Tagarchief: appreciatie

Mr. Leeflust (Swoon 51)

Vooraf : Deze Swoon is een ode aan Leeflust, een bijna-eeuweling met zwier, nu wolkzitter.

2017. Een loodgrijze februari-morgen, een keukentafel en ik. Dat is de setting, beste lezers. Allemaal even troosteloos. ‘Mijne kop’ voelt als het vierarmen-kruispunt : oren, sinussen en ook één oog zitten potdicht. Het enige dat loopt is mijn neus, en tranen. Het doorgaande verkeer bestaat uit een file tissue-propjes.

Oorzaak is het momentum, dat me de fakteurfactor liet trotseren. Sinds mijn correspondentie inclusief vensteromslagen is, vergt dit zo nu en dan vermetelheid. Het is nu dat andere gevaar, het gebroken wit met zwart randje, dat voor stupéfait zorgt.

Leeflust’s tien dagen eerdere “Halloooo, ik ben er nog !” was nu : ik ben niet meer. Ik kijk er daas naar. Mijn oog wordt onweerstaanbaar getrokken naar het bijtend roze Post-itje van Buur dat de ingetogen envelop ontsiert.

“Dit vond ik in de bus, na een paar daagjes weg”. Potverhierenginderenoveral ! Te laat. De gestrenge correctheid van m’n nieuwste wolkzitter indachtig, speelt zich binnenskops de begrafenis van de postbode af. Op het geplogen witte scherm hierbij, nu eens geen wapenfeiten, maar welgemeende tirade. Van MIJ. Want dit brei je niet even recht, n’est-ce pas.

Ook hoofdelijk, hoor ik Leeflust scanderen : “Kijk naar wat je wel nog kan, Ariadne”. Nou. Vooruit. Een reuzemok dampende koffie dan maar. Niet dat ik ze proef, maar de opstijgende warmtekrinkeltjes vertroosten. Een dosis obligate zuivel, en een Exce.drinnetje erachteran.

Now we’re talking ! Vlug condoleren, voor ik weer inzak. Aldoende hoor ik, dat er ’n koffietafel 2.0 komt, omdat er nog liefhebbers waren, voor ‘de postbode schabbernakken’*.

Toentijds. Soms breken mensen binnen in je bestaan op, eh, ‘liefst-niet’ moment. Wat nou, alles in de plooi…? Overhoop is ook mooi. Echtigentechtig.

Ik – pas een half land verderop verhuisd zijnde – was fysiek óp. Alles weigerde dienst, maar ikzelf, noch de dokter, toen nog te leen, begrepen er éne jota van. Dus : ’n batterij opzettelijk ver uiteen geplande onderzoeken, bedrust en ‘kamertje alleen’. Met uitkijk op de badkamer.  Daarin  : ’n gehoofddekseld heertje, zichtbaar moeite hebbend niet te ontploffen. Z’n doodzieke Cupidaatje werd van hot (badkamer) naar her (gang) gesjouwd, namelijk. Kamertekort…

Dat ging zo, tot ik ’t tafereel – plus de lege ruimte naast mijn bed – niet meer kon aanzien, en de verpleging er op aansprak.

“Weet je ’t zeker, ” roloogde witkapje, niet overtuigd.

27 zijnde, wist ik ook wel wat leukers dan ’n haast-hemelende, maar m’n hart was bij dat meneertje, dat straks – kinderloos, net als ik – met een gapend gat kwam te zitten. Moest-ie zich dit alles herinneren, met heisa en beddengeschuif op de voorgrond ? Mooi niet, als ik ’t helpen kon. Met stip iets waarin ik onwrikbaar absoluut was, beste lezers. Zo adopteerden we elkaar, die dag, de 80-er en ik.

Personeel meldde zich prompt kies afwezig. Ik trok dus maar m’n meest fluwelen handschoen aan, en vertelde zo zachtzinnig als kon, dat Piet Hein onafwendbaar onderweg was.

Z’n die-ie-pe zucht en één ontsnapte traan deden konde van de inzinking, maar, ik zag ook iemand die gaandeweg herrees, met lust tot leven. Leeflust.

Precies één week na ’t verscheiden, stond ie weer aan m’n bed ?! Mét ribbelchips paprika. Want was mijn zoutgehalte niet gekelderd, volgens de dokter ?

Was er dan draad doorgeknipt, er werd ook een nieuwtje gesponnen. We hielden contact, en giebelden en grienden wat af. Hij maakte me wegwijs, in m’n nog ampertjes ontdekte woonstee, en ik was dol op mijn levend archief. Samen hadden we ’n geschiedenisboontje. De grote oorlogen kwamen dus voorbij, hoewel heul summier. Want op dit punt was Leeflust   oester. Die ik dan weer niet probeerde open te breken.

