorgde het haast een hartverlamming. Nee, niet omdat het nou zo wereldschokkend is, maar omdat de hele switch gebeurde op nen ik en ne gij*.

Het begon allemaal met de constatering dat de Bruine Balk die bij Titan hoorde stilaan van een stofje via een splinter naar een balk in mijn oog evolueerde. Hm. Wat daaraan gedaan ? Aanvankelijk niks, want ik kende mijn tante Sidonia-gehalte als het op template – switching aankomt. Aiaiai.

Maar noppes doet niets, natuurlijk – zeker geen blogwonder. Mijn ‘little grey cells’ porden me plagerig aan met de mantra ” een gebrek bestaat slechts zolang je ’t niet oplost”. Mijn gefronste wenkbrauwen pareerden ze dan weer met de oneliner blogwizard.

Teneinde m’n grijze legertje een andere plaat te laten draaien, vertelde ik het mijn eigenste blogwizard. De beste man hoorde mijn verzuchtingen (aan). Loud and clear. En iets over jarig zijn ook wel.  Dus stond er die verjaardagsmorgen iets fris en fruitigs.

En die hartverzakking die “neeje, wie publiceerde alles tegelijk???!” heet die neem ik op de koop toe. Want wizard is bekend met de koudwatervrees en pakte die aan door me er met een emmer over mijn hoofd in te dei(n)zen.** Direct gevolgd door een attent “No Panic” mailtje,

Zodoende is mijn diamantje opgepoetst en heeft een nieuwe schwung. Of het Zumba wordt durf ik niet te beloven, maar Zimbabwaans is het alvast. Een sputterende (schrijf)conditie kan met deze jongens geen probleem zijn. Beter nog dan zumba, om in “form” te raken !

 ————————————————–

* op nen ik en ne gij : in een oogwenk

**iemand ergens  met een emmer over het hoofd in deizen : voor iemand beslissen

Raspoetitsa ruimt baan !

Uit wrijving ontstaat glans, schreef ik al. En of het waar is ! De nagelnieuwe stoep voor m’n deur is spic-en-span, en de baan blinkt als gitzwarte schoenpoets ! De woestijn is terug naar Egypte verkast en de  modderstromen wasten zichzelf intussen schoon …

Hola-di-ee en hopsasa … Raspoetitsa ruimt baan ! Ja, beste lezer. Je leest het goed : de weg is terug van weggeweest. Na zowat 2 (!) jaar. Dat moet gevierd !

Of het mooi is geworden ? Eerlijk : nou nee. Een parking knàl voor je deur is niet bepaald het summum van schoonheid. Ik mis m’n boom-vanuit-het-keukenraam. De huidige zogenaamd ‘lage beplanting’ is daar geen partij voor. Denk : errrrugg laag, klasse piereverdriet.

Oei, dit klinkt niet vrolijk.  Maar echtigentechtig : het kan me niet verblotekonten.  Alles beter dan wegloosheid. 

Ander heuglijk feit : ik heb mijn nachtrust terug. In principe.

Mijn lijf is daar zo ondersteboven van, dat het tegenwoordig het ene na het andere cimbaalstukje op me loslaat. Totaal ontregeld. Je zou voor minder, na al die maanden van boren, klieven, kappen en kleunen.

Wég zijn de aardbevingen waar mijn bed me aan onderwierp. Geen slaapbevorderende wiegeliedjes waren het, maar regelrechte fakir-tortuur.

Wég zijn de slijpschijven, die me tot op vandaag een nagelvijl-complex bezorgen, annex een nooit meer overgaande hekel aan schuurpapier.  Ze kliefden op het laatst niet alleen stenen en stilte aan stukjes, ook mijn zenuwen…

Maar ’t kan nog erger.

Langstaartigen in huis – met of zonder strikje –  compleet met bijpassende rioolgeur. Die invasie is, met vastbeslotenheid, uitgeroeid. Pfoe-pfoe.

Ah ! Mijn zintuigen  (nose-eyes-ears) komen tot rust ! De martelende luchtspielingen zijn opgelost. Fata morgana’s, vertel mij wat !

