Tagarchief: bloggen

Malaguena Matador : Swoon 28

Waar het hart van vol is loopt het scherm van over, beste lezers. Tot mijn eigen grootste verbazing serveerde ik de afgelopen tijden sportgetinte columns. No worries, dit wordt niet de zoveelste. Ik ben weer mijn eigen sport-vrije zelluf.

Maar : ik maak toch van die oeffffffff maar een oei, want het moment om uit mijn sportbubbel te stappen is wel errugg ongelukkig : de Olympische Spelen,  begot. Wie de sluiproute om aan deze sportieve kwelling te ontkomen kent, let me know.

Simpeltjes zal ’t niet wezen, als ik alle nu al opgedraaide zenders mag geloven, die al dàgen met de grootst mogelijke stelligheid roeptoeteren, dat ze vanaf twéé uur ’s middags tot dieeeeep in de nacht verslag zullen uitbrengen, zodat je niets hoeft te missen. Hm. Kan is een beter woord. Grumbeldemumbellllllllllllfrusssssssssssstratie.

In medialand is het verder ook maar frut : lange reportages, vaak niet voor het eerst te zien. Dan kan het twee kanten op : razend interessant of bedroe-vend sa-haai. Geeeeeeeeeeeeuww.

Van de nu al bekende najaarsprogrammatie word ik tot dusver ook geen blij mens, want al zegt het promootje dan wel dat het vonken gaat geven, ik ben stilletjes, bij mijn eigen, toch bang dat we het kleuter-niveau ontstegen zijn. Neerwaarts, wel te verstaan.

Enfin, Gezegend ben ik dat ik blog, en dat mijn lidgeld voor de bieb net is gestort. Kan ik fijn die hele hannekesnest laten voor wat ie is.

Ook een strakke actie voor de dagelijkse bulletins, die zonder uitzondering te vatten zijn onder de vlag “waar staat uwe kop ?” Erdogan die na de coup heulemaal los gaat in ’n uiterst gevaarlijke riching. Verder :  losgeslagen nozems, onder wie één, die een hoogbejaarde herder koudmaakt –  in zijn eigen kerk, dan nog. De kop staat er misschien nog op, maar de hersens zijn al lang buiten gebruik, me dunkt.

Met dat compleet verziekte geval moest daarop flink geleurd : niemand stond te springen om z’n stoffelijk overschot. Tussen al die ????????? in mijn hoofd ook de vraag hoe die ouders ineensteken, en als ze convenabel zijn, de bedenking ‘je zal ’t maar thuis krijgen’.

En wat te denken van die bedrade student, die hartje hittegolf van laatst, in de dikst mogelijk winterjas ging rondhupsen, in de door aanslagen getroffen hoofdstad. Ieder en allen het attaque nabij, en de hele veiligheids-halfse bollenwinkel paraat.

Naast eens achter je oor krabben, kan je hier heel wat vragen bij stellen. Bij voorbeeld : wie gaat dat betalen… ? Te zot om te bedenken, als het niet zo heuselijk echt was. Het zwijgende rectoraat zit in zeerdoend knellende lotusschoentjes.

Ook schreeuwend stil blijft ‘t, rond dat absoluut geen kwaad kunnend lotus-inzicht der politiediensten. Het licht mag van mij per direct aan rond “waarom ?” die hele kermis  vier uur aan de gang bleef. Trommelvlies-doorborende stilte.

Tussen alle terror-nieuws door, andere flardjes die blijven hangen. Waarbij je niet anders kan dan denken : Ochotte, krijgt dat voor.

De matador-ondergang. Het zal je kind maar zijn, dat daar ocharm live – voor het oog van de wereld – geregen wordt. Muy triste. Wat heb je dan nog aan Spaanse folklore, die al eeuwenlang bestaat ? Tss.

Ze zal niet wijken, daar verander je niks aan. Maar ik voel boos bij ‘ al 30 jaar geleden ‘. Ja-ha, en al die gevallenen achter de coulissen dan ?! Unfair, niet alleen in feit, maar ook nog eens in telling …

Actualiteit. Altijd reuring. In de wereld, in hoofd en hart – hopelijk.

Dus vandaag, voor al dat nieuws dat pijnlijk ondergesneeuwd raakt, en waarin je best niet participeert, ’n temperamentvol fragment met toepasselijk dramatische aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhh aan het eind.

En dan. Dan lees je dit, en gaat ’t wat beter. Pleister voor het beurse hart.

Voor meer zwijmelplezier, klik hier.

Retrospectief : sequens

seo zoekmachine optimalisatie

Vandaag het vervolg van mijn vierluik, dat hiermee steels een vierluik + wordt. Hoe verging het mij in die nieuw ontdekte letterkeswereld ?

(Voor wie even wil teruglezen, deel I staat hier.)
Ariadnesdraad als constante

Ik schreef, schreef en schreef. De lange donkere nachten weg, en helderder gedachten tegemoet. Het bedenken en uittikken van columns bleek ideaal om mijn concentratie terug op peil te krijgen. 700-900 woorden, dat redde ik nog nét. Allengskens werd mijn aandachtsboog groter, en hoefde ik het journaal niet meer op te nemen en tig keer terug te spoelen om op wereldniveau iets op te pikken.

Het blogritme gaf een zekere structuur. Nodig om tot iets te komen. Hoe idyllisch een nieuw leven ook mag klinken, als ‘ t plotsklaps bij je op de stoep staat, is het heel andere kantuit …

Jij schrijft, wij lezen stelde een eerste doelletje. Nieuwsgierigheid en lezersverwachtingen schiepen regelmaat. Een echt hoefijzer.

