Tagarchief: aandacht vragen voor

Be A Woman !

Ik breek even temidden de week in, beste lezers. Met een vrouwenstuk. Want internationale vrouwendag vandaag.

Speaker’s corner voor m’n a-typische dametjes die grey ones heten. Over beautysalons aka wachzalen, klaagmuurtje spelen, vrouwelijke tact versus mannelijk(?) ‘ad rem’, gierende dokters, geestige stress-consulentes en pittige pointe.

Voelt alsof ik die veel te grote olifant ben, in die plots akelig kleine kamer. Je merkt ’t : ik ben nog niet over mijn laatste bezoek heen. De – mijn – horror is een beautyconsulent die op je afstevent alsof je ’t te enteren schip bent. Met de deur nog in de hand – en je hoofd nog niet eens voorbij de etalage, gaat het al over douchegelletjeS ?

Do not be mistaken, beste lezers, Géén zeeploze zondvloed hier. Daarvoor moet, schat ik, de wereld nog een zevental vergaan. Maar, zeep, ’t is mijn achilleshiel.

Letterlijk, want de verstoorde band ermee, gaat terug tot een dubbelkantige voetoperatie. Bloody agony. Overduidelijk, dus moest ik opgemonterd.

Karrevrachten rieten mandjes rukten aan. Meest zeep, en sponzen. Aardigheidjes. De laatste in dat rijtje kreeg woest toegeblaft : ” Stinkekzo, misschien ?????????!!!!!!!!!!!! “ het vermaledijde zeepsel erachteraan.

Omfloerst, het is niet voor mij. Heel wat jaartjes, geduld en tact verder ontgaat me nog steeds  waarom vrouwelijk ad rem voor heisa zorgt, terwijl de mannelijke tegenhanger ervan geen spier doet vertrekken. Au contraire …

Het toneel voor deze bedenking is Dr. Waterwerk’s consult. Nu, daar kom je niet als alles, …. eh…. , vloeiend loopt, zeg maar. Wel bij niet, of te.

Zelf zit ik in de laatste categorie, wat me die nacht op zo’n 6 (!) slaapstoringen is komen te staan. Ik ben bepaald brak. Gelukkig de kangoeroewallen, door giga-slaapschuld, onder een goed gelukte make-up-laag weten te schuiven.

Optisch bedrog is je ware, als je je moreel wil boosten. Very Stylish. Vervolgens ging ik de deur uit en vergat ’t heule pleisterwerk.

Terwijl ik in ’n klein spiegeltje m’n présence verifieer, capteert de over-zittende dame me. Gammele constructie, lijkt haar fiat, om verhaal te houden, over de-zoon-met-dwarslaesie.

Mijn celletjes zetten de verbinding ‘mannelijke grinta’ in. Nodig om de heel ‘leuleke’ karakterschets van zoonlief te doorstaan. Bottomline : alle krakkemikkigen zijn monsters. En bedankt ! Tegenwoordig van geest, slik ik nog net de zegging : ‘omdat ze van mama mogen’ in …

Op naar het volgende level. De details van de verstoorde mannelijke afvloeiing. Beeldend, goddank niet geurtechnisch ondersteund. Aaaaaaaaaarghhhhhhhhhh.

Ik schaam me purper, want de problematiek van ’n handvol rolstoelers, full face ahead, is intussen wel bijtend pijnlijk van alle mystiek ontdaan. Sterker nog : àlleman is in zijn blote kont gezet.

“Mevrou-ouw, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje”. Of het missie-negertjes waren waar je ’n centje in stopt, zo heftig knikken alle wachtzaalzitters.

Oef. Bijtreding. Maar het groepsprotest valt in dove oren.

Ik snak naar dampende koffie, die ik niet mag, en de grootst mogelijke zak ribbelchips paprika, om mijn zoutbalans en mijn ergernis recht te trekken.

Ik ben er klaar mee. Hoelang nog ! “Niet te geloven, dat ik, die niet eens een fluit heb, die piet-praat moet aanhoren. Rauss damit !”

Kommen Sie herein ! nodigt Waterwerk de vrouw in zijn spreekkamer.