Niet zo gek, die woestijntaferelen.  Genoeg zand voor tonnen zandzakjes. Met variatie in kleur als bonus… Gelukkig is de eeuwig opduikende zandvlakte zo finaal overwonnen dat ze zich braafjes permanent liet opborstelen ! Wég woestijn.

Nog een pluspunt is dat je vandaag geen kaartkundig genie meer hoeft te zijn om m’n huis te vinden. Ik is blij.

Aan de weg als inbreker hoeft ook niet meer getimmerd. De deur kan weer open. Mijn loopbaan als acrobaat geef ik er ook aan. Gracieus, dat spreekt.

Wég putten, bulten, loszittende stenen en inzakkende bruggetjes, waarover je je nek kan breken – en de rest van je constitutie erbij. Goed voor de sierlijkheid.

Binnen is het ook weer heerlijk warm. De über-echte pool-simulatie is weer netjes waar ie thuishoort : op de Noordpool.

Weggesmolten zijn de ik-bevries-proof-outfits en de daarbij horende niet-communicatieve pareltjes met God. 

Een bakje troost is weer aan de orde, want de kraantap doet het. Voor mij geen deur tot deur meer, op zoek naar een barmhartige water-samaritaan. De visioenen die me ei zo na een delirium over waterpompen bezorgden, spoel ik nu lekker door. Met datzelfde vloeibare goud kan ik ook nog efkes die kamele(o)n wassen, dus dat komt snor.

Wég zijn ook de onverwachte stroompannes. Dat scheelt aardig  in néééje, “het-werkt-wééér-nie”-momenten. Alles doet het gewoon. Zo goed, dat die kapotte badkamerlamp nu wel heel erg afsteekt. Er is (onvolledig) licht in de duisternis.

Maar ach – een kniesoor die daarover valt. Of het moesten de tele-nuts-bedrijven zijn, die nu een superklant  aan me verliezen. Wellicht verguldt een event met een energieke dj – een cute hondebeestje – deze pil.

Daarna komt de slaap – die nog aardig de weg kwijt is – vanzelf. Is het niet van moeite, dan val je wel om van de energierekening …

Woehoeii ! Let’s party, Mister Dog !

Sneeze Page

Facebook 9gag

Bron : Weheartit .

De zomer ging, de herfst kwam … en de vallingskes* ook ! Het ideale moment om je de Sneeze Page van Ariadnesdraad voor te stellen, beste lezer !  Terwijl ik druk doende ben mijn intern regenseizoen uit te bannen en mijn vocale klankkast weer op gang te te trekken laat ik mijn stukjes voor me spreken.  Randomly chozen. Persoonlijk, dat dan weer wel.

Of in sneeze-context : ik stel je mijn favoriete literaire sprietjes voor om jouw lezersoog en/of -neus te prikkelen.

Nog zo ne klop en ’t is donker : Tante Sidonia en Professor Gobelijn die elkaars pad kruisen, daar komen vodden van, of waren het gewassen mobieltjes ?

Mrs Boekeee : Hellow, the lady of de house speeking! Maar of ze nou de juiste dingen zegt…?

Turning Tides : Wat gebeurt er als het gras huilt ?

Under my skin : Lalala …. I’ve got youuuuuuuuuuuuuu under my skin !  Al is dat voor diegene die ‘beauty’ aan me wil slijten vast eerder een ‘rash’….

De olifant, de slurf en de flexibel : Grootste gemene deler : buigzaamheid.  Geldt hopelijk ook voor je  lachspieren …

De primus : Exemplarisch voor  “de eerste zal de laatste zijn”.  Of burlesk comedy ?  Schoon gestrikt, in ieder geval… 

Ik heb een kameleon : Egidius, de nieuwe dimensie van veelzijdigheid.

Duvelkes kermis : Al die willen te Kaap’ren varen moeten mannen met baarden zijn … of een kapot raam hebben, da’s ook goed !

Mijn Pandora-doos : Antiek in’t nieuw, zeg maar.

Schuren in het kwadraat : Sliepe – sliepe vijle, weg zijn wijle (nog lang niet) …

En die aparte pagina dan ??

Niks mis met je computer, beste lezer, hij doet ’t nog. Ook als je de link niet ziet. Want : de “Sneeze” is nog “under construction”. Ah ja.