Blogeffect : rust en regelmaat

Schrijven en gelezen worden, beïnvloedden mijn gedachten positief. Onmiskenbaar was dit creatieproces een sterke opponent voor de verbijstering die regelmatig een robbertje met me uitvocht. Eén van m’n missive’s was een virtueel partijtje waarop gezellige blogvisite kwam : een op schattenjacht zijnde pottenbakster. Ik viel voor haar Appeltjes en andere klei-creaties, en zij voor Ariadnesdraad.

Een ander blogeffect van mijn gewaardeerde schrijverijen was rust. Helemaal toen bleek dat lezers zich zo om me bekommerden dat ze mailden tot een terugbericht na een rondje casino.  Blogzorg is empowering.

Ik wil dat je me ziet, zelfs al ben ik er niet.

Ik kreeg een vangnet. Voelde me minder tweedehands. Bloggen en alles daar op en rond gaf me interactie en inspiratie. Lucht, om de sores rondom beter de baas te kunnen. In één van z’n mooie comments schilderde Bentenge een tafereeltje ‘Kerstsfeer-op-komstige-groet’ dat me daadwerkelijk door die eerste aartsmoeilijke Eindejaarstijd hielp. Ook vandaag kruiden mijn lezers alledag.

Stukje bij beetje ging ik zien dat Ariadnesdraad een kans was om afstand te overbruggen. Een troost-tool, die de spagaat van ‘overal tegelijk zijn’ voor me maakte. Ik wil dat je me ziet, zelfs al ben ik er niet. Tastbaar dichtbij, on screen !

Al lezend praten met

Op afstand nabij zijn heeft wat, maar alleen als de tegenpartij er vanaf weet, natuurlijk. Alleen, hoe zou Vadermans reageren op deze sleutel tot hoofd en hart ?

Ik dubde nog wat, terwijl ik voor mezelf uittekende waarover ik ’t allemaal niet zou gaan hebben en zag daardoor een zekere gelaagdheid in mijn stukjes ontstaan, die me wel zinde. Het had wel iets, om op meer dan één echelon leesbaar te zijn. Madddox zou hierover een boeiende gedachtenwissel met me aangaan. Dat gaf zonneklaar aan dat ‘al lezend praten met’ een krachtig blogeffect is.

Zo’n gesprek dat je kan oppakken of laten rusten wanneer het uitkomt, dat was toch echt wat voor Gulliver. Rechtstreeks was het verdriet vaak zo immens, dat ‘laat ons maar zwijgen’ de enige optie scheen.

Dat was één overweging. De andere, die me Ariadnesdraad deed onthullen, was van veel praktischer aard.

Vadermans surfte even fluks door het hele internetgebeuren als ik. Zoniet gezwinder. Tegen die achtergrond, zou ie wel es rappekes op een stuk met mijn signatuur kunnen botsen. Dat wilde ik  gekaderd hebben.

Daarop ging Gulliver dus braaf aan de lees. Dat ie wat met mijn neergepende conversaties deed, bleek twee maandjes nadat ik over de tocht van mijn I-pod naar de Filistijnen berichtte. Ik kreeg voor Kerst een nieuwe.

Toen Vadermans me telefonisch dit kado annonceerde, kon ik enkel ‘Hhuhh ?!’ denken, en later ‘O ja, Ariadnesdraad ! Had ik zo goed over censuur nagedacht, werd ik toch nog verrast !

Teruglezen en groei zien

De vavavoem van mijn persoontje is wat terug. Wat is het prettig om dat via mijn eigenste blogarchief te bemerken ! Pittig, met hier en daar een hoek af en wat geblutst. Eigenzinnig, en niet in een niche te zetten. ’t Zal mijn aversie voor vakjesdenken wel zijn die me tot omniblogger bombardeert. Oeps, toch een hokje …

Mijn draadjes brengen nog immer lezers naar het labyrint dat mijn hoofd heet, en hoewel ze zich soms wel es afvragen waar de uitgang is, klinkt  ‘echtigentechtig‘ hen plezierig in de oren. Sterker nog, Ariadnesdraad is een pop-up in het hoofd, zonder de exacte inhoud van mijn stukjes (nog) te kennen. Ikke blij !

Ariadnesdraad heeft me leesplezier en kadootjes gebracht. De meest bijzondere in dit rijtje is Toetemie, mijn fluffy huisgenootje*, die een speciale band heeft met mijn meest pluizige lezer, Toet

Een heuse Toet-groet van haar, bovenop mijn dank voor al het verrichtte leeswerk op dit blog is jullie deel, beste lezers.

Jullie zijn een fantastisch publiek ! Zeg dat ik ’t gezegd heb !

—————————————————————————

N.B : Dit vierluik krijgt na een specialleke volgende week, nog een epiloogje. (30/11) Stay tuned !

* Toetemie is een Cliniclown-muis, gekregen via Wiebeltjes.

 

Retrospectief

seo zoekmachine optimalisatie

Eind oktober al stelde ik een vierluik voor aan de lezers van dit blog. De tocht door November zal voor mij nooit ‘gewoon’ zijn. Retrospectief linkt dat ook aan Ariadnesdraad …

De alfa van Ariadnesdraad

Op de vraag “Waarom bloggen ?” zijn de antwoorden legio. De drijfveer ‘omdat je niet weet waar uwe kop staat’ is dat allerminst.

Tja, het gesternte waaronder Ariadnesdraad van start ging, is niet whoop-whoop te noemen. Na de bom die op mijn leven gedropt was, was ik gedesoriënteerd. ‘Alles wordt anders,’ was het enige dat vaststond.