Hierover verhalen aan ‘jonge’ mensen vond ie passen als ’n vlag op een modderschuit. Dit verlies nam ik sportief. Wat moet je anders, als iemand haast drie keer jouw leeftijd telt ? Af en toe liet zich tóch iets wetenswaard kennen. Zo begreep, sprak en las ie prima Duits. Maar hij zette de toenmalige Voldemort en zijn groot begane kwaad op zijn manier gevangen – door complete negatie van de taal die ze spraken.

De generatiekloof, ze ís er, maar niet bij deze man – die goed twéé keer mijn opa kon zijn. Deze ware gentleman, met humor en open, twinkelende blik, was zowel verademing, als eer, om te kennen.

Zijn oorlogsattitude om ergens voorbij te kijken, zijnde mijn gammele constructie, en de waardering van mijn vrouwelijke input bij dilemma’s, waren kadootjes. Van hem, aan mij.

Kortom, het was me een hemelsbreed genoegen.

Spontaan kwam Harry Belafonte naar voor als swoontje. Deze maartmaand jarig, en ook 90+, met charisma.

Geniet van Hava Nagila, beste lezers !

Zwijmelen op Zaterdag is een initiatief van Marja.


*: iem. schabbernakken : iem. bij ’t nekvel grijpen

Ge(a)waardeerd !

seo zoekmachine optimalisatie images

Eén van de leuke kantjes van bloggen is dat je daardoor mailtjes krijgt. Op 18 december vorig jaar heb ik prijs in de Sunshine Award loterij. Rianne, Zij van Wiebeltjes, mailt me dat ik eer van haar krijg, en werk. Hoera, en veel dank !

“Zeker wel ga ik aan de slag,” responseer ik, “alleen nog niet direct”. Dat niet direct, is nog net geen omega geworden, gelukkig.

Eerst hadden mijn celletjes moeite met ’t maatschap tussen zon en de twaalfde maand – en eerlijk, ook nu :  zotjes dat het zo kort voor Kerst 15° aanwijst ! – toen was de brainwave foetsie en toen, toen werd het zomer.  Woestijnzomer, eigenlijk.

Met 37 graden in de woonkamer en m’n hoofd dat voelde als ’n gesmolten geweerloop, ging alles dat maar enigszins warmte genereerde in de ban. Adios, blogschrijven. De grey ones, kwapoetsertjes als ze zijn, kropen terstond onder steen.

Intussen zijn de gekookte hersentjes van de baan en bestoken mijn cerebellumpjes me weer als vanouds met gedachtenflitsen.

Beter gezegd, één grote : eindejaarstijd.

Geen wonder dus, dat mijn innertalk gaat over Kerst, lichtjes en lekker eten. En sunshine in het hart for all : let’s light it up, tenslotte.

Zeven invalletjes wist ik feestelijk te strikken voor een rolletje in ‘The ‘magnificent 7’ van Ariadnesdraad.

  • # kerstlichtjes : mijn kerstige mood mag dan soms wiebelig zijn, op kerstlichtjes ben ik dol. Kom ik een kerstmarkt op, dan kan ik er niet van weg zonder een lichtarmatuurtje. Dik tien jaar geleden een smeedijzeren piramide, die nog immer brandt, nu een handgesneden bamboe-licht. Jippie ! Dat denken vast ook die verkopers, die als enige dat verholen snoer tussen mij en al dat licht bemerken …
  • Kerstkraampjes, ok, maar stiekempjes is de Sint mijn favoriet. Daarom maakte ik, ter assistentie, Pietjes. Think bright, think light : hallo hulp. Geen punt dus, dat roze wolkhaar. Ook niet indien redelijk knal : de zwarte lokken waren even zoek. De plus : de Gemijterde hoeft even geen bril…
  • Al dat Sint-suiker moet natuurlijk verwerkt. Cue for bakken, braden en dies meer op tv. Je zou er calorie-angst van krijgen … Maar Sue Perkins – met haar “Bake !” in the Great British Bake Off kan er bij mij altijd in. Heeeeeeeerlijk programma, dit.
  • Op GBBO botsen is prachtig, maar mijn geliefde Ziz-kaasjes weer op het spoor komen een half mirakel. In een nieuwe versie, van de buurtsuper nog wel. Nomnomnommmmmmm….
  • Bovengenoemde voltreffer tot een kaassaus verwerken in een pasta. Teleurgesteld zijn in de babyspinazie die ik d’r als groensels bij deed. De sliertjes glimmen prachtig groen, maar moeten voor mij toch in puree zitten en niet zo aalglad zijn. Weet ik meteen waarom ik niet groot en sterk ben geworden, zeg.
  • Nog meer new food proberen. Thai bolognaise van Jeroen Meus. Vergeten dat in die rode currypasta chilipepertjes zitten en ’n heule ruime schep nemen. WWWWWWWWWoewoewooeeeeeeeeeeh ! Fire ! Dat arme bokaaltje prompt ‘Straaaaaaaf ! opschrijven. Niet als boetedoening, wél als reminder. I Like spicy, maar lucht in mijn longen nog net wat meer …
  • Eénmaal hiervan uitgetraand, weer gaan voor comfort food : broodpudding. Zoete Zonde mijn.  Genoeg hebben van het ontvorm-gedoe en daarom fluks een life-hack stelen van Jamie Oliver. Gemak dient de mens, zeg ik.

