Tagarchief: Europese Unie

Nominated

Ergens in het laatste trimester van vorig jaar hoor ik een glunderende Europese president zeggen : ” Het gaat beter met Europa”.

Het stemmetje in mijn achterhoofd roept: “Ow ja, vast, vanop jouw stoel, maar voor de common man daarentegen…”

Maar toch blijf ik hangen, benieuwd geworden. Naar de big smile van Herman Haiku. Van Rompuy is vergroeid met sérieux, en een glimlach past bij hem als een vlag op een modderschuit.

Him gloating, it’s nothing short of a miracle.

Dat wonder is, dat de Europese Unie de Nobelprijs heeft gewonnen. En uiteraard natuurlijk kan je daar als ” hoofd van ” geen gezicht als een graftak bij opzetten.

Of Europa nou zoveel reden tot feesten heeft, laat ik in het midden. Maar het moet gezegd : de Nobelprijs krijgen is stukken beter dan uitgeroepen worden tot het kneusje der  continenten.

’t Spel van de nominee’s, best offs en obligate lijstjes en overzichten is begonnen, peins ik schuddekoppend, met een klein gniffeltje er achterna. Prompt vergeet ik het.

Tot ik een poosje later zélf nominee en ontvanger blijk te zijn. Twee keer, dus. Van de Liebster Blog Award. Mijn hart maakt een huppeltje en mijn hoofd vergeet even dat het eigenlijk in een (blog)dip zit.

Ik weet het zeker : ik blink harder dan 10 Europese presidenten en wiebelen doe ik ook, van plezier.

Aah, wat lief !  Ik mag dan niet romantisch zijn in de zeemzoete zin van het woord, met ontbijt op bed en de kliedertoestanden die hier onverbiddellijk bij horen, toch smelt ik.

De witte chocolade en de Olifantenversie met hele hazelnoten doen dat ook. Klaargelegd om mijn trieste bui te bestrijden, zijn ze plotsklaps werkloos geworden.

Je zou ervan gaan dansen, als je zo graag wordt gelezen ! Ja, een goed swingske, op die van Rapalje, dat moet kunnen. Of voor minder dansgerichte knoken, The Boss.

My Hometown verlaten deed ik jaren geleden al. De nieuwe landingsbasis laat ik per trein achter me. Tenminste, als het lukt, en ik niet ‘fyra-eus’ word van alle perikelen. 

Na een zesjarig valiesbestaan als interne en enkele verhuizingen kort na elkaar, zit een “Ik vertrek !” er niet meteen aan te komen. Als ik het al doe, zal het naar een oord zijn met géén kans op sneeuw, en pas als ik mijn weerzin voor het inpakken van koffers heb overwonnen !

Brr… Het samenstellen van die outfits en dan het geprop om alles gepakt te krijgen ! Compact en gecombineerd, het wil nog niet altijd samen !

Dat doorreis-bestaan  noopt je tot het kiezen van een kleurpalet. Liefst ééntje dat bij je ogen en teint past, anders wordt het al snel visueel lawaai. Blauwgroen-combineetjes doen het goed bij me.

Kleedsels van in het jaar nul mogen me dan wel rillingen bezorgen, een die-hard fashionista die elk jaar haar hele garderobe er aan geeft, ben ik niet.

Besloeg mijn kleerkast maar één deurtje, dan viel het me vast makkelijker om mijn ramen,  – die professioneel, maar weinig gewassen worden –  achter me te laten, richting J.K. Rowling om haar te gaan vragen hoe ze een 7 delige boekenreeks, met al die verhaallijnen en stambomen, uit haar pen krijgt.

Dichter bij huis kan ik die meerdelige detectiveschrijver Aspe misschien ’s vragen of hij denkt dat het gezicht van een schrijver kennen er ook voor zorgt dat ie meer, of anders gelezen wordt. Of misschien heeft een vleugje mysterie ook wel z’n charme ?

Als je het mij vraagt, schetst een goed verhaal zijn eigen beeld, dat los staat van de  beeltenis van diegene die het schrijft, of zelfs in contrast daarmee. Niet zelden roept verbeelding iets anders op dan realiteit .

Een luxeprobleem dat ik even aan de kant schuif. Ik wil tenslotte –  nu en later – minder bezwaard worden door troubles.

Hoe dat dan moet, daar moet ik even voor gaan zitten. Bij een film als Daens, of Nell.

Terecht bekroond, en het bekijken meer dan eens waard!

De plots die daarvoor nodig zijn, die zie ik me nog niet één-twee-drie uit de losse pols schudden. Herman’s haiku’s ook niet.  Woordrekenen in de overtreffende trap past me als een jas op de groei.