Donker is de nacht

Hoe dat NA er zou uitzien en hoe ik me erbij zou voelen, was duister. Het antwoord lag alvast niet bij mijn directe omgeving , want die was ziek, daardoor overbelast en minstens even ontwricht als ik. Verdriet delen is iets wat ik sinds betwijfel. In het beste geval zit jij op jouw eilandje te weten dat de andere zich op het zijne even belabberd voelt, en vice versa.

Na een behoorlijke poos aanrommelen, begon het leegtegevoel me te storen. Goed hoor, al die probleembesprekers, maar ze praten alleen maar – met wat pech ook nog over iets dat ver van hun bed staat. Er doorheen moet je zélf.

Blogwizard zei niets, en zag het met bezorgde ogen aan. Aan het verdriet viel weinig te veranderen, maar met de verzuchting dat ik wat wilde dat er helemaal los van stond, kon ie wél wat.

To blog or not to blog ?

Levendig stonden hem nog die lijvige boekbesprekingen uit het middelbaar voor de geest, annex de hele schare werkstukken, met als kroon daarop een eindwerk dat ie deels voor me uittikte.

Prompt opperde Wizard een blog te starten.  Vol begeestering als ie was, zag ie de voordelen van schrijven voor me in : ik kon het oppakken of laten rusten. 

Van geesten was bij mij enkel sprake bij nachte : de gebeurtenissen hielden me uit m’n slaap. Daardoor had ik in mei 2011 nog niet eens het concentratie-vermogen van ’n goudvis. Hoe zou ik dat gaan klaarspelen, bloggen, met een focus van ergens min dertig ? Ik zag d’r een groot beest op kruipen.

Hiervoor had Blogwizard ’n pasklare oplossing : hij zou ’t blog gebruiksklaar online zetten. Ik hoefde alleen de naam en wat paswoorden te verzinnen en te zien of stukjes schrijven wat voor me was.

Daarmee bleef me een boel IT-gehannes bespaard, en het idee ging me steeds meer aanstaan.

Focus verleggen ?

Mirakel : ik kreeg er project ‘hypothetischblog’ bij, waardoor verdriet niet meer met àl mijn aandacht aan de haal kon. Ik moest gaan nadenken over wat, waar, wanneer, hoe vaak, wat niet ? Dat klinkt als een plan.  Een plan dat Ariadnesdraad ging heten, want dat zongen mijn ‘little grey cells’ aldoor.

‘Ik neem een blog !’ besluit ik finaal, nadat ik tussen m’n spullen een boekbespreking aantref, waarop ruim 20 jaar geleden Meneer Nederlands schreef : “Dit is niet alleen in lengte, maar ook in diepte zeer goed uitgewerkt…” Als ie dat toen al kon zien, zijn m’n schrijverijen vast niet zo beroerd. 

Maar ach, ik ga tenslotte geen regeringsnota voor Belgenland schrijven. Ik hoef alleen maar te kijken naar wat ik zie gebeuren.

Mijn celletjes stellen gerust : ik kan terugdraaien bij ‘niet leuk’. Stilletjes, alleen voor mij hoorbaar, voegen ze er aan toe : “Je hoeft er niet voor in de make-up, of de deur uit. Schrijven kan altijd, ook met rode ogen … Yep, ’t zijn durvers, die ‘grey ones’ van me !

Door mét mij naar een project te zoeken dat me paste als een handschoen, en daarvoor ook nog es ’n leeuwedeel aan werk op zich te nemen, gaf Blogwizard me iets buitengewoons : rouwzorg. Voor mij alleen, en weg van platgehamerde boutades. Een onbetaalbaar kado, beste lezers

Ariadnesdraad als constante

Daar ging ik, in augustus 2011, met de bibber en wat kinderziektes. Ik schreef me een slag in de rondte om een noemenswaardig archief te krijgen. Nu zou ik voor ‘the big launch’ eerst een poosje ‘droogschrijven‘. Maar ach, het ging zoals het ging. Best goed, want Ariadnesdraad werd snel opgepikt

Lezers van het eerste uur : ik zwaai even naar jullie !

Ik was zowaar een nieuwe wereld ingerold, met een bijzonder vangnet nog wel …

                                              ———————

Tot zover deel I. Deel II van Retrospectief is overmorgen op je scherm te zien.

 

Joyful joyful … Jubileumpost !

‘Dapper doorgaan’ schreef Appelig eerder in een Stijvol Commentaartje. Zo gezegd, zo gedaan. Dapper doorgaan doe ik  aldus op de kop af 36 (!) maand vandaag. Zo’n 191 postjes geleden had ik dat nooit durven dromen. Ariadnesdraad ging immers van start toen in de boksmatch die leven heet, de klappen vielen in mijn hoek.

Wat een klapper, om op ’t moment dat je de rode draad van het journaal steeds kwijt bent, een blog te beginnen ! Maar, wat toentertijd voor Theseus werkte, deed dat voor mijzelf ook ! Ik vond mijn eigenste gedachten en interesses terug. Via kronkelige wegen weliswaar. Meanderende bochten, die jullie, beste lezers, – schatten als jullie zijn – telkens weer mee in gingen. Hersengymnastiek en labyrintjes, het lijkt bij dit blog te horen als pannenkoeken bij suiker.

In vroeger tijd plachtte ’t me wel es te betrubbelen, maar niet meer sinds deze schrijfstijl-analyse. ’t Is gewoon m’n Clausiaans mannelijke kantje, de Hugo in mij.

