Tagarchief: bokes met zoet

Kantuit ! (Swoon 32)

Nu het schooljaar weer uit de startblokken is, is boterhamdoos weer koning. Of eigenlijk meer, het gezeul ermee. Ik zeg bewust niet lunchbox, want toen ik voor de onmogelijke opdracht stond mijn kantuit * in mijn boekentas te proppen, was dat woord nog niet hip.

Het was toen nog gewoon brooddoos – met alufolietje en servet – en als finishing touch breed postelastiek. Katapultsterk en donkerbruin. Zie ’t vóór, je beste lezers.

Van verhuisladingen aparte doosjes voor de zogenaamd verantwoorde snel-klaar middagbik was geen sprake.

Ik vond dagelijks mijn thermosfles heel thuiskrijgen al ’n heksentoer, namelijk. Hoewel ik doorgedreven trainde in rechtop blijven, ging ik, met dank aan mijn verstoorde motoriek, toch nog vaker horizontaal dan me lief was. Of elke andere richting, die maar enigszins evenwijdig met jezelf is. Alle hoeken die aan een valperspectief vastzitten heb ik gezien, en ’n heus sterrenstelsel ook.

Vallen hoorde erbij, beste lezers. Zozeer, dat de thuiskreet werd : “Je kan niet schudden wat je niet hebt !”. Je moet tenslotte wat, als je iemand dient op te monteren bij d’r twaalf-en-dertigste hersenschudding.

It worked like a charm, want de grey ones doen het aardig, al missen ze dan elk gevoel voor richting.

Nooit oorlog zonder wapens leerde ik op school (cfr. de kompaslezing N-O-Z-W in wijzerzin). Nou, wie met mij ten oorlog trekt, kan erop vertrouwen dat ie nooit (tijdig) ’n slagveld ziet … Al kan het zo maar zijn, dat ik oorlogsgevoelens oproep, door mijn onbestaand oriëntatievermogen. Mea Culpa, zekers.

Was ik dan van oorlog uitgesloten, ik nam natuurlijk wel foerage mee, en mijn moeder deed haar best om alvast dàt niet in een gevechtslinie te laten omslaan. Dus vaak voorgesneden. Nee, niet in ‘juliennekes’, wél in puzzelstukjes.

Zonder de obligate uiteenlopende textuurtjes van tegenwoordig, maar wél met de broodsoort die ik prefereerde : wit. Belegd met eps (hesp), rookkaas, boelie – vond ik zaaaaaaaaaaaaalig, al heb ik vandaag geen precies idee meer van wat ‘t was – en vast nog wel wat ander vleeswaar dat toenmalig door mij gesmaakt werd.

En natuurlijk, het beentje witte chocolade, dat er vaak in terecht kwam, als iemand anders dan moeders ’t bikkesement prepte.

Ik ben er gezond groot op gegroeid. De volle 152 cm mijner lengte…

Zonder nachtmerries. Die hield ik over aan  ’t overblijflokaal, dat bij onze middagpauzes hoorde. Naargeestig geval, dat ook nog als sportzaal dienstdeed. Bemeubeld met aftandse tafels en houten spijlbanken op stalen poten. Hier en daar ook nog wat gammele houten stoelen, die prima bij een dito motoriek pasten.

Daarop vond je me vanzelfsprekend niet terug. Neeje, want ik was heel goed in mijn gebrek aan evenwicht vergeten in het vuur van de actie. En vallen, ach, ’t hoort erbij toch ?

Dus die middag was ’t prijs. Dwars doorheen het snerpende  “…. en we zijn allemaal stil tijdens eten ! ” van de juf en de tig etensgeuren van ouders die wél hun heule koelkast naar school meegaven, klonk de zwooooooooooooinnngg – en daarna de zinderende metaalslag.

Ondergetekende was nogal wiebelig op de spijlbank neergeploft, terwijl ’t andere uiteinde geen tegenwicht gaf. Ergo : zo’n twintig man sterk ging in lijn tegen de vlakte.

De daarop volgende tijd zat ik op kooltjes in die refter, wegens aller ogen, die uiterst synchroon, mijn richting uitpriemden….

Neuh, dan deze office break ! Veel lekkerdere koek. Gekozen omwille van de setting (die de sound te boven gaat) …

Voor meer zwijmelplezier, klik hier.


kantuit* : dit woord zou onlosmakelijk verbonden zijn met de vroegere seizoens- dan wel landarbeiders die hun kostje op een kantje van het land uithaalden en verorberden. Langs de kant uit eten/opdrinken werd kortweg kantuit, en is nog altijd gelinkt aan een snel eetbare maaltijd.

Van Nutella-effect tot Milky Waif

September, dat is kermis, een prachtige nazomer, soms een aanloop naar verkiezingen én immer back to school.

Winkels bombarderen je met schoolgerief en een scala aan vieruurtjes.  En kaftpapier ! Genoeg om de hele wereld in te pakken, als je ’t mij vraagt … Yep. Ook in Belgenland is het zomerreces voorbij. De schoolpoort zwaait weer open.

Met of zonder tranen, met of zonder containerklas – de strafste uitzondering hierop vond ik toch wel een circustent, compleet met circusartiesten – school regeert weer over de dagindeling.

Hm. Maar school regeert niet over die van de politici, blijkbaar.  Want die kibbelen er – met de verkiezingen in het vooruitzicht – lustig op los.  Met een heftigheid waar schoolkinderen nog wat van kunnen leren. 

De één moet niet denken aan links, en de ander wil stellig niet met rechts. Het midden ? Daar zijn ze nog niet over uit, want dat heeft vooralsnog niet het juiste kleurtje. Juist ja, te weinig toetsen van zon er in.

Net kleuters, soms.Tja. In de leerschool van het leven zitten heel wat vaardigheden …

Gelukkig is er met het aantreden van september een radicaal middel om van dit gekissebis af te komen. Je zet de televisie uit. Jawel. Je stoft het Off-knopje knopje af. Geeft huisgenoot Beeldscherm groen licht voor een part-time job. 

En : je laat niet merken dat je stiekem de namiddag-cartoons van Tom en Jerry zélf ook een beetje zult missen.

Ach, het ene afscheid staat gelijk aan het andere weerzien, toch ?

Dus : Hallo ! aan de getimede ochtenspits, hallo aan het ochtendhumeur van de slaapkopjes met het ritme van een nachtuil …. en hallo aan de bokes met zoet.

Helemaal zoet is het weerzien met het ochtendboterhammetje choco. Yep. Good old Nutella is back.

Wat zal het er in veel huizen zo aan toe (zijn ge)gaan ! Wie kent niet de rrrrrrrits van de Nutella bokaal die open gaat ? 

Een traditie die je doorgeeft. Want : ze worden goed groot met Nutella op hun brood !

Wie ondanks de chocolade – dé garantie voor een goed humeur –  tegen school opziet, kan altijd bedenken dat je van de melk erin groot, sterk en slim wordt. Je ondergaat een echte milky-waif … !

Stel je Tom als schooldag voor, en je bent er zo doorheen !

Succes verzekerd !