Solo de loftrompet steken gaat ‘m niet worden. Ik hoor graag van jou, beste lezer, welk(e) stukje(s) voor jou onlosmakelijk met Ariadnesdraad verbonden zijn, en waarom.

Met een titel of omschrijving ga ik dan als een ware detective op zoek naar de link.

Die plaats ik dan, met wat “ontstaansgeschiedenis” er bij.

Beloofd !

——————————————–

* valling : verkoudheid

Maar allez …. Nen Jubilee !

© Appelig

22 augustus komt opnieuw voorbij. Maar allez … Nen jubilee ! Een mijlpaal voor Ariadnesdraad ! Helemaal als je bedenkt dat dit blog aanvankelijk wel leek opgehangen aan de kapstok “weetiknogniet”.

Lezers, niches, onderwerpen, een rode draad, …. ontsproten geleidelijk aan de innerlijke dialoog  met mijn hoofd, die bij conventie schrijven is gaan heten.

Mijn little grey cells stelden dit colloque singulier erg op prijs.  Gaandeweg deden ze niet alleen gezellig mee, ze namen zelfs gewoon de regie over. Daarom hupsen op dit blog naast mezelf ook nog mijn alterego Superwoman, Mr. Dog en de bende van Zeus rond.

De buitelingen die wij hier allemaal maken zijn een ware binnenkijk in mijn hoofd.

Die brengt me dan weer op jouw pad, beste lezer, via prachtige commentaartjes. Telkens en telkens weer… Een streling voor mijn oog en warm aan mijn hart.

Een lezerspad dat – letterlijk én figuurlijk –  veel verder reikt dan ik ooit durfde dromen. Vandaag daarom het lezersenthousiasme in de bloemetjes . Middels de ‘leading lady’ onder mijn vaste commenters : José Appel van Appelig.

Speciaal voor dit  jubileum deed ze Ariadnesdraad tijd en een tochtje in haar lezershoofd kado.

Haar grijze massa  aan het woord dus, in dit ontwapenende stukje.

Over ‘little grey cells’ en mooie woorden

Wat een schitterend taalgebruik, dacht ik toen ik voor de eerste keer Ariadnesdraad bezocht. Ik was na drie maanden voor mezelf bloggen op zoek gegaan naar Nederlandse collega-bloggers.

Nooit had ik er bij stilgestaan dat ik tijdens mijn zoektocht ook Vlaamse blogs zou tegenkomen. Ik dacht dat het ‘andere’ taalgebruik me niet zou bekoren (noem het discriminatie als je wilt). Vergissen is menselijk, zo bleek al snel.

Ariadne kan toveren met woorden, met zinnen.

Soms schrijft ze cryptisch en weet ik niet altijd zeker of mijn gedachten dezelfde kant opdwalen als die van haar. Ze lokt je het labyrint in en laat je daar dan even zitten dromen, maar ze probeert je er ook weer uit te halen zoals Ariadnes dat behoren te doen.

Met haar scherpe blik en ‘little grey cells’ ontrafelt ze mysteries en diept ze onderwerpen uit.

Koninginnen en ministers worden onder de loep genomen. Van woorden kent ze elke betekenis tot aan de mythologische toe. Het is niet alleen een vermakelijk blog, het is ook leerzaam. Als Nederlandse lezer leer je een hoop Belgische gebruiken en uitdrukkingen kennen. Zoals aprilvis, de nieuwjaarsbrief, mercikes en mijn favoriet ‘hoera ende joepie’, die me doet denken aan Sus Antigoon van Suske en Wiske.

Meeleven in een onzichtbaar web 

Soms vloeien er tranen en overstroomt haar woning, haar straat. In een bootje dobbert ze een tijdje hulpeloos rond. Het laat ons niet onberoerd, we leven mee, geven troostende woorden, steken harten onder haar riem en hopen dat ze snel weer vaste grond onder haar voeten voelt.

Ik ben er inmiddels achter dat er heuse blogvriendschappen ontstaan tussen mensen die elkaar nog nooit ontmoet hebben en dat hoogstwaarschijnlijk ook nooit zullen doen. Er wordt een onzichtbare draad geweven tussen blogs en bloggers.