Arts en ik hebben nooit eerder ZO gegierd, al komt het me dan op ’n casinootje te staan, binnenkort. Buitengaand houdt een hoffelijk Jongmens de deur. Hij wist lachtranen uit z’n ogen en zegt : “Goddelijke repliek, die wij mannen hadden moeten leveren.”

Thuis neem ik tóch dat chipje bij ’n goed boek. No stress*, van Loretta. Sla open, en kom bij dieetpillen uit.

“De pillen werkten, bij wijze van spreken. Ik werd in een ijltempo dun omdat ik alleen nog maar bewoog. Ik was een dansende derwisj. Ik had het meest onberispelijke huis van de buurt. Het ziekenhuis belde op omdat ze mijn keuken wilden gebruiken als operatiekamer.” (p. 91.)

Schaterbuikpijn. De keuken is nog geen O.K., en ik nog geen derwisj. Komt dus goed…

Pointe : durf lachen met je female foolishness. Maar, chica’s, weet dat het hebben van een vlaggemast ‘loterij’ is, géén verdienste.

You need a woman to be a man, tenslotte. Zo. The grey ones have spoken …


  • Relax ! You May Only Have a Few Minutes Left : originele titel

Rarara … gewone zijn er al genoeg !

Internationale vrouwendag vandaag. Dat moet onder de aandacht natuurlijk.

Met een campagne tegen vrouwenmishandeling, groepsverkrachting, gedwongen of juist niet toegestane abortussen, tienerzwangerschappen, meisjesbesnijdenis, kindhuwelijken, het weigeren van meisjesonderwijs,…

Een eindeloze trits aan hier zelfs nog niet genoemd, schrijnend vrouw-gerelateerd leed – genoeg om aan te werken, zou je denken.

En toch, beste lezers, ben ik gister haast ‘op mijn gat’ gevallen van verbazing toen ik naar het actuamagazine ‘De afspraak’ keek.

In aanloop naar vandaag kwam daar de tampontaks ter sprake. Neeje, je scherm doet het nog perfect – het staat er echt. TAMPONTAKS.

Een beetje Belgenlander ligt niet zo gauw van z’n paard, bij een belastingverhoging en het daaraan gekoppeld stafrijm. Alliteratie-creatie is nationale sport hier te lande. Denk hierbij aan een minister Turtelboom en haar ‘Turteltaks’.*

Maar dit, dit is echt zotter dan zot.

Want wat blijkt : hoewel maandverband, tampons en aanverwanten geen overbodige luxe zijn – om die maandelijkse rode vlaggen, tante Roza’s, en uiterst irritante Russen te bestrijden –  moet hier vooralsnog de hoogste sales-taks op betaald. Van vrouw-onvriendelijke fiscaliteit gesproken !

Wat hebben kleurboeken, standbeelden en binnenbanden meer dan wij dames, dat hun percentage consumptietaks lager ligt, dan die van ‘Damenbinden’ ?????????????!!!!!!!!!!!!!

De eerste kleurt binnen de lijntjes, de tweede blijft er onverstoorbaar bij in de plooi en de derde, die is uitermate bloedstelpend. Dàt zal het zijn.

Nu gij en dan ik weer.

Dus, vrouwvolk allerlanden, loop voortaan eens binnen bij de bandencentrale. Scheelt was, en centen. Zoek wel een latexvrij-tje uit, want anders heeft Moeder Natuur je alsnog bij de kladden.

Snik ende snif voor contactallergie. Daar gaat mijn profijt. Latex is immers mijn vijand. The bloody mess rukt dan heftig op, want mijn velletje gaat er ZO heftig van branden dat ik bloedblaren krijg.

Niet gewoon, ik. Sterker nog : ik ben een beetje raar, als in zeldzaam. En daar ben ik fier op, zéker op ’n dag als vandaag.

Och, als ik dan toch raar moet zijn, dan graag zoals deze madam. Els de Schepper. Terug Normaal. Zakenvrouw, beeldend, met een eigen GPS-systeem, met goudvissen en eigen tuinonderhoud – van zelfvoorzienend gesproken … ! Ad rem en fashionable en plus …

En de deurbel beantwoordend, zoals ik voor de loodgieter laatst, toen de badkamer blank stond en mijn kleren net zo vrolijk zwommen, als waren ze Boulemieken & Anorexiaken.

Heerlijke onderzoekster van het hoofd, ook.