Moeiteloos, dat is als geluk, het vermenigvuldigt als je het deelt. Je kan er nooit genoeg van hebben.

Aaaaaaaah, de sheer happinez of winning – al is het dan van je ovenschaal – dat gun ik alleman. En jullie, beste lezers, nog meer. Dusssssssss …

Snij je bakpapier groter dan je ovenschaal. Voor mijn ovaaltje knipte ik ’n rechthoek, die natgemaakt en uitgeknepen soepel wordt, waardoor vlotter drapeerbaar. Als alles goed is komt het papier ietsjes over de rand en heb je nu vier hoekpunten die je kan gebruiken om je eindprodukt te liften …  gaat zwierig, neem dat van me aan !

Mijn diner van fait-divers is hiermee geserveerd en smakelijk verorberd hoop ik, met Lovers on the Sun als toemaatje …

Chops and Sticks

with your shirt tucked in and your shoes untied

Bron : weheartit

Geen zorgen, beste lezer, het wordt geen Chinees exposé. ’t Is een stokje van Fotorantje.

Eigenlijk vind ik het woord boomstam meer op zijn plaats. Maar kom, het is en blijft een compliment. Dus weigeren is geen optie.

Meteen wordt het ook een recordpoging.

Hetlangstestokskeschrijveningeentijd.

Want in weerwil van de lengte van mijn stukjes, is mijn beschikbare blog annex schrijftijd ultra-kort.

Dus de schaar er in en leve de eigen twist! Na wat chopping is ‘le nouveau tag’ arrivé!

Et voilà, de hopelijk sticky answers op 11 prangende vragen*.

Het beroep van mijn dromen zou idealiter iets kunstzinnigs zijn. Tekenaar, illustrator of, waarom niet, interior-designer.

Het is natuurlijk wel de vraag of ik daar, in het tijdperk waarin ik geboren zou willen zijn iets mee kan. De Kruistochten (vroege ME) intrigeren me. De beschrijving ervan, door Thea Beckman, is daar zonder meer debet aan.

Hoe deden die Ridders dat toch, die zware wapenuitrusting meezeulen? Hmm… Terwijl ik toch in dat tijdvak zit, misschien eens vragen aan een voormalig kruisvaarder, broeder Cadfael, want naar zijn thuishaven ben ik ook wel benieuwd.

Een andere kwestie is hoe ik in vorm raak voor dat ME ridder- annex kloosterleven. Zweten en puffen zal dat worden. Want dat fameuze sportgen ontbreekt me totààààààààààl. Sterker nog, door deze ‘constructiefout’ heb ik er een godsgruwelijke hekel aan.

Maar aan schrijftalent dan weer hoegenaamd niet. Ik heb niets tegen op het auteurschap. Maar dan niet van flutromannetjes. Neenee! Van meerdelige werken genre Harry Potter, of van een historisch onderbouwde roman zoals Haar naam was Sarah“.

Onfortuinlijk genoeg ben ik daar nog ver vanaf. Op mijn zoektocht naar een geschikte schrijfplek heb ik echter wél al geleerd te dubbelchecken of ik mijn sleutels bij me heb voor ik de deur uitga

De toestanden waarin ik al verzeild ben door ze te vergeten! Voer voor een 1 aprilgrap! Ware het niet dat ik niks heb met die zogenaamde aprilvissen.

Gelukkig onthoudt mijn omgeving dat heel attent. Thanks folks !!

Om mijn stulpje binnen te raken heb ik, naast een vaak vergeten sleutel, ook nog de ping-pong song nodig …

Yep, ik ben fan van de ping-pong song. Je wordt er vrolijk van. En vrolijkheid verdient een paar extra aanhangers, toch ?

