Tagarchief: Cupido’s rechterhand

Swooning Saturday 3 : ZoZ

Vorige Valentijnsedities op Ariadnesdraad lieten al zien dat ik nogal wat te stellen heb met dat gevleugelde broekloze en pijlschietende ventje, dat Cupido heet. Tsss….

Of hij is lui, en schakelt zijn rechterhand in, wat mij dan weer geweldige herinneringskeramiekjes oplevert, of hij wil het zeemzoet, terwijl ik niets van Ballade(s) moet – nee, ook niet als het boterzacht is gezongen, dankje.

Of hij is niet tevree, omdat ie te weinig is toegezongen naar z’n zin, en dan stuurt hij Murpy op me af. Dan wordt ’t een bonte avond, waarbij het enige dat door een pijl geraakt wordt, de idee is dat ik piloot ben en dus de zwaartekracht overtref….

Nou ja, laat ik lief voor ‘m zijn en ervan uitgaan dat ie niet express mijn presentie aan flarden schiet maar gewoon overwerkt is en daardoor verstrikt zit in m’n mythologische connectie

Ik heb wat te stellen, met die kleine guitigaard. Zeker als je bedenkt dat zeemzoet en kwinkeleren niet aan mijn wieg zijn gezongen, en al helemaal niet als ze ook nog naast elkaar moeten voorkomen.

Melodische klankproductie is niet voor mij. Toonladders waren een marteling, en heus niet alleen voor m’n eigen oren, weet ik nog. Niet zelden haalde ik ’n muziekcijfer door andermans hemelse klanken te analyseren en om te zetten in een notenreeks. De voldoende kwam tot mij als ik maar zweeg, zeg maar. Tja, nog ’n aanvulling op het lijstje mijner defaults.

Sterker nog, de bende van het hemelrijk zorgt ervoor dat ik dit stem(d)e(f)fect niet vergeet, want als ik tóch klankenreeksjes maak – al is het dan zonder gehoor, dan draaien die leukerds mijn klankkast voor onbepaalde tijd dicht. Hoewel ik de lol niet inzie van krassen als een zwaar verkouden kraai, is stembandontstekingen krijgen een  betreurde kwaliteit van me. Snik ende snif.

Zo is het wel vraagstuk, natuurlijk, Cupido blij krijgen. Niet zelluf zingen, niet zeemzoet, maar all about love. Om een aangepaste Star-Trek- oneliner te gebruiken : to boldly sing like never before, beste lezers.

Forcefull, dat moest ’t worden. Ik moest er hersentjes op kraken, but I guess I prevailed.  I present : Jefferson Airplane met Somebody To Love.

Zo, Cupid, dat staat als ’n huis op Valentijn, me dunkt !

Enjoy !

Zwijmelen op Zaterdag is een initiatief van Marja.

Advertenties

Liefde Is Alles

Cupido’s feestje zit er weer op, net als de “pongkoek”* indigestie. De peperkoekenhartjes zijn uitgedeeld : de liefde daarentegen nog laaangg niet, mag ik hopen.  Want ja, zonder loopt het meestal ergens mis …

Desalniettemin hou ik niet van zeemzoet gedoe rond Valentijn. Dat je het even weet, beste lezer.

Ahum. En dan nu een levensgrote contradictie.  Goed uit de bocht, maar dat geeft niet, want het is een mooitje. Pak iets stevigs beet, zodat je niet omvalt van verbazing, want dit blogje wordt de overtreffende trap van zeemzoet. Plakkerig als tien potten perensiroop. En toch echtigentechtig : een heuse liefdesverklaring op Ariadnesdraad. Speciaal voor de rechterhand van Cupido, die nu z’n Valentijntje moet missen.

De liefdesgeschiedenis van je ouders. Gek om het je voor te stellen. En toch, daarzonder was je niet. Onpeilbaar of iets van die orde. Nog zotter om het een buitenstaander te horen (be)zingen. Alsof ie erbij was. Dat is evenwel precies wat Bart Peeters doet. En elke dag wordt het méér waar !

Liefde is alles, wat er overblijft wanneer de rest verloren is

——————–

*pongkoek : peperkoek

Bow Wow Wow

Afbeelding via Google.

Cupido, dat slecht aangeklede, gevleugelde joch, is weer voor efkes teruggekeerd naar hogere sferen.  Om zijn pijlen aan te scherpen, een pak voor zijn niet-aanhebbende broek te krijgen, of om een strak plan in het hoofd van een adjunct te doen ontstaan.

