Categorie archief: Zonder Etiket

Wod kan er nog meer bij ?

Placht ik wel eens te zeggen – of eigenlijk te zingen, en dan nog vals – als er wat in het honderd loopt … Maar nu !

Mijn huis lijkt wel een iglo !

Het lijkt er op dat ik de schuld niet moet zoeken bij mijn eigenste verwarmingsinstallatie, maar bij de ondertussen al meer dan eens vervloekte  werken …

De “soffage” heeft last van het ik-wil-wel-maar-ik-kan-niet-syndroom…

“Even doorbijten” dacht ik vorige week nog, toen de weerman deze winterprik aankondigde. Doorbibberen lijkt me op het ogenblik waarlijk een beter woord.

Grmbl … ’t Zal me benieuwen wanneer die olie op het vuur komt, die mijn vuurhaard ten huize weer aanzwengelt …

Maar één ding weet ik zeker : Ik hou NIET van jou, winter ! Integendeel … !

N.B. Beste lezer, bedankt voor het doorlezen van mijn geschreven klaagzang … Iets warms voor mijn hart … ;-)

Worries over weelderig wit

Gisteravond. High Coffee bij Dametje Buur. 

Ze kijkt bedachtzaam. Voorzichtig  zegt ze : ” We krijgen sneeuw “. “Ja , in de Ardennen ” , repliceer ik  “. Monter.  Want  ‘blisfully unaware’ omtrent het laatste weerbericht.

” Neenee, …………. ” Ze last  een strategische stilte in, net lang genoeg om een bakje troost voor mijn neus te zetten. “Veel. Ook hier.” “Vanavond al.”

Onderzoekende blik van haar kant. Ze peilt mijn reactie. Vindt dat die meevalt en neemt zelf ook een teugje.

Dametje Buur weet – tegen wil en dank, soms – dat sneeuw voor mij een kleine ramp is te noemen. Na enige maanden persoonlijk puffen en steunen onder een gedwongen immobilisatie nóg beter.

De bom die sneeuw heet is gevallen.

We kijken allebei tobberig. “Zien wat voor weer we krijgen,” zeg ik.

Dametje Buur duwt ferm op het aan-knopje van haar tv. We zijn net op tijd om de nieuwslezer ernstig te horen zeggen “U doet er goed aan het weerbericht met onze weervrouw Jill te blijven volgen …” Instant gevolgd door een exuberant opgetogen weersvoorspeller.

Die ons allemaal aanraadt om sneeuwpoppen te gaan maken en naar de stilte van de sneeuw te luisteren.

Tussen haar tanden door zegt Dametje droog : ” Als morgen die poppen dan maar niet aan het dansen gaan .”

Nu lachen we met twee. Ondanks onszelf. We zien een legertje dartelende sneeuwmannen voor ons, en wij ertussen, zwierend en zwalpend om op de been te blijven.

Een fractie van een seconde zie ik de miniversie van mijzelf weer een vierkante metertje tuin in kruipen, om een sneeuwpop te maken. Achternagezeten door mijn moeder, die  sneeuwmannen maken allesbehalve een strak plan vond. That is,  in pyama, zonder enig schoeisel nog wel.  

Nu raken de ontdooi-perikelen me oneindig veel meer. Wee ende helaas.

Daarom ben ik blij dat ik naar het kougevoel geluisterd heb. Je weet wel, het kilte-gevoel dat soms aan een sneeuwtapijt vooraf gaat.

Het stemmetje dat zei : “Zin of niet, doe NU boodschappen, want wie weet …”

Yep. Een verwittigd mens heeft mondkost in huis voor ze zichzelf noodgedwongen ” inbunkert “.

Na het anticiperen kwam het wachten. En met stijgende onrust kijken naar de dikte van de mat en de vlokken. Toen de ochtend.

” Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m’n ogen uit , Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m’n ogen uit,
Ik kon het niet geloven, maar voor de vensterruit
Viel zacht naar beneden, de eerste sneeuw “

Het licht en de stilte verdrijven de laatste restjes slaap uit m’n hoofd.

Eén blik naar buiten leert  :  de lucht grijs is en zit vol vlokken.

En de buiten-plannen voor vandaag zitten er onder. In de diepvries …

I wanna be ….

De menu’s zijn uitgedacht, opgegeten en afgedekt. We hebben ze weer achter de kiezen, de eindejaarsfeesten.

Tradities zijn in ere gehouden.