Zo ben ik de ‘topcommenter’ van dit blog, maar raad eens wie deze titel op mijn blog mag dragen? Juist … Ariadne in hoogsteigen persoon.

Ik wil graag een toost uitbrengen op het tweejarig jubileum van Ariadnesdraad. Mogen er nog maar vele blogpostjuweeltjes volgen  !

José Appel van Appelig

Een review als deze maakt het feestje compleet ! Wat een geweldig lezerspubliek heeft Ariadnesdraad  toch !

Bedankt, beste lezers mijn … Tot lees !

——————————————————————-

N.B.  Deze column is het werk van twee auteurs. Credit, copyright en waardering gaan uit naar Appelig. Zij zorgde voor de productie en aanlevering van beeld(materiaal) en tekst.  

My sweet little Toet Toet

Soms spant de wereld samen om je blij te maken. Ja echt.

Eerst waren er de prachtige reacties op Vervlogen ik.  Ik werd helemaal warm van de lieve, met zorg samengeschreven commentaartjes.

Maar daar bleef het niet bij. Dit artikeltje werd ook link- en deelwaardig geacht.

Doel van social media en een blog natuurlijk, maar eerlijk is eerlijk : ik bloos er toch een beetje van.  Maar verlegen of niet, ik ben gevleid én blij dat er zoveel mensen zijn (i.c. de lezers van Ariadnesdraad) met een warm hart voor zorg.

Rianne is ook zo iemand. Ze haalde daarom een roodneuzig bedgenootje in huis – Toet. Never a dull moment : dat is de garantie met een Toetertje in huis.

Spice up your life – wie wil dat nou niet ?

Ik vat meteen sympathie op voor deze kleine avonturier die dol is op scharen en helemaal niet bang van ziekenhuizen.

Ziekenhuizen. Gebouwen met stikhete kamers, gangen waar je de weg in kwijtraakt, kerstbomen die slecht versierd aan je arm hangen, verpleegsters met koortsthermometers nét als je in slaap bent gesukkeld en grijsgroene zolderingen.

Plafonds met scheuren in de vorm van een landkaart en gaatjes. Veel gaatjes.

Dat “veel” kan natuurlijk ook liggen aan het feit dat ik er een (jaarlijks) abonnement heb.

Niet leuk, maar je komt wel buiten met het idee dat je wat wil doen voor hospitaalgangers.

Zoals een lid van de Toet-kolonie een nieuwe thuis bieden bijvoorbeeld …

“I’m in !” laat ik wiebelend weten en begin al stilletjes te dromen van m’n mogelijk nieuwe huisgenootje … Toet-toet. Een singing-mood overvalt me. Toot toot.

Waar ken ik die naam nog van ??!!

Nieuwsgierig als ik ben, ging ik vandaag dus kijken. Naar de Toot-Song. Maar voor ik het liedje vond, ontwaarde mijn nog niet helemaal wakker zijnde oog een Toet-bericht.

Tadaaaaaa …. Hoera ende joepie ! Mijn naamkaartje op schoot van een roodneusje ! She is gonna be my sweet little Toot Toot.

Het vreugdedansje is denkbeeldig, wegens een nog grotere houten klaas dan de stropop in het clipje.

Vergeet voortaan de Flintstones-vergaderingen over dansen met de verkeerde dames en het drinken uit gigantische hoorns.

Als ze het over Toot-Toot hebben, dan gaat het over my sweet little Toet-toet.

O yeah … she’s gonna be special ! I won’t mess with her.  Beloofd !

Benidorm Bastards : Gastblogging

I'm fun, don't judge me.

Bron : Weheartit

September alweer. De schoolpoort zwaait open.

De deuren van de kermis ook. Maar voor de jacht op de smoutebollen-met-bloemsuiker kan worden ingezet, is er eerst nog de braderie. Ik heb wat met deze jaarmarkt. Ja, echt.

Ik vergeet namelijk keer op keer wanneer ze precies doorgaat.  Dus is het traditioneel spannend of ik er op de braderie-dag  zal in lukken alle stopplaatsen op m’n boodschappenlijstje aan te doen.