Of, dixit Rebelse Huisvrouw, spannend, onvoorspelbaar. Een compliment van een schrijfster die ook haar grijze celletjes op gymles durft te doen en van haar VZTZ-rubriek een echte thriller kan maken – wat dan vaak mijn lachspieren doet ‘thrillen’.

Ik maak graag het turnveld der letterkes vrij voor deze mooie gastlog – een tradie op Ariadnesdraad.

Enjoy, lieve lezers !

De Draad van Ariadne

Ariadne. Dochter van koning Minos van Kreta en koningin Pasiphaë. Theseus vond, dank zij de Draad van Ariadne, de uitgang van het labyrint.

Toen ik op Ariadne’s blog belandde, begreep ik na een tijdje de symboliek van haar blogtitel. In Ariadne’s stukjes is het soms zoeken naar de uitgang. Naar de betekenis van haar tekst. Zit er een dubbele boodschap in? Missen we nu iets essentieels?

Lezen bij Ariadne is een soort hersengymnastiek. Zo af en toe frons je je wenkbrauwen en denk je: ‘wat staat hier nu precies?’ Vervolgens kijk je in verwarring om je heen – waar is de uitgang! – en je begint vol goede moed opnieuw te lezen om uiteindelijk beetje bij beetje te begrijpen wat er staat.

Dit is natuurlijk niet altijd het geval. Maar soms wel. En dat maakt het leuk om bij Ariadne te lezen. En spannend. En net dat beetje anders. Want ze is onvoorspelbaar. Je zit in het labyrint – HAAR labyrint – en je doet je best haar Draad vast te houden. De uitgang te vinden. En als je eenmaal daar beland bent leun je achterover en glimlach je tevreden. En je laat de tekst nog even op je inwerken. 

In de dagen die erop volgen echoot het woordje ‘Echtigentechtig’ je nog wat na in de oren. En je glimlacht weer. ‘Knap’, denk je dan, ‘dat ik niet eens meer exact kan navertellen wat er nu precies stond, maar toch aan haar stukje denk.’

Kortom: Ariadne’s Draad is niet zomaar een blog. Het is een taalkundige speurtocht in een labyrint van woorden, teksten en hersenspinsels waar alleen de aandachtige lezer de uitgang vindt.

Proficiat Ariadne, met je jubileum! Ik hoop dat je ons, jouw lezers, nog vaak zal verrassen met je onnavolgbare en altijd weer verrassende teksten!

———————————————–

In dit stuk is enkel de intro van Ariadnesdraad. De vetjes zijn van De Rebelse Huisvrouw. Credit, copyright en waardering voor deze column gaan dan ook naar haar uit.

Voor de schwung in dit stukje ook een vette knipoog naar Zr. Mary Clarence ( Joyful joyful – Sister Act II )

 

Sneeze Page

Facebook 9gag

Bron : Weheartit .

De zomer ging, de herfst kwam … en de vallingskes* ook ! Het ideale moment om je de Sneeze Page van Ariadnesdraad voor te stellen, beste lezer !  Terwijl ik druk doende ben mijn intern regenseizoen uit te bannen en mijn vocale klankkast weer op gang te te trekken laat ik mijn stukjes voor me spreken.  Randomly chozen. Persoonlijk, dat dan weer wel.

Of in sneeze-context : ik stel je mijn favoriete literaire sprietjes voor om jouw lezersoog en/of -neus te prikkelen.

Nog zo ne klop en ’t is donker : Tante Sidonia en Professor Gobelijn die elkaars pad kruisen, daar komen vodden van, of waren het gewassen mobieltjes ?

Mrs Boekeee : Hellow, the lady of de house speeking! Maar of ze nou de juiste dingen zegt…?

Turning Tides : Wat gebeurt er als het gras huilt ?

Under my skin : Lalala …. I’ve got youuuuuuuuuuuuuu under my skin !  Al is dat voor diegene die ‘beauty’ aan me wil slijten vast eerder een ‘rash’….

De olifant, de slurf en de flexibel : Grootste gemene deler : buigzaamheid.  Geldt hopelijk ook voor je  lachspieren …

De primus : Exemplarisch voor  “de eerste zal de laatste zijn”.  Of burlesk comedy ?  Schoon gestrikt, in ieder geval… 

Ik heb een kameleon : Egidius, de nieuwe dimensie van veelzijdigheid.

Duvelkes kermis : Al die willen te Kaap’ren varen moeten mannen met baarden zijn … of een kapot raam hebben, da’s ook goed !

Mijn Pandora-doos : Antiek in’t nieuw, zeg maar.

Schuren in het kwadraat : Sliepe – sliepe vijle, weg zijn wijle (nog lang niet) …

En die aparte pagina dan ??

Niks mis met je computer, beste lezer, hij doet ’t nog. Ook als je de link niet ziet. Want : de “Sneeze” is nog “under construction”. Ah ja.

Solo de loftrompet steken gaat ‘m niet worden. Ik hoor graag van jou, beste lezer, welk(e) stukje(s) voor jou onlosmakelijk met Ariadnesdraad verbonden zijn, en waarom.

Met een titel of omschrijving ga ik dan als een ware detective op zoek naar de link.

Die plaats ik dan, met wat “ontstaansgeschiedenis” er bij.

Beloofd !

——————————————–

* valling : verkoudheid

Maar allez …. Nen Jubilee !

© Appelig

22 augustus komt opnieuw voorbij. Maar allez … Nen jubilee ! Een mijlpaal voor Ariadnesdraad ! Helemaal als je bedenkt dat dit blog aanvankelijk wel leek opgehangen aan de kapstok “weetiknogniet”.

Lezers, niches, onderwerpen, een rode draad, …. ontsproten geleidelijk aan de innerlijke dialoog  met mijn hoofd, die bij conventie schrijven is gaan heten.