Dus. Hoempapamuziek uit “den antieken tijd”, compleet met een vleugje  mottebollen er nog aan. Dixit mijn vader : “stampen en dagen” (duwen). Soms een tikje ergerlijk, maar het hoort er gewoon bij.

Net zoals de Nieuwjaarskus en de dito wensen. De klok slaat 12. Mijn vader en ik veren recht en wisselen de beste wensen uit. Allebei moeten we even denken en zeggen na een korte aarzeling : “… en een goeie gezondheid !”

Die hebben we nodig, om wat ons wacht, het hoofd te kunnen bieden. We hopen, maar weten tegelijk beter …

Wat ongemakkelijk is het. Want : géén goed jaar wensen gaat ook niet.

Het nieuwe jaar blijkt niet alleen voor mezelf een difficiele kwestie. Menig familielid ligt dit jaar in de kreukels en neemt de wensen met betraande ogen in ontvangst.

Als ik het gevoel van opgelatenheid van me afschud, vraag ik me even af wat ik dit jaar wil zijn en doen. Ooooh, I wanna be …

Everything at once ! En als dat niet kan, een stressbestendige duizendpoot met toch een paar Lenkaiaanse trekjes !

Niets dus van wat je in de winkel koopt, maar zowat alles waar je stilletjes binnenin op hoopt.

Dat wens ik. Ook voor jou en jou en jou…! , beste lezer.

Op een succesrijk 2013 !

 

Over een bakske vol met stro

Het einde der tijden beleefden we niet, maar de Eindejaarstijd wordt met de minuut meer en meer een feit.  We naderen het gaatje van 2012 …

De cocooning-spirit van Kerst ligt al weer achter ons, het keukenslagveld is geruimd.  Het bruisende, spetterende van een nieuw jaar gaat alras met de belangstelling lopen.

Maar gelukkig is het sprookje nog niet helemaal voorbij. De lichtjes zijn er nog, en dus is een kerstige hymne nog net geen faux pas.

Dus rappekes, omdat het kan, nog even deze klassieker. Voor de fans.

Als klein meisje was ik er dol op. Wat zeg ik, ik heb het GRIJS gedraaid. Tot – toegegeven  – begrijpelijke wanhoop van mijn huisgenoten.

Jaren later nog tovert Urbanus hiermee een lach op mijn gezicht, en activeert Bakske Vol Met Stro steevast mijn duim om de plus-kant van mijn volumeknopje in te drukken.

Een veelvoud van vier zijnde, ben ik effenaf blij dat ik nog geen zak cement kado heb gekregen. Dank je feestelijk, zélfs niet “met ne grote roze strik”.

Maar de mini-versie van het kerstekind dat zichzélf fluks pampert, alvorens in z’n sportwagen te kruipen, dàt wil ik voor al het goud ter wereld (de wierook en de mirre neem ik op de koop toe) niet missen.

Fenomenaal geestige gedachtenkronkels zijn het. Je moet er maar opkomen.

Hoe dat dan gaat, licht de maker van hét Bakske zelf toe in onderstaand clipje.

Een leuke onderschrijving van Urbain’s eigen stelling dat je “om onnozel te kunnen doen nogal wat intellectuele bagage moet hebben”. 

Naast  the full original heb je inmiddels ook de female version, te vinden op de hommage CD Urbanus Vobiscum. Het blijft beeeldend, zelfs met een snuifje folk !

Enjoy !

Zo, beste lezer, mijn bijdrage om je opgewekt De Wissel te laten beleven is hierbij geleverd.

Rest me nog je een Toet-goed 2013 toe te wensen. Dat het aankomende jaar even zacht, knuffelig en troostrijk mag zijn als mijn eigenste Roodneusje !

Van Nutella-effect tot Milky Waif

September, dat is kermis, een prachtige nazomer, soms een aanloop naar verkiezingen én immer back to school.

Winkels bombarderen je met schoolgerief en een scala aan vieruurtjes.  En kaftpapier ! Genoeg om de hele wereld in te pakken, als je ’t mij vraagt … Yep. Ook in Belgenland is het zomerreces voorbij. De schoolpoort zwaait weer open.

Met of zonder tranen, met of zonder containerklas – de strafste uitzondering hierop vond ik toch wel een circustent, compleet met circusartiesten – school regeert weer over de dagindeling.