Niks te als de wiedeweerga voorbij-zoeven. Nope. ’t Is duwen-trekken-wringen-pas-oppen en voetje-voor-voetje voortschuifelen in – hopelijk voor jou – de goeie richting …  kortom, eeuwen doen over een belachelijk kleine afstand.

Ongelooflijk, de capriolen die je soms te zien krijgt !

Het meest effectieve om hieraan te ontsnappen is natuurlijk de geprikte braderiedatum in m’n hoofd knopen.

Tot ik hier in slaag, ga ik gewoon bedenken dat ik niet de enige ben die seskes krijgt van een dergelijke verkeersopstopping …

Want Sharp Ben kende ook al file-leed door een markt. Maar of zijn oplossing ook de mijne wordt, hou ik nog even in beraad … tot de kip een krokant jasje heeft.

Veel leesplezier, beste lezers, met deze gastblog !

Benidorm bastards: ze bestaan echt! door Sharp Ben

Het is weer druk op de wekelijkse markt. Nochtans is het kil en grijs, maar het verlengde weekend kan ook veel verklaren.

Voor me staat – of moet ik zeggen hangt – een triootje bejaarde dames tegen hun looprekje geleund en ze blokkeren op die manier de volledige doorgang.

Ze kunnen maar niet beslissen of ze wel of niet een braadkip zouden nemen en zo ja, hoe groot het beestje mag zijn en hoe hard het vlees gebakken.

Mijn herhaalde “pardon” en “excuseer” ! hebben geen effect, en omdat ik bang ben dat het minste zuchtje wind, het kleinste stootje de dametjes uit hun evenwicht zal brengen besluit ik om voor één keer de zaak niet te forceren.

Ik mag er niet aan denken dat één van die wankele bejaarden door toedoen van een “kreupele joeng in zen kerreke” op de kasseien, en vervolgens zelf in een “kerreke” belandt.

Ik wacht dus rustig af tot de verkeersknoop nabij het kipkraam zich vanzelf ontwart.

Een man kan de toestand niet langer aanzien en maant de vrouwtjes aan om toch wat ruimte te maken, daarbij duidelijk naar mij wijzend.

De vrouw die het dichtst bij me staat draait zich om en wendt zich vervolgens opnieuw naar de verantwoordelijke medeburger en zegt heel verveeld:

“Ze hebben toch ne mond om ’t te vragen, hé meneer!’, maar ze weigert verder om ook maar 2 centimeter ruimte te maken ondanks mijn veel luider klinkend “pardon, excuseer!”. 

Andere mensen in de buurt – waaronder een vrouwtje dat zo mogelijk nog moeilijker te been is – wringen zich dan maar in 75 bochten om voor mij toch een doorgang vrij te maken. Wanneer ik de ouwe zeurtante voorbij rijd, blijft ze maar zeggen: “Ge hebt toch ne mond om te vragen!”.

Als ik die mensen nog eens tegenkom hanteer ik een andere tactiek: bejaarden rammen met wind mee! (dixit Bart Peeters)

Wreed herkenbaar, Sharp Ben, en to the point beschreven ! Dankjewel voor de bijdrage !

Ik plantte ne keer … een blog !

no metamorphosis.

Bron : Weheartit

22 Augustus komt voor de tweede keer voorbij in mijn archieflijst.  Ariadnesdraad is dus jarig ! Twaalf maanden in de lucht … ik ben er zelf verbaasd over.  Echtigentechtig.

Want toen ik met dit blog begon, zat ik wat je noemt op de pechstrook van mijn leven.

Geen overdrijving, het was echt zo. Rond me, in mij en vooral vóór me zag ik alleen maar kolkende zeeën van tranen. Geen roze wolkje te bespeuren, zelfs niet in de verste verte …

Mijn omgeving zag het, werd zélf verdrietig en piekerde zich suf over hoe de “zest for life” bij mij weer aan te zwengelen. Misschien via een eigen blog ?

En ziet, er gebeurde iets. Iets van een wonder. Mijn ”little grey cells” werden van het maalpad afgehaald en aan het werk gezet. Want : ik schreef mezelf een heel nieuwe – nog ongekende – wereld in. Ik plantte ne keer geen patatten, maar een blog.