Mijn little grey cells stelden dit colloque singulier erg op prijs.  Gaandeweg deden ze niet alleen gezellig mee, ze namen zelfs gewoon de regie over. Daarom hupsen op dit blog naast mezelf ook nog mijn alterego Superwoman, Mr. Dog en de bende van Zeus rond.

De buitelingen die wij hier allemaal maken zijn een ware binnenkijk in mijn hoofd.

Die brengt me dan weer op jouw pad, beste lezer, via prachtige commentaartjes. Telkens en telkens weer… Een streling voor mijn oog en warm aan mijn hart.

Een lezerspad dat – letterlijk én figuurlijk –  veel verder reikt dan ik ooit durfde dromen. Vandaag daarom het lezersenthousiasme in de bloemetjes . Middels de ‘leading lady’ onder mijn vaste commenters : José Appel van Appelig.

Speciaal voor dit  jubileum deed ze Ariadnesdraad tijd en een tochtje in haar lezershoofd kado.

Haar grijze massa  aan het woord dus, in dit ontwapenende stukje.

Over ‘little grey cells’ en mooie woorden

Wat een schitterend taalgebruik, dacht ik toen ik voor de eerste keer Ariadnesdraad bezocht. Ik was na drie maanden voor mezelf bloggen op zoek gegaan naar Nederlandse collega-bloggers.

Nooit had ik er bij stilgestaan dat ik tijdens mijn zoektocht ook Vlaamse blogs zou tegenkomen. Ik dacht dat het ‘andere’ taalgebruik me niet zou bekoren (noem het discriminatie als je wilt). Vergissen is menselijk, zo bleek al snel.

Ariadne kan toveren met woorden, met zinnen.

Soms schrijft ze cryptisch en weet ik niet altijd zeker of mijn gedachten dezelfde kant opdwalen als die van haar. Ze lokt je het labyrint in en laat je daar dan even zitten dromen, maar ze probeert je er ook weer uit te halen zoals Ariadnes dat behoren te doen.

Met haar scherpe blik en ‘little grey cells’ ontrafelt ze mysteries en diept ze onderwerpen uit.

Koninginnen en ministers worden onder de loep genomen. Van woorden kent ze elke betekenis tot aan de mythologische toe. Het is niet alleen een vermakelijk blog, het is ook leerzaam. Als Nederlandse lezer leer je een hoop Belgische gebruiken en uitdrukkingen kennen. Zoals aprilvis, de nieuwjaarsbrief, mercikes en mijn favoriet ‘hoera ende joepie’, die me doet denken aan Sus Antigoon van Suske en Wiske.

Meeleven in een onzichtbaar web 

Soms vloeien er tranen en overstroomt haar woning, haar straat. In een bootje dobbert ze een tijdje hulpeloos rond. Het laat ons niet onberoerd, we leven mee, geven troostende woorden, steken harten onder haar riem en hopen dat ze snel weer vaste grond onder haar voeten voelt.

Ik ben er inmiddels achter dat er heuse blogvriendschappen ontstaan tussen mensen die elkaar nog nooit ontmoet hebben en dat hoogstwaarschijnlijk ook nooit zullen doen. Er wordt een onzichtbare draad geweven tussen blogs en bloggers.

Zo ben ik de ‘topcommenter’ van dit blog, maar raad eens wie deze titel op mijn blog mag dragen? Juist … Ariadne in hoogsteigen persoon.

Ik wil graag een toost uitbrengen op het tweejarig jubileum van Ariadnesdraad. Mogen er nog maar vele blogpostjuweeltjes volgen  !

José Appel van Appelig

Een review als deze maakt het feestje compleet ! Wat een geweldig lezerspubliek heeft Ariadnesdraad  toch !

Bedankt, beste lezers mijn … Tot lees !

——————————————————————-

N.B.  Deze column is het werk van twee auteurs. Credit, copyright en waardering gaan uit naar Appelig. Zij zorgde voor de productie en aanlevering van beeld(materiaal) en tekst.  

Gevoelige Snaar

November lies behind. Opluchting. 

Het wordt nooit wat met die elfde maand.  Want alles wat onder de noemer fataliteit valt heeft zich in deze 30 dagen-reeks weten te parkeren. Yep , november is  eén uitgesponnen gevoelige snaar.

En dan gebeurt het. Twijfel doemt op. Hij pakt het existentieel aan en laat je alles in vraag stellen. Echtigentechtig. Noem het op, en het flitst in het labyrint dat mijn hoofd heet voorbij.

Van is mijn huis wel opgeruimd genoeg over ben ik wel in stijl tot moet ik eigenlijk nog wel met bloggen doorgaan ? Wat is het surplus ?

Geloof me vrij, een aartsmoeilijke kwestie als je publicatieschema al een paar maand sputtert.

Wat doe je om die Gordiaanse knoop te ontwarren?

Naast zuchten en puffen laat je Persvrijheid (P) en Censuur (C) een boksmatch uitvechten. Die gaat als volgt :

C : Je zondigt zwaar tegen de blogregel van de regelmaat. Straks komt niemand meer lezen. Al ‘ns gedacht aan stoppen…?

P : Ben je gek?! Waarom zou je er een streep onder trekken na die zeeën van tijd en alle moeite die er in zijn gekropen. Bedenk wat en waar het je gebracht heeft… Enne … Wie kan nou regelmaat van schrijven aanhouden als je jezelf niet eens kan horen denken door omgevingslawaai van grijpers, kranen en dies meer ? Of zien tikken, want dat is met al die stroompannes toch geen sinecure. Laat die deleteknop links liggen.  Als er wat meer rust is, dan …

C : Dan wat ? Rust roest. En die onderwerpen van je, zijn dat geen cirkeltjes rond hetzelfde punt ?!