Of  : om te bekomen van een gemiste pijl die niet zijn doel, maar hemzélf heeft geraakt. Wie zal het zeggen.

In elk geval, de liefde is voor even geen hete aardappel meer. Zwijmelen is geen plicht meer, en je mag ook weer liedjes liken die niet “kiss” in de titel hebben staan.

Zeemzoete ballades die zich per definitie op een brug afspelen ( let maar eens op ! ) mag je weer lekker skippen.

Oef … zalig is het !

Net als je dit doet, kom je deze mountain van een song tegen, natuurlijk.

Wat nou, te veel gezwijmel, mierzoet en geen bruggen ?

’t Kan allemaal, want het past perfect bij zijn zachte aard …

Bow Wow Wow !

 

Cupido’s rechterhand

Cupcakes and Cashmere

Bron : weheartit

Valentijnsdag vandaag. Dag der verliefde mensen. Niks mis mee.

Maar toch voel ik een weerbarstig stekeltje rechtop gaan staan. Datzelfde van bij moeder- en vaderdag.

Begrijp me goed : die moeten gevierd. Maar ik vind het werkelijk jammer dat er zoveel mensen zijn die per definitie niet gevierd worden : dochters, zussen, zoons, broers …

Die mogen ook wel eens een keertje voor het voetlicht, vind ik. Hierbij breek ik een lans voor zij die nog geen eigen feestdag hebben !

Ach. Wie weet is Valentijnsdag wel op die manier begonnen.

Of misschien vond de bende van Zeus wel dat Cupido, net als de Sint, recht had op een assistentenkorps …

Maar er zijn verschillen. Want  de Cupido-fase komt pas later, na die van de Sint.

Hoeveel later, dat varieert. Het hangt natuurlijk af van wanneer je verliefd wordt, maar ook van het gezin waarin je woont !

Als je  – zoals ik – in een meisjesgezin huist waar je ook nog ‘ns de jongste bent, zit je met een Cupido-dilemma, neem het van me aan.

Want jij bent dan nog veel te klein voor een lief, terwijl de anderen wél kunnen meedoen aan de Valentijnsgekte.

Dat wordt dus een paar jaar sip kijken. Tot Cupido, altijd in voor iets geks, een lumineus idee laat neerdalen in het hoofd van zijn rechterhand …

Mijn vader. Ja, echt.

Zijn romantische kantje zit goed verstopt, maar hij heeft het wél.

Niet het type dat élk jaar met gigantische boeketten aan kwam. Maar : als hij het deed, dan voor iedereen.

Dat principe gold bij uitbreiding dus ook voor 14 februari. Na een paar sippe Valentijntjes van mijn kant, besloot ie fluks een nieuwe traditie in het leven te roepen. 

Dus kondigde hij aan : “Zolang je nog geen vriendje hebt, krijg je van MIJ een kadootje !”

Eerst geloofde ik het niet. Niemand thuis, eigenlijk. Maar toen werd het Valentijn en was er echtigentechtig een kadootje !

Stel je de verstomming voor waarmee mijn nietbinnendelijntjeskleurende vader me sloeg !

Vermenigvuldig dat met honderd wat betreft mijn klasgenootjes !

Plots was ik uniek ! Eerst was ’t een beetje gek, maar later vond ik het écht leuk.

Zo kwam het dat mijn collectie valentijntjes groeide, zelfs zònder lief !

Sommige zijn ondertussen verdwenen, maar ééntje heb ik nog wel. Een klein terracotta kruikje dat sierlijk staat te wezen in mijn boekenkast annex etagère.

Eigenlijk is het een amphoraatje met een bloemenrand er op. Gedroogde bloemen zijn het, met in het midden een roosje. Echt schattig !

Hoe hij er op kwam is nog steeds een goed bewaard geheim … Maar het werkte !

Want het inspireerde mijn latere vriendje ! Die kon immers niet achterblijven.

Telkens ik naar het keramiekje kijk, moet ik gniffelen … De story van hoe ik er aan ben gekomen, is me in de loop der tijd even dierbaar geworden als het kruikje op zich …

Ik zou zeggen : trek de Valentijnstraditie open, en koop ook ’s een aardigheidje voor wie je lief vindt, zelfs al is dat niet het vriendje / vriendinnetje.

Cupido ziet die “twist” best zitten, dat weet ik zeker !