Ik hervond een mini-beetje enthousiasme terug. En jullie, beste lezers, vonden de weg naar Ariadnesdraad !  Ook geestdriftig, te oordelen naar de vele commentaartjes met een gouden randje die mijn reactievakje vulden …

Op een dag  als vandaag mogen die ook wel ’s in de bloemetjes gezet !

De reageerders van het eerste uur, of juister, van de eerste reacties zijn Lauradenkt, De Blogtrommel, en Wizzewasjes.  Zij trokken Ariadnesdraad écht op gang. Madddox deed idem voor de “like”-button van mijn digitaal schrijvershoekje.

Verder zijn er ook nog deze commentaartjes, die me deden lachen of huilen, maar waar telkens ook heel veel warmte uit sprak, en troost …

Ik neem mijn petje af voor de onderhuidse Poirot die wederom zo knap alle kanten van het WOT weet te raken.

appelig op Under my skin
 
Beste ariadne, kies voor de zacht lichtgevende versie van het boompje,
neem jezelf een lekker warm dekentje,
maak jezelf het pakje dat je nu eens echt zou willen krijgen,
en open het terwijl Urbanus zijn liedje zachtjes uit de boxen rolt…
Jezelf verwennen kan nooit kwaad, zeker niet als slechte herinneringen opduiken.
En ik wens je een zalig kerstfeest.
Het kaarsje is ondertussen al lang uit,
maar ik hoop echt van harte dat het gaat werken.Kerstsfeer-op-komstige groeten uit Asse.Bentenge op In ’t donkerst der dagen
 
Heel rakend ja, om zowaar stil van te worden@->–

Dina-Anna op The Stories That We Could Have Told
                                                  
ik zag je plots als een fluitketel :-)

 
fotorantje op Home Alone
 
Ik wil het niet gedroomd hebben maar heb toch ferm gelachen                               :-) , zag het hele gedoe zo voor mij.

 
bea op Tulpen uit Amsterdam
 
 
Je beschrijving is beklemmend genoeg, maar ook hoopgevend genoeg.

 
Rianne op Katjoesja
                     
Oh moest mij dat overkomen ik ben 10 jaar van mijn leven kwijt. “Paniek” groot, rood, met knipperlicht.

 
deijsprinses op Nog zo ne klop en ’t is donker !
 
straf! volgens mij ben JIJ een weergodin.

 
Joke op Set Fire To The Rain
                                                               
Heel mooi geschreven, moest ik je vader zijn ik zou menig traantje moeten wegpinken!! Prachtig vaderdagcadeau, nu én toen

LJ op Mijn Rosetta-Steen

 
Je kan het ook omdraaien : jij die de dag van de verkoopster minder vervelend maakte. Misschien ben jij wel de klant met het gouden randje?  zapnimf op Out of the Box
 
Dit is een postje om in te kaderen ! Zo de juiste woorden op de juiste plaats. En dan die muziek, ik kende het niet, maar is inderdaad heel passend hierbij.

 
Eilish op Mooi maar moeilijk
 
Haha maar goed dat het spaarlampje is gaan branden ;)
Ik kende het niet, maar hou op z’n tijd wel van dit soort muziek! Leuk, al moet ik wel even wennen aan t accent haha

 
Jane op De simpele zanger is een grote meneer
 
Doe je de farao’s de groetjes?

 
Liann. op Egypt @ Home
 
 

En tot slot zijn er nog alle ongeciteerde collega-bloggers, die het reactietotaal mee op 1322 (!) brachten. Niet hier in deze column zijn jullie beklijvende letterkes vervat, maar wel in het labyrint dat mijn hoofd heet …. !

Ik plantte ne keer een blog … en hij groeit ! Hoera ende Joepie !

Bovenstaand bloemetje is – vooral – voor jullie allemaal !

Van harte !

Sultan Sushi

Sitting, Waiting, Wishing

Bron : Weheartit

Toen Sharp Ben me vroeg of ie Jezusmina ! Ik heb een stokske ! mocht gebruiken voor  De Blogtrommel, plooide ik mijn wenkbrauwen in een bedenkelijke frons.

Mijn inner voice gilde fluisterde in m’n oor : “Oeioei, voor je ’t weet zit je (terug) aan het stokjesfront !”