Aaaaaargh ! Vuurwerk in mijn hoofd. Bloggen is mettertijd een gevoelige snaar geworden. Niet raar, als je bedenkt dat het mijn eigenste middel is om enige klaarte te krijgen in de wirwar die m’n gedachten soms zijn…

Even pas op de plaats om op te krikken. Even wat blogafstand. Ja. Afstand objectiveert en lost dat gebekvecht van die innerlijke criticasters als vanzelf voor je op… 

Heb je weer wat tijd voor de items op je lijstje “Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb”. Lijstje ? Meer een epistel ondertussen. Met een paar heikele punten. Ai, nog een gevoelige snaar.

En nu ? Inmiddels zijn we december en ben ik “experte” in design, deco en opruiming – met de vuilniszak-techniek.

Met dank aan de dames Roodnat, Kok en Degol wéét ik nu dat  :  

glansstof  instant dik maakt, ik jammerlijk genoeg geen gepimpte kast heb, maar ik – gelukkig voor mijn portemonnee –  niet aan elke modegril hoef mee te doen, maar het misschien toch wel wat is als je je bril als make-up device (lees : wisselstuk) gaat zien.

Prachtige filosofie. Als de Zilveren Vloot binnenvaart, direct.

Kortom, ik ben anno december 2012 een ander mens. Jaa, dat krijg je als je onder impuls van ‘La Kok’ je hele badkamerkast leeghaalt en je vervolgens voorstelt dat je je behuizing met de helft gaat inkrimpen.

Laat me je dit vertellen, beste lezer. In de vuilniszak die hierbij te pas komt verdwijnt niet alleen een heleboel troep, maar voor het gemak ook even de bedenking dat je in crisistijd een fortuin wegkeilt en het immense enigma dat hoewel je ruim de helft van je kast hebt gedecimeerd, ze nog steeds te klein is.

Hm. Maar : je krijgt er een leeg hoofd van. En vier volle vuilniszakken. Daarbovenop ontspant de gevoelige snaar dat het sinds mensenheugnis geleden is dat je nog eens een grondige tri hebt gemaakt zich.

Win-win. Hoezee!

En het bloggen dan ?

Mijn little grey cells zijn een niche die nog vol genoeg zit om d’r op gezette tijden iets uit te laten komen, flipperkastgewijs of via een kattenluikje. Misschien zit er wat ruis op, lieve lezers, maar dat filteren jullie dan wel weer weg. Middels prachtige reacties …

De dame op de roze wolk mag permanent cruisen op Ariadnesdraad. Tenslotte is dit blog voor meerdere niveaus en doelen een spreekbuis. Dus ook voor haar. Zij heeft het beheer over de sectie “niet vergeten”.  Memories. 

Herinneringen zijn eigenzinnige dingen.  Ze duiken op als je bij jezelf vaststelt : ik weet het niet meer zo. Want: het verleden is nooit voorbij. Het komt terug, gewoon om even bij je te zitten.

Ook als je slaapt. Zo droom ik, op zoek naar Classical Gas. Over een gitaar. En over haar.

Ik ben mini, zij iets groter. We zijn op mijn wel erg blauwe slaapkamertje waar ik niet wil slapen en zij haar best doet om me toch zover te krijgen. Met assistentie van haar – in verhouding erg groot zijnde  – gitaar.

De gitaarsolo kreeg, wegens ultrakort, de tijd niet om  te gaan vervelen.  Waarschijnlijk was de kwaliteit  – die het midden hield tussen getingeltangel en plinpoiiiiiingpling – daar debet aan.

Stiekem vraag ik het me af.  Zou haar recital vanuit Wolkenland deze gevoelige snaar-aanslag al meer benaderen ?

————————————————————————————-

De vetjes zijn een quote uit de film “Blessings”

Ere wie ere toekomt : Knopfler is een virtuoos op de gitaar.  Maar Mason Williams, die dit  gitaarstuk origineel componeerde, was dat zeker ook. De samensteller van dit filmpje was/is echter tuk op Knopfler en ik op mijn beurt op dit fragment, omdat de gitaar er zo mooi in naar voor komt. Maar: Classical Gas werd aanvankelijk zo gecomponeerd dat er meerdere instrumenten samenspeelden en hoewel je Mark ziet is het Mason die speelt.

Ik plantte ne keer … een blog !

no metamorphosis.

Bron : Weheartit

22 Augustus komt voor de tweede keer voorbij in mijn archieflijst.  Ariadnesdraad is dus jarig ! Twaalf maanden in de lucht … ik ben er zelf verbaasd over.  Echtigentechtig.

Want toen ik met dit blog begon, zat ik wat je noemt op de pechstrook van mijn leven.

Geen overdrijving, het was echt zo. Rond me, in mij en vooral vóór me zag ik alleen maar kolkende zeeën van tranen. Geen roze wolkje te bespeuren, zelfs niet in de verste verte …

Mijn omgeving zag het, werd zélf verdrietig en piekerde zich suf over hoe de “zest for life” bij mij weer aan te zwengelen. Misschien via een eigen blog ?

En ziet, er gebeurde iets. Iets van een wonder. Mijn ”little grey cells” werden van het maalpad afgehaald en aan het werk gezet. Want : ik schreef mezelf een heel nieuwe – nog ongekende – wereld in. Ik plantte ne keer geen patatten, maar een blog.

