Tagarchief: Een jongen van het land

Malaguena Matador : Swoon 28

Waar het hart van vol is loopt het scherm van over, beste lezers. Tot mijn eigen grootste verbazing serveerde ik de afgelopen tijden sportgetinte columns. No worries, dit wordt niet de zoveelste. Ik ben weer mijn eigen sport-vrije zelluf.

Maar : ik maak toch van die oeffffffff maar een oei, want het moment om uit mijn sportbubbel te stappen is wel errugg ongelukkig : de Olympische Spelen,  begot. Wie de sluiproute om aan deze sportieve kwelling te ontkomen kent, let me know.

Simpeltjes zal ’t niet wezen, als ik alle nu al opgedraaide zenders mag geloven, die al dàgen met de grootst mogelijke stelligheid roeptoeteren, dat ze vanaf twéé uur ’s middags tot dieeeeep in de nacht verslag zullen uitbrengen, zodat je niets hoeft te missen. Hm. Kan is een beter woord. Grumbeldemumbellllllllllllfrusssssssssssstratie.

In medialand is het verder ook maar frut : lange reportages, vaak niet voor het eerst te zien. Dan kan het twee kanten op : razend interessant of bedroe-vend sa-haai. Geeeeeeeeeeeeuww.

Van de nu al bekende najaarsprogrammatie word ik tot dusver ook geen blij mens, want al zegt het promootje dan wel dat het vonken gaat geven, ik ben stilletjes, bij mijn eigen, toch bang dat we het kleuter-niveau ontstegen zijn. Neerwaarts, wel te verstaan.

Enfin, Gezegend ben ik dat ik blog, en dat mijn lidgeld voor de bieb net is gestort. Kan ik fijn die hele hannekesnest laten voor wat ie is.

Ook een strakke actie voor de dagelijkse bulletins, die zonder uitzondering te vatten zijn onder de vlag “waar staat uwe kop ?” Erdogan die na de coup heulemaal los gaat in ’n uiterst gevaarlijke riching. Verder :  losgeslagen nozems, onder wie één, die een hoogbejaarde herder koudmaakt –  in zijn eigen kerk, dan nog. De kop staat er misschien nog op, maar de hersens zijn al lang buiten gebruik, me dunkt.

Met dat compleet verziekte geval moest daarop flink geleurd : niemand stond te springen om z’n stoffelijk overschot. Tussen al die ????????? in mijn hoofd ook de vraag hoe die ouders ineensteken, en als ze convenabel zijn, de bedenking ‘je zal ’t maar thuis krijgen’.

En wat te denken van die bedrade student, die hartje hittegolf van laatst, in de dikst mogelijk winterjas ging rondhupsen, in de door aanslagen getroffen hoofdstad. Ieder en allen het attaque nabij, en de hele veiligheids-halfse bollenwinkel paraat.

Naast eens achter je oor krabben, kan je hier heel wat vragen bij stellen. Bij voorbeeld : wie gaat dat betalen… ? Te zot om te bedenken, als het niet zo heuselijk echt was. Het zwijgende rectoraat zit in zeerdoend knellende lotusschoentjes.

Ook schreeuwend stil blijft ‘t, rond dat absoluut geen kwaad kunnend lotus-inzicht der politiediensten. Het licht mag van mij per direct aan rond “waarom ?” die hele kermis  vier uur aan de gang bleef. Trommelvlies-doorborende stilte.

Tussen alle terror-nieuws door, andere flardjes die blijven hangen. Waarbij je niet anders kan dan denken : Ochotte, krijgt dat voor.

De matador-ondergang. Het zal je kind maar zijn, dat daar ocharm live – voor het oog van de wereld – geregen wordt. Muy triste. Wat heb je dan nog aan Spaanse folklore, die al eeuwenlang bestaat ? Tss.

Ze zal niet wijken, daar verander je niks aan. Maar ik voel boos bij ‘ al 30 jaar geleden ‘. Ja-ha, en al die gevallenen achter de coulissen dan ?! Unfair, niet alleen in feit, maar ook nog eens in telling …

Actualiteit. Altijd reuring. In de wereld, in hoofd en hart – hopelijk.

Dus vandaag, voor al dat nieuws dat pijnlijk ondergesneeuwd raakt, en waarin je best niet participeert, ’n temperamentvol fragment met toepasselijk dramatische aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhh aan het eind.

En dan. Dan lees je dit, en gaat ’t wat beter. Pleister voor het beurse hart.

Voor meer zwijmelplezier, klik hier.

Poetry (E)Motion

De winter mag dit jaar dan uitblijven, de regen doet dat allerminst.

Tijd dus om mezelf te settelen voor die decoder die leeg moet worden gekeken. Detectives, here I come !

Silent Witness, A Touch of Frost, … I loooooooove it. Niet alleen vanwege ’t crimi-gehalte, maar ook vanwege de prachtige poëtische pareltjes die nu en dan verstopt zitten in dat web van onuitroeibare menselijke misstappen …

Dat noem ik nog eens promotie van de (Engelse) taal !

Zo ontdekte ik Frost-gewijs – eigenlijk via de voorzet van Sahid, een Indiër bij wie Jack alle recepten verrukkelijk vindt – Alfred Edward Housman.

Met Gedichtendag 2014 in aantocht deel ik graag The Land of Lost Content met jullie, beste lezers !

Into my heart an air that kills

from yon far country blows :

what are those blue remembered hills

what spires, what farms are those ?

That is the land of lost content

I see it shining plain,

the happy highways where I went,

and cannot come again.

Alweer met dank aan Sahid ben ik gevallen voor de Engelse versie*, die mij een prachtig vergezicht voor het oog tovert … Weer eens wat anders dan de blauwe heuvels van tegenwoordig troosteloos huilende wolken.

Mag het wat luchtiger, of is je hoofd al meer gericht op dat met pijlpunt uitgeruste vleugeljoch, dan is dit van Benny Hellemans ook een aanrader.

kijken

in haar knappe ogen

kussen

op haar warme hand

ik wil haar

een bloem geven

een rode roos

omdat ik haar graag zie

ik voel

vanalles

en moet glimlachen

 

Poëzie, dat zijn gedachten en emoties in beweging. Johnny Tillotson had ’t al eerder begrepen, dus  geef ik hem de regie over het muzikaal cachet van deze dag der dichtkunst.

Poetry in motion, dus.

—————————-

De geciteerde gedichten vind je terug in deze bundels : Uit mijn eigen, p 72. Benny Hellemans. Vzw Rotonde brengt de  kunst van haar bewoners bijeen, Houtekiet geeft uit.  Kunst zonder (mentale) beperking, al is dat voor de makers ervan niet zo. Mooi voorwoord van Bart Peeters.

A shropshire Lad, A.E. Housman.

* Engelse versie : A Shropshire Lad is in het Nederlands vertaald door W. Jonker : Een jongen van het land, met op p. 109, een vertaling van The land of Lost Content