Tagarchief: bioritme

Nachtuil-effect

It's been a long day says Mr Owl Art Print by InkyDreamz on Etsy

Bron: weheartit

Sinds het begrip tijd een werkinstrument werd voor de mensheid zijn de dagen ontstaan. Enfin, ik sla een paar stappen over, want je hebt ook nog seconden, minuten en uren.

Toen deed Juul Cesaar ons zijn Kalender kado. Gratia. (Mercikes). Ik twijfel eraan of hij dat ooit zelf heeft gezegd.

Nu ja, voor hem was het wel handig. Op die manier kon hij zijn legertje slaven lang vooruit aan het werk zetten. En zelf geen klap doen. Of ja, hij deed wel iets met die klappen, hij deelde ze uit. Vraag maar aan Ambiorix.

Maar hoe illuster ook, de Juul is al eventjes van het toneel verdwenen.

We zijn nu in een ander tijdperk. Gemoderniseerd. Ja hoor. De slaventijd is afgeschaft. ’t Is te zeggen: toch die zoals de Juul die kende.

We doen nu alles zelf. In een strakke planning. Want de Juliaanse kalender is er nog steeds. Maar. Modern als we zijn hebben we ook nagedacht over efficiëntie.

Over wie dat wanneer het meest is. Het bioritme, dat hiervoor fluks verantwoordelijk werd gesteld, leverde ook weer taalpareltjes op.  Als daar zijn : ochtend- en avondmens en niet te vergeten : nachtuil.

Zo moet ik dus vaststellen dat ik een avondmens annex nachtuil ben. Dat heeft, zoals de meeste dingen, ook zijn goede kanten.

Alleen niet zo als ik ’s morgens word gebeld. Mijn brein, dat zich niet in ééntweedrie tot slapen laat bewegen, geeft die toestand ook niet in ééntweedrie op.  

Zo komt het dus dat ik, als ik gebeld word terwijl ik nog slaap, standaard denk dat het mijn vader is. Zo af en toe is dat eens correct. Meestal echter niet.

Foutje in mijn ‘automatische piloot’.  Hilarisch. Pijnlijk soms.

Maar : met garantie op belevenissen. Of die leuk zijn hangt ‘entirely’ af van het gevoel voor humor bij de tegenpartij. Beetje sneu. Want dat heb je zelf niet in de hand.

Ping. Er gaat me een licht op. Zou het daarom zijn dat de andere kant van de lijn razendsnel “segikbennekiket” naar mijn brein stuurt ?

Tja, dat komt ervan als je armwiekend naar de telefoon graait. Daarbij acrobatische toeren verrichtend om niet uit bed te vallen, de telefoon niet te laten vallen en toch nog op het groene hoorntje te drukken, terwijl je intussen verstaanbaar “hallo” zegt. Een groet die meestal laat een hallo terugkrijgt, omdat de andere kant van de lijn zich met stijgende verbazing afvraagt watdattochallemaal is…

Datallemaal, dat is : ik die mijn hoofd stoot bij de ontdekking dat er telefoon is, vervolgens bij het aannemen nog iets anders omgooi, dat dan nog  klabatsboembaf aan het doen is tegen de tijd dat ik  “Hallo?” zeg.

In wakkere toestand is multitasken al heel wat. Half slapend is het een opgave, laat me je dat vertellen.

Nog ingewikkelder wordt het als het gesprek over mijn vader gaat, maar hij zelf niet aan de lijn is. Een hele Babylonische spraakverwarring verder, is het allemaal niet veel duidelijker. Maar er is wel iemand blij. Nonkel zijn dag is goed.

Ik hoor ‘m glunderen, terwijl ie zegt : ” Maar allez, da gij nu denkt dat ik uwe pa ben ! “

Wat zeggen ze ook weer over onwetend een goede daad verrichten ?