Ik hervond een mini-beetje enthousiasme terug. En jullie, beste lezers, vonden de weg naar Ariadnesdraad !  Ook geestdriftig, te oordelen naar de vele commentaartjes met een gouden randje die mijn reactievakje vulden …

Op een dag  als vandaag mogen die ook wel ’s in de bloemetjes gezet !

De reageerders van het eerste uur, of juister, van de eerste reacties zijn Lauradenkt, De Blogtrommel, en Wizzewasjes.  Zij trokken Ariadnesdraad écht op gang. Madddox deed idem voor de “like”-button van mijn digitaal schrijvershoekje.

Verder zijn er ook nog deze commentaartjes, die me deden lachen of huilen, maar waar telkens ook heel veel warmte uit sprak, en troost …

Ik neem mijn petje af voor de onderhuidse Poirot die wederom zo knap alle kanten van het WOT weet te raken.

appelig op Under my skin
 
Beste ariadne, kies voor de zacht lichtgevende versie van het boompje,
neem jezelf een lekker warm dekentje,
maak jezelf het pakje dat je nu eens echt zou willen krijgen,
en open het terwijl Urbanus zijn liedje zachtjes uit de boxen rolt…
Jezelf verwennen kan nooit kwaad, zeker niet als slechte herinneringen opduiken.
En ik wens je een zalig kerstfeest.
Het kaarsje is ondertussen al lang uit,
maar ik hoop echt van harte dat het gaat werken.Kerstsfeer-op-komstige groeten uit Asse.Bentenge op In ’t donkerst der dagen
 
Heel rakend ja, om zowaar stil van te worden@->–

Dina-Anna op The Stories That We Could Have Told
                                                  
ik zag je plots als een fluitketel :-)

 
fotorantje op Home Alone
 
Ik wil het niet gedroomd hebben maar heb toch ferm gelachen                               :-) , zag het hele gedoe zo voor mij.

 
bea op Tulpen uit Amsterdam
 
 
Je beschrijving is beklemmend genoeg, maar ook hoopgevend genoeg.

 
Rianne op Katjoesja
                     
Oh moest mij dat overkomen ik ben 10 jaar van mijn leven kwijt. “Paniek” groot, rood, met knipperlicht.

 
deijsprinses op Nog zo ne klop en ’t is donker !
 
straf! volgens mij ben JIJ een weergodin.

 
Joke op Set Fire To The Rain
                                                               
Heel mooi geschreven, moest ik je vader zijn ik zou menig traantje moeten wegpinken!! Prachtig vaderdagcadeau, nu én toen

LJ op Mijn Rosetta-Steen

 
Je kan het ook omdraaien : jij die de dag van de verkoopster minder vervelend maakte. Misschien ben jij wel de klant met het gouden randje?  zapnimf op Out of the Box
 
Dit is een postje om in te kaderen ! Zo de juiste woorden op de juiste plaats. En dan die muziek, ik kende het niet, maar is inderdaad heel passend hierbij.

 
Eilish op Mooi maar moeilijk
 
Haha maar goed dat het spaarlampje is gaan branden ;)
Ik kende het niet, maar hou op z’n tijd wel van dit soort muziek! Leuk, al moet ik wel even wennen aan t accent haha

 
Jane op De simpele zanger is een grote meneer
 
Doe je de farao’s de groetjes?

 
Liann. op Egypt @ Home
 
 

En tot slot zijn er nog alle ongeciteerde collega-bloggers, die het reactietotaal mee op 1322 (!) brachten. Niet hier in deze column zijn jullie beklijvende letterkes vervat, maar wel in het labyrint dat mijn hoofd heet …. !

Ik plantte ne keer een blog … en hij groeit ! Hoera ende Joepie !

Bovenstaand bloemetje is – vooral – voor jullie allemaal !

Van harte !

The Stories That We Could Have Told

in een stukje. Of ook niet natuurlijk.

Een oppervlakkig blog ?

Dat kan. Zoals dat ook kan bij een ‘echt’ gesprek. Zeg nou zelf, je zou gillend gek worden als élk, maar dan ook élk gesprek diepgang zou moeten hebben.

Nee, grijze celletjes houden op tijd en stond ook wel van een time out.

Een blogcolumn kan je echter ook diep raken. Yep. 

Omdat er een welgekozen woordencollectie verschijnt die werkelijk troost. In dat geval reikt de schrijver ervan je als het ware een digitaal dekentje aan, dat je verwarmt. Ja, echt. 

Het door tranen onderkoelde diepste van je ziel warmt enigszins op. Het is een beetje minder koud in je hart. Zelfs bij een temperatuur van 30+ kan zo’n fleece-je erg nodig zijn.

Bloggen kan je ook diep raken omdat woorden plots de sleutel lijken tot je eigen hoofd en hart. Woorden. Je hebt ze nodig om van het maalpad van het verdriet te raken. 

Je hebt ze nodig om te kunnen vatten wat je allemaal denkt. Je hebt ze nodig als pauze-knop. Je hebt ze nodig om overeind te kunnen blijven.

Maar het allermooist is het als een blog wel de sleutel lijkt tot het hoofd en hart van een collega-blogger.  Als dat hoofd je op visite vraagt en je uitnodigt om mee te kijken naar het diepst van haar gedachten…

Met la vie après la vie lichtte de ijsprinses deze week haar thinking cap. Met de omzichtigheid van iemand die een uiterst breekbaar kado krijgt nam ik de invitatie aan om te filosoferen over het grote afscheid. 

Over de reis die je ziel, dat onverwoestbare stukje dat jou tot jou maakt, onderneemt.  En wat er dan allemaal wél, of net niet gebeurt.