Wakkere wekker-eetster met tijd tekort.

Hulde aan jezelf (zijn), beste lezers !

Welkom in mijne (en hare) kop !

———– * : Turteltaks : maakt de Belgenlandse energiefactuur flink duurder ! ** : moeder Natuur: cfr. Allways-reclame

Knap gezegd

Mijn elektronische brievenbus leest vast stiekem mee op Ariadnesdraad. Ah ja, want er is duidelijk aansluiting …

Pas geleden had ik het nog over bloedtransfusies en de kans om  – ten gevolge van grote hoeveelheden chemiek – licht te gaan geven in het donker. Kortom, de big C in short.

Nu verrast de mailbox me met een cirkel-mail hierover. Toettemie en ik wisselen een blik en duwen samen op de doorstuur-button. Tuurlijk doen we mee !

Maar zo’n enkel doorklikje is toch wat povertjes. Dat moet eleganter kunnen. Het mag wat meer zijn … Misschien een postje ?

Hm. Ja, maar ’t mag niet te zwaar zijn. Niet dat kanker nu past in de categorie “Gieren-brullen-en-billenkletsen-op-de-koop-toe”, maar ’t moet – overeenkomstig met het mailberichtje – een tikje hoopvol zijn.

Terwijl de radertjes in mijn hoofd zich in beweging zetten, overzie ik  m’n schrijftafel. Wie m’n schrijfplek ziet bestempelt me zonder pardon als werknemer in de papierverwerkende sector.

Chaotische berg papier. Woordenlijstjes, blogschriftjes en een pennenbak waarin de pen die het lekkerst haar inkt vrijgeeft, standaard onderin zit…

Alle riedeltjesmakende, leuke dingen met schermen en batterijtjes ten spijt, grijp ik onveranderlijk naar het “oldschool” pen en papier als ik maar steeds de verkeerde plek blijf vinden voor wat ik hoop dat de juiste woorden zijn ….

Papiergeritsel en pengekras liggen dikwijls aan de basis. Van het scheppen en ordenen mijner bedenksels.

Ook nu. Ik schrijf om mijn inspiratie aan te zwengelen. Of nee, eigenlijk is het meer pen-racen, schrappen, meerderen, minderen, wikken en beschikken, keuren en scheuren en de snippers net naast de papiermand gooien …

En yep : a little concept is born.

Flitsend als elastiekjes schieten mijn gedachten rond. “I love, I love, I love my Calender Girl”, zingt het opeens onder m’n schedeldak … Ydillisch. 

Het gezicht dat ik hierbij denk, zit in d’r tweede jeugd, heeft blonde krullen, is ultra-energiek en zet een promotie-campagne op touw waar Noël Slangen* nog kan achter komen…

Ligt het aan het veelvoud kalenders hier ten huize, of misschien aan mijn voorliefde voor Britse detectives, waarbij speurneus Jane Tennison ook niet mag ontbreken, maar Calender Girls laat me niet los.

Eureka ! Voor mijn geestesoog ontrolt zich een aula-moment dat van pijnlijk naar prachtig gaat.

Puik ook om de vraag voor aandacht nog ’s extra in de verf te zetten.

Probeer maar eens niet te luisteren als iemand zijn betoog start met : “Look, I hate Plum Jam” (vanaf 08:40) gevolgd door een boodschap die over heel wat anders gaat dan boterhammensmeersel !

Welsprekendheid die klinkt als een klok !

Ernstig, met een funny twist, gloedvol onderweg nog een paar ouwerwetsigheden neermeppend, wegens goed van de tongriem gesneden. Correctie : van een vurige tongriem.

Mijn little grey cells fluisteren, zeuren, ja zeg maar ” bomen door “. Net zo lang tot ik op zoek ga. Naar de vlammende toespraak van Chris Harper, vertolkt door Helen Mirren.

Ik klik een paar schermen weg  – en ook nog wat halve uren –  maar daar is dan het fameuze flamboyante fragment.

Gelukkig skipt YouTube de mededeling : ” het spijt ons” en prompt hoor ik  het onwaarschijnlijke verband tussen plum jam, naaktrennen en kanker weer uitgelegd worden ….

Knapely said !

———————————————————————

* Noël Slangen : voormalig communiecatie-adviseur