Hm. Maar school regeert niet over die van de politici, blijkbaar.  Want die kibbelen er – met de verkiezingen in het vooruitzicht – lustig op los.  Met een heftigheid waar schoolkinderen nog wat van kunnen leren. 

De één moet niet denken aan links, en de ander wil stellig niet met rechts. Het midden ? Daar zijn ze nog niet over uit, want dat heeft vooralsnog niet het juiste kleurtje. Juist ja, te weinig toetsen van zon er in.

Net kleuters, soms.Tja. In de leerschool van het leven zitten heel wat vaardigheden …

Gelukkig is er met het aantreden van september een radicaal middel om van dit gekissebis af te komen. Je zet de televisie uit. Jawel. Je stoft het Off-knopje knopje af. Geeft huisgenoot Beeldscherm groen licht voor een part-time job. 

En : je laat niet merken dat je stiekem de namiddag-cartoons van Tom en Jerry zélf ook een beetje zult missen.

Ach, het ene afscheid staat gelijk aan het andere weerzien, toch ?

Dus : Hallo ! aan de getimede ochtenspits, hallo aan het ochtendhumeur van de slaapkopjes met het ritme van een nachtuil …. en hallo aan de bokes met zoet.

Helemaal zoet is het weerzien met het ochtendboterhammetje choco. Yep. Good old Nutella is back.

Wat zal het er in veel huizen zo aan toe (zijn ge)gaan ! Wie kent niet de rrrrrrrits van de Nutella bokaal die open gaat ? 

Een traditie die je doorgeeft. Want : ze worden goed groot met Nutella op hun brood !

Wie ondanks de chocolade – dé garantie voor een goed humeur –  tegen school opziet, kan altijd bedenken dat je van de melk erin groot, sterk en slim wordt. Je ondergaat een echte milky-waif … !

Stel je Tom als schooldag voor, en je bent er zo doorheen !

Succes verzekerd !

En Espagñol !

Olè !

’t Is eindelijk mooi weer … Zeus en zijn bende hebben ten langen leste de castagnetten die klepperden om goed weer gehoord ! ‘k Geloof dat de oppergod een beetje doof begint te worden …

Te laat voor de Gentse Feesten  van dit jaar, maar nog wel op tijd om deze klassieker van Rembert De Smet boven te halen. 

Naast de Gentse knoop waarin hij z’n tong kan draaien krijgt ie het ook in het Spaans geëxpliceerd !

Lena in een Spaans jasje, da’s dé muzikale omlijsting van het rokjes-terrasjes-en-ijsjesweer dat momenteel de scepter zwaait !

Enjoy !

Tulpen uit Amsterdam

Afbeelding via Google.

In het dal der inspiratieloosheid is er soms een onverwachte lichtflits.

Mijn Eureka-moment komt door een kopje koffie met melk en leesvoer. Koffie,  dat is het zwarte goud. Ik heb het altijd al geweten. En nu is het ook zwart op wit bewezen. Want “Oppas” gaf de voorzet voor onderstaand stukje.

The adventures of Mr. Jingles aka Ramses voerden me weer terug naar mijn studietijd.

De tijd waarin de zomers nog langer duurden dan de spreekwoordelijke vijf minuten, ze ook bloedheet konden zijn en als klap op de vuurpijl nog een heel eind vóór de vakantie begonnen.

In dat tijdvak zwoegde en zweette ik.  Neem dat laatste maar letterlijk, want in het studentenhuis waar ik resideerde, waande je je in de tropen. In juni.

Om niet helemaal weg te smelten, sprak ik met mijn overbuur af, die wél een schaduwrijk stekje had, dat ik tijdens de blokperiode haar paleisje – toch al een volle m² groot – de status ‘bewoond’ mocht verlenen. Overdag dan toch.

Studiegenoot had d’r bed al naar de thuisbasis meegenomen, dus ging ik na een dagje lichtjes bakken, in mijn eigenste little castle nog wat braden bij nachte.

Van slapen was geen sprake. Hoogstens kon je je hoofd een paar uur op non-actief zetten.  Maar zelfs deze missie kon enkel slagen mits ijsgekoelde waterflessen.

Na de line-up voor de diepvries trok ik met verhitte tegenzin richting beddenbak.

Rits ! Daar bewoog mijn rolgordijn!

“Goh, dat krijg je nou, als je zo lang studeert dat je little grey cells soep zijn geworden” dacht ik nog laconiek, terwijl ik neerplofte.