Voorzichtig – om het web der diepste gedachten niet te beschadigen – ging ik mee op pad. In het doolhof dat hoofd heet. En ik was verwonderd. 

Omdat ik vooral aan het leven nu dacht.  En aan de verhalen die ik wil scheppen, waarvan ik deel wil uitmaken. Zodat het niet alleen “the story that we could have told” hoeft te zijn.

Verhalen die ik wil meenemen. Of achterlaten. Al naargelang. 

In mijn hoofd regen de gedachten zich als onderstaande tekst aaneen :

No more tears, my heart is dry

I don’t laugh and I don’t cry

I don’t think about you all the time

But when I do I wonder why

One day baby, we’ll be old

Oh baby, we’ll be old

And think of all the stories that we could have told

Free … of toch nie ?

Bron : weheartit via Google.

De nieuwe WOT van deze week heet vrij. Met alles wat daarbij komt kijken. Ook vrijheid.

Als je er over denkt, is vrijheid best een contradictio in terminis.

Want vrijheid kost iets, met name een keuze. Je eigenste keuze. Om dàt te gaan doen, met alles wat er – misschien liever niet ? – bijhoort. En niet iets anders. Je bent dus niet vrij zonder meer.

Mijn ‘little grey cells’ worden geredirect naar mijn favoriet citaat.

Vrijheid is niet hetzelfde als ongebondenheid. Vrijheid is het vermogen om keuzes te maken en je aan datgene te binden wat het beste voor je is.”

– Paulo Coelho

Omvattend, en het gaat voor heel veel dingen op. Ook voor bloggen, heb ik gemerkt.

Het allereerste begin van een blog, daarin ben je helemaal vrij. Je neemt er één – of niet. Kost alleen wat lees-, dub-. en denkwerk. Niks moet.

De naam dan. Nou, dat moet nog steeds niet echt. Maar eerlijk : een blog zonder naam, da’s een beetje gekkigheid.

Want tenslotte wil je die producten van je little grey cells niet zillion jaar stof laten vergaren, alleen maar omdat ze niet te vinden zijn.

Anderzijds heb je ook niet het idee dat de resultaten zo fenomenaal zullen zijn dat er – die zillion jaren later – nog naar gezocht zal worden als was het Atlantis, de prachtige verzonken stad.

Nee, zoveel vertrouwen in mythes heb je nu ook weer niet.

Dus kies je een naam als middel tegen vergetelheid.

Als je dan eindelijk tot Ariadnesdraad komt, heeft Vrijheid er zijn eerste robbertje vechten op zitten. Met Censuur. Want je naam moet uniek zijn.

Dictaat van je blogplatform én je brein. Want je eigen blognaam vergeten is not done.

Maar ach, over dit moetje ben je gauw heen. Je hebt immers volledige vrijheid van inhoud.

Jaa. In het begin nog wel. Maar op kousenvoetjes – zo ergens rond het vierde postje – begint een eigen stijltje te ontstaan.

Dit toegiftje – dat je helemaal niet zwaar valt, omdat je niet anders schrijven kan – smokkelt nog iets anders door de detector van de artistieke vrijheid.

Woordgebruik. Vaste uitdrukkingen. Invalshoek. Zinsconstructie. Taalkundige juistheid. Visuele vormgeving ofte templates. Witruimte tussen de leesregels.

Kortom, journalistieke ingrepen die de leesbaarheid verhogen.

Ah ja, want schrijven kan niet zonder zijn maatje lezen.

Hier kom je achter als je blog reacties begint te krijgen. Van regelmatig terugkerende mensen. Joepie !

Regelmatigheid heeft ook verwachting in zijn kielzog.

Want die klikjes, dat zijn sneak-peaks van lezers die het poeder der nieuwsgierigheid niet van zich of konden schudden, en komen kijken of het er al is. Het, dat is : je nieuwste stukje.

Voor jou als auteur is dat “het” natuurlijk de reactie. Wat zou er instaan ? Een verrassing. Die voor iedereen een beetje leuk moet zijn.

Dit leuke-reactie beleid is PR. Daarvan wil je natuurlijk  dat het goed is. Stoorzenders uitfilteren of niet ?

Het antwoord hierop heet moderatie. Moet niet, maar je mening zo strabant poneren dat anderen er nadeel van ondervinden nog minder.

Maar de positieve kant van reacties is natuurlijk dat het je op denksporen zet.

Sporen die je niet verwacht had te zullen vinden. Die best helend kunnen werken, waarvan je leert en vooral : deelt.

Schrijfsporen zoals een WOT, die best diep kunnen zijn. En volledig vrij. Op het onderwerp na dan.

Maar deze inbreuk – ik noem ze inspiratie – is niks vergeleken bij jouw interne inquisitie. Waarover wel en niet bloggen ?

De do’s en dont’s leggen nog iets anders op : zelfdiscipline. Die komt er omdat je – vrijwillig natuurlijk – rekening houdt met het altijd zoekende leesoog van je blogbezoekers.

En ook omdat je jezelf iets te bewijzen hebt. Dat je het echt kan, dat schrijven. Niet een keertje, haast per ongeluk, maar op regelmatige basis.

Regelmatige publicatie dus. Eigenlijk als ultiem verweer  tegen de stille veroveraar tijd. Tijd die, welhaast per definitie, onjuist inschatbaar blijkt.

Voor je het weet heeft dat originele bloguurtje namelijk de omvang van een zee. Mét rustgevende golfslag, dat wél.

Vrijheid. De perfecte mix tussen wensen, willen, moeten en echt dóen.

Of : de keuze om je te binden aan datgene wat goed voor je is.

Bloggen dus.