Tagarchief: beeldcultuur

Swooning Saturday 2 : ZoZ

Nieuwjaarsnacht leerde, dat de ‘Zwarte God’ me niet zodanig in z’n greep heeft dat ie niet in de O-stand kan komen te staan.

Dit betekent geenszins dat m’n kijkkast op de eliminatielijst komt. De goeie ouwe tijd mag dan niet slecht zijn, hij is geweest, en komt net zomin terug als ik er heen zou willen. M’n veelbeschreven witte nachten, en de door Mr. History ingepeperde liefde voor het nu, laat ‘m blijven.

De onverzettelijkheid van mijn celletjes gaat verder dan slapen alleen : ze omvat ook programmaboekjes …

Weerbarstigheid, een aanvulling op het lijstje mijner imperfecties.

De digitale gids laat dit gebrek regelmatig gevoelen door er een bonte koei naast te zitten*. Een groot exemplaar dan nog. Tja, … Om in het dierenrijk te blijven : wie weet waaromme de ganzen bervoets gaan ?

Beeldbuiskijken op den bots hep ook wat. Zomaar hupseflups een stukje geschiedenis, bijvoorbeeld. Kikkeren mijn celletjes altijd van op.

Dus trokken ze die doorwaakte nacht uit bed, om op een godsonmogelijk uur een vliegreis te gaan maken. De grey ones wreven zich het laatste slaapzand uit de ogen en sprongen mee aan boord met Lucia Rijker. Richting Suriname, haar Verborgen Verleden achterna.

Mijn hoofd knoopt zich als een zakdoek bij koloniaal zwart bloed – wat een karma – en dito namen. ’t Werd een echte Egidius, waaraan ik namen ophing als Acuba, gemanumitteerd, duikweg en verkleurmannetje.

Echtigentechtig, ik breek nog steeds mijn tong over Kofi Atta Annan, maar nu heb ik tenminste beet dat het geen slecht gelukte aoiuooe-reeks is (klinkeroefening).

Neeje, het is naamlogica van de bovenste plank, dat dag en nummersysteem, dat volledig tegemoet komt aan de Afrikaanse liefde voor beschrijving.

Bepaald niet superorigineel, maar bulkend van praktikaliteit : de week doorlopen, iedereen geteld en geen kopbrekers omtrent de roepnaam… ! Losjes op mezelf toegepast zou dat hierop zijn neergekomen : Abena Atta Evelia…?!

Neuh, op de A na, lever ik alles weer in. Doe mij maar Ariadne.  Ben ik even blij dat mijn moeder na ’n Griekse vakantie ontdekte dat ik in aantocht was en dààr haar inspiratie vond …

Over inspiratie en ingevingen gesproken, het was de kapstok waaraan ik het woord verkleurmannetje had opgehangen, die mijn celletjes vrolijk “kamakamakama-kameleon” deed zingen. En je weet, beste lezers, het zijn oorblazers, die grijze gannefjes van me, dus zij hun zin. Karma Chameleon van Boy George it is. En dat carnavaleske tintje erbij, is rond deze tijd leuk bonus…

Enjoy !

Zwijmelen op Zaterdag is een initiatief van Marja.

——————————————————-

* : er een koei naast zitten : verkeerd inschatten

Ik schilder … tekst

Click to view larger image

Bron

Het nieuwe jaar heeft vaste waarden. Meer bepaald een nieuwe kalender.

Na heel wat gedub, een gesprekje met een dame in de winkel die de knoop ook maar niet kan doorhakken en ten slotte het ouderwetse ienemiene mutte ben ik er uit.

Vincent van Gogh heeft het pleit gewonnen. Aan hem de eer om de meest bezochte plaats in huis van een ‘focal point’ te voorzien.

Omdat zijn werk mooi is ? Niet altijd, maar het spreekt me aan.

Omdat zijn werkt ‘leeft’. Het ademt beelden. Sfeer. Stemmingen. Doorleefde emoties.  Kleur. Voorkeuren. Een eigen stijl.

Kortom, alles wat (hem) zo uniek maakt.

Ik zit nog te bedenken “Goh, kon ik dat ook maar” als ik het boek Over leven en schrijven van Stephen King in handen krijg.

Daarin staan schrijftips waar je je écht wat bij kan voorstellen. Heel beeldend. Zoals deze.

“Als je iets wilt beschrijven, moet je je eerst datgene wat je de lezer wilt laten ondergaan voor ogen stellen. Daarmee begin je. Je eindigt met datgene wat jou voor ogen staat om te zetten”.

De universaliteit ervan treft me. Want van Gogh deed het. Ik doe ook.

Hij met verf, ik met woorden.

Allebei beginnen we van een wit doek.

Vervolgens spreekt de schilder beeldend door kleur en compositie. De schrijver beeldt met woorden.

Hoe langer ik stukjes schrijf, hoe meer me opvalt hoe beeldend woorden kunnen zijn.

Hoe meer me opvalt dat woorden, eenmaal opgeschreven, soms een eigen verhaal uitbeelden dat nóg sprekender is. Alsof woorden meer emotie, diepgang en kracht krijgen als je ze aan papier toevertrouwt.

Markante vaststelling in dit foto, film en beeldgerichte tijdperk.

Welk beeld, beste lezer, komt bij jou (het meest) naar voor als je deze stukjes leest ?