Grits! Daar had je het weer … ?!

Oventemperaturen én disturbing noises, dat gaat waarlijk niet samen.

Mijn huiszoeking levert niets op. Net als ik me begin af te vragen of ik niet droom rinkelt de telefoon. Ha. Mijn persoonlijke klaagmuur meldt zich.

Ik reik naar de hoorn van mijn lange-afstandslijn als ik een lange staart zie. Het verlengstuk ervan zit bovenop mijn foon. Zijn eigen, bruine, rattige zelf te wezen. Groen strikje om de nek. Signed : Ramses. Whaaaaa !!!!

Neem het van me aan : een op slot zittende deur opengooien met de daver op het lijf is geen sinecure.

Hoe het verder ging ? Door mijn krés*  kwam het hele gebouw in stelling. Zegge en schrijve 300 kamers op 5 verdiepingen.

Dat ik dit durf te schrijven zonder door de grond te zinken komt omdat niet minder dan 8 dames zowat een attaque kregen …

Yepyep. De Ramses-route reikte 12 kamers  ver  .

De keuken werd crisisopvang, de rest strijdtoneel.

“Brandt het ergens ?” werd gevraagd. ” Neeje, ’t Is Ramses maar ! We hebben kokers, tunnels en kooien nodig om ‘m te klissen … ! “

’t Was 300 tegen 1 en Ramses legde er zich – na een klopjacht –  tevreden bij neer. In het hok van Rammeke, een minder uitstapgericht dwergkonijn.

De langstaartige had zich monter een uitweg geknaagd uit zijn veel te warme kooi. Onderweg z’n bijt-opties vergrotend via potloden, vlakgummetjes, pc-kabels en waterflessen …

Harry, zijn baasje, had er achteraf heel wat mee te stellen.

Z’n tripje naar thuishaven Amsterdam viel “ietsje” duurder uit dan eerst begroot. Naast de tickets werden potloden, vlakgums, pc-kabels en een gratis vat in rekening gebracht. Plus tulpen uit Amsterdam .

Gelukkig kostten de excuses die hij diende te maken hem alleen wat moeite en een glimlach, want het waren er aardig wat.

Maar eind goed, al goed.

Menig student kreeg een deliberatie omdat hij, zo sluitend dat het wel waar moest zijn, aan de prof wist te verklaren waarom zijn studie-efforts te niet waren gedaan.

Harry’s mams raakte verlost van haar ergste nachtmerrie. Nou ja, op de onkostenvergoeding na dan.

De “jagers” werden gratis gelaafd.  Per direct  sneuvelden er  een trits** belachelijke vooroordelen. Glansrijk.

En ik, ik kreeg rode tulpen. Met vaas en al.

Ideaal als bewijsstuk voor mijn  – in een deuk liggende – entourage. Want er hing toch onmiskenbaar een kaartje aan met daarop een rattenverhaal in een ander handschrift . Goed gek konden ze me dus niet meer verklaren.

Maar laat me je dit vertellen. Sinds toen ben ik niet meer in de buurt te krijgen van alles met een lange staart en knaagtandjes … Nog voor geen miljoen !

Ramses. The King of My Castle. Of anders gezegd : de kortste weg naar tulpen uit Amsterdam!

———————————————–

* krés : giiiiiiiiil  –  ** trits : resem

Lovely Lion

Welke kronkels mijn little grey cells op aangeven van een datum toch maken … !

Eerst was ik nog bezig met de woest klauwende Vlaamse, maar al gauw zette m’n radarwerk me op het spoor van de poezelige. Via een ” Hoe heette dat reclameleeuwtje toch ook weer ? “

Echtigentechtig, het ene manenbeestje is het andere niet.

De Vlaamse Leeuw is geen katje om zonder handschoen aan te pakken. Van hem weet ik het nog niet zo, maar deze heeft mijn hart gestolen. Misschien wel uit jeugdsentiment, of omdat ie hartjes uitdeelt …  .

Loeki, het leeuwtje dat in vroeger tijden het STER-reclameblok onveilig maakte, is zonder twijfel een heel pak liever van inborst.  Het enige gevaar aan Loeki was de aanslag op je lachspieren.

Ronduit vertederend als je ’t mij vraagt, en precies daarom mag ie de rangen van Mr. Sweethome, Mister Dog en Miss Coffee Cup vervoegen.

Asjemenou ! Hij is nog steeds schattig …