Maar doorgedreven idolatrie zegt me weinig tot niets. Jezelf ergens zooooooo in verliezen, ik ben er nog niet uit hoe dat werkt …

Maar één ding weet ik wel : een excentriek kapsel hebben is geen exclusief idolen-voorrecht. Of het moest zo zijn dat ik er onderhand ééntje ben geworden…

Misschien, want als ik Fotorantje mag geloven, dan ben ik toch al uitverkoren …

Uitverkoren zijn gold ook ooit voor mijn allervroegste speelknuffels. Maar het nu heeft ook z’n rechten. Onvergetelijk zijn op compact-tastbare wijze is daarom nu hun deel. Wel verdiend, dat plaatsje in mijn foto-archief.

Mijn foto-archief moet sinds enige tijd een concurrent naast zich dulden in de vorm van een blogarchief.

Het arche-type mijner stokjes Jezusmina ! Ik heb een stokske ! huist daar knusjes.

Toch is dit ook een primeur, want deze Chops and Sticks is dan weer de eerste die ik inkort. Want ook letterkesmensen hebben leesgrenzen.

Stiekem ben ik nou toch deksels benieuwd of mijn stokjesgooister de uitkomst van dit stokje van a tot z leest …

In elk geval, drie hoeraatjes voor alle letterkesmensen die dit hele eind hebben meegelezen!

Je verdient een pluim, zeg dat ik het gezegd heb!

——————————————————————————————-

* om de leesbaarheid te vergroten, heb ik de vragen niet nog ’s overgenomen. Die worden, als het goed is, vanzelf wel duidelijk uit de antwoorden … en de cursieve hint !

Jezusmina! Ik heb een stokske!

it's called swag bro.

Bron : weheartit

Ik heb goed over het hebben van een blog nagedacht. Heel goed. Maar er is toch altijd een aspect waar je niet aan denkt. In mijn geval : een tag ofte een stokje krijgen.

Ik doe mijn hoed af voor de gewéldige antwoorden – geestig, ad rem, met een knipoog … – die mensen er op weten te verzinnen.

Stokjes zijn een indicatie dat je blog gesmaakt wordt. Dat verdient een dankjewel. Nu nog hopen dat je ‘leespapillen’ niet op hun honger blijven zitten.

Dus : hier komen ze, de 10 dingen over mij die je nog niet weet.

Mijn lezers hebben het zich afgevraagd : wie is Pruts? Deze überschattige 170 cm tellende jongedame noemt me tante. Ze was onlangs jarig en kreeg van mij een heel speciaal kadooken.

Ik weet niet of er nog meer mensen zijn als ik, maar ik lust geen appelmoes. Mijn nachtmerrie : verkeren in een gezelschap waar iedereen dól is op appelspijs. Zonder alternatief.

Daarentegen ben ik verlekkerd op pannenkoeken. Met lichtbruine suiker, bloemsuiker, of ijs en warme chocoladesaus. Mmmmmmmmm … bring it on, please!

Sport is een goed idee, na een copieuze maaltijd. Helemaal akkoord. Je zult het me echter nooit zien doen. Niet gemaakt voor de sportschool. Tja, een constructiefoutje.

Iets anders dat mijn humeur opkrikt : muziek. Ik kan erg genieten van van de goeie tekst van een nummer. Helaas heb ik geen hoofd voor muziekteksten. Daarom ben ik blij als ik op YouTube fimpjes mét tekst van m’n favo nummers ontdek.

Ik vind stokjes altijd een beetje eng. Vanwege ’t feit dat je ’t onderwerp niet zélf kiest. Maar, lief is het eigenlijk wel. Ideaal ook tegen een writer’s block.

Ik heb een zwak voor de tango. Om naar te kijken weliswaar, want zelf heb ik twee linkerbenen. Petje af voor beroepsdansers!

Mijn zuiders temperament kan misschien ook verklaard worden door m’n naam. Die is namelijk Grieks. Grieks zoals in de Griekse mythen. Geloof me maar als ik zeg dat de bende van Zeus best hield van wat leven in de brouwerij!

Ik heb een speciaal soort humor. Vaak liggen mensen in een deuk, terwijl ik het gewoon een accurate beschrijving vind. Zoals toen ik op de vraag of ik een stresskip ben repliceerde : “Ik zie er vaak uit of ik een aardbeving kan weerstaan, maar van binnen…” Wie het genre van mijn humor kent : let me know.

Een principe waar ik helemaal achtersta is : wat  je van iemand anders hebt geleend, moet je in goede orde terug bezorgen.

Daarom mag Liann van mij minstens 5 goeie redenen verzinnen waarom ze mijn blog zo leuk vindt … en gewoon leuk telt niet. Dat spreekt !

Maar eerlijk is eerlijk : of het nu stokjes zijn of niet, reacties zijn iets prachtigs. Want : ik word er blij van …

Beste lezer, ik hoop dat die blije sfeer zich weerspiegelt in mijn stokjes, euhh, stukjes !