Maar te laat. Want het tagvirus waarde al rond en stak me aan. Bea, die er begrijpelijkerwijs graag van verlost raakte, gaf me de stokjesmicrobe door. Zodoende wordt deze column een praatje over “some little things in life”.

Tja, wie met chops and sticks eet, komt vroeg of laat bij sushi uit. Maar : met sticks of vork, ik at het nog niet.

Sushi is nou niet echt iets dat tot me spreekt en zegt : “Mij moet je geproefd hebben !”

I blame it, not on the boogie, maar aan het feit dat rauwe dingen en ik telkenmale  ruzie krijgen … Niets aan te doen, nog een constructiefoutje.

Komt nog bij dat de fusion tussen verfijnd en delicatesse me telkens weer hetzelfde brengt : te weinig voor te veel.

Echtigentechtig, ik wil niet testen ( lees : betalen) hoeveel je sushi-gewijs nodig hebt om niet van de honger van je stokje te vallen.  Overroepen dus, die sushi.

Volgens mijn smaakpapillen geldt dat dan weer niet voor Pizza-Hut-pizza’s.  Mmmmmm … die Cheezy Crust ! Een aanrader ! Alleen al maar omdat je de left overs netjes verpakt meeneemt naar huis.

Bij Pizzahut is je teleurstelling over een torenhoge restaurantrekening weg-eten aan het dichtstbijzijnde “frietkot” niet aan de orde, neem dat van me aan.

Thuis de keuken induiken voor een zelfgemaakt hamburgertje hoeft ook al niet.

Je kan zó in de zetel ploffen en uitbuiken bij een lekker drankje. Voor mij een Gini graag, of anders een “lait russe”.

Al zou het zomaar kunnen dat die wat zoutig smaakt, door de tranen die je er in stort terwijl je moviewatcht.

Goed, tranen in je koffie is misschien geen perfect plaatje als je aan jij-je bank-een filmpje en een drankje denkt, maar het past.

Helemaal als je naar The Green Mile kijkt. Tom Hanks speelt er een hoofdrol in, maar ik heb als koffie-liker toch echt een boon voor John Coffey” like the drank, only not spelled the same”.

Een reus, met een peperkoeken hartje. Wonderdoener. Zachtheid in een dodelijk harde wereld. Het hoofdthema in deze film wordt mooi belicht en dit vanuit zoveel mogelijk hoeken … Het raakt me. Nog meer sinds dit moment.

Beklijvend. Niet zo best voor mijn nachtrust ook. Ik mag dan wel een nachtuil-ritme hebben, een nacht doorhalen door piekernissen, daar pas ik voor – tenminste, als ’t lukt. Zo’n witte nacht gaat toch meer en meer doorwegen …

Met  Herbie Rides Again kom ik weer in the pink mood.  Dit eigenzinnige 2 pk-tje is cute, en dat roze zit er zeker voor iets tussen !

In het departement krasse karretjes moet Herbie nochtans Kit laten voorgaan. Zo’n auto wil ik ook …. ! Hm. Eerst maar eens beginnen met een Knightrider-ringtone.

Voorlopig zingt mijn rinkelding nog gewoon Dumdiedum. Enfin, melodie 1 volgens mijn foon.

Als mijn deuntjesmaker niet dumdiedumt, dan bliept ie.  De laatste keer werd ie hier toe aangezet door de sms-dienst van Pearle, om me te vertellen dat mijn nieuwe blauwekijkersbijlichtende ding klaar is.

Nog even deze zal het regenen of toch maar niet, als ik dat had geweten, dan had ik kunnen gaan-dag afsluiten met de laptop, Ariadnesdraad en mijn blogboekje in de aanslag …

Bij Bea was het ne keer azo.  Bij Ariadnesdraad is het steevast ne keer anders – wie mij ooit al een stokje gaf kan dit beamen.

Aangenomen met dank voor het schrijfstijlcompliment. In  een meestal net iets andere vorm weergegeven en next to nooit doorgegeven … 

Het ging dan wel niet over tea and light refreshments, toch hoop ik dat jullie, beste lezers, dit stokje kunnen smaken !