Maar groeien van contentement doe ik natuurlijk wel bij waardering ! Dubbelop.

Bedankt voor het pluimpje, beste lezers !

Ik blaas het met plezier weer jullie richting uit … :-)

Europian School

Azt adom!

Bron : weheartit

Elf-en-dertig jaar geleden zat ik op een vakantie annex taalkamp. Engels. Internationaal.

Het spreekt voor zich dat het gezelschap een bont (Europees) gezelschapje was. Bij elkaar gelijmd door het Engels als voertaal en in toom gehouden door een afsprakencontract.

Waarover nogal ‘fussy’ werd gedaan, want onder de deelnemers bevonden zich ook een aantal diplomatenkinderen die duidelijk van plan waren in de voetsporen te treden van (meestal?) hun vader.

Nooit van mijn leven heb ik meer talen gehoord dan in die twee weken daar. Nooit ook heb ik meer moeite gehad met het feit dat ik uit Belgenland kwam. De gangbare opinie was dat Nederlands gesproken werd in een minuscuul oekoeboekoe-landje waar je nauwelijks aan hoefde te denken.

Dat de meeste ouders precies daar werkten was een pietluttig detail.

De taal van Vondel op die locatie promoten bleek ondoenlijk, al raakten de deelnemers er gaandeweg wel van overtuigd dat de Vondelisten toch best veel talen machtig waren.

Maar. Ik kreeg er wel inzicht in de Europese School en hoe die werkte. De tips en tricks, de aanpak, de steken onder water… 

Gezien de gangbare tienerleeftijd zou je het een jeugdzonde kunnen noemen. Geen fraaie, maar toch.

Het was mijn ding niet. Nog geruime tijd (lees: jaren) erna kwam m’n haar recht als het over Europa ging. Had toen al het gevoel dat het niet echt werkte.

Toen ik dit en dit te lezen kreeg met op de achtergrond het nieuws over de stunten van de Griekse premier dacht ik hier onwillekeurig aan terug.

Ik zie hetzelfde scenario, maar dan anders. Een flash-back.

De Klas Europa is er nog steeds. Nu met President. De afsprakencontracten ook, al heten ze nu internationale verdragen. Er zitten geen diplomatenkinderen in maar heelder landen. Die vertegenwoordigd worden door mensen met diplomatieke gaven. Van wie je aanneemt dat ze de jaren van verstand stilletjes aan bereikt hebbben. Aanneemt.

Want wat zie ik ? Veeleer de Europian Class die een moderne versie van een Griekse tragedie opvoert.

De Europese President heeft bitter weinig zeggen aan zijn klas. Angela en Nicolas, de gangmakers van de klas, zetten de krijtlijnen uit. Als die er tenminste al zijn.

Want eigenlijk doet iedereen maar wat. Zoals Papandreou, die naar verluid toch stamt uit een groots Grieks politiek geslacht. 

Of quasi niets. Zoals Berlusconi. Hij stelt dat leven in Italië leven is in een rijk land. Voor hem allicht wel. Systeemcrisis ? Watzegjemenou. 

Riposteren met de woorden van Julius Caesar doet hij fenomenaal. (cfr. ” Tu quoque, Reuters, fili mi “?) Maar zien dat Rome aan het branden is doet ie waarschijnlijk pas als Keizer Nero ’t hem zelf komt expliceren.

Bindende afspraken lijken gemaakt om ergens in de verst denkbare hoek te worden neergepleurd. De lessen Begroting en Besturing lijken wel een wedstrijdje ‘om ter slechtst’ geworden.

Je zou zo maar denken dat dat komt omdat de controlerende organen van de EU, het IMF en de Europese Commissie, niet bijster veel klaar maken. 

Tja, 2 jaar top na top organiseren met als agendapunt ultieme reddingsplannen is een uitputtende bezigheid, moet je weten.

Welke strapatsen gaan er nog aan het licht komen ?

Ik hou mijn hart al vast als ik op m’n scherm een Griek hoor donderen over het feit dat ie zijn kraantjeswater zo maar opeens moet betalen. Ongehoord. Hoe kan dat nou ?!  Nou, zalig de onwetenden (omtrent belastingen in Belgenland).

Ik heb intens medelijden. Met de Oude Grieken. Die zo hun (filosofische) hersenen hebben gepijnigd op de fundamenten van de ‘democratein.’ O ja, het redenaarstalent is er, maar verder is het een lege doos.

Een Pandoradoos misschien. Waaruit nog een verborgen onheilstijding ontsnapt. Hoeveel komen er nog hierna?

Dit kan toch niet zijn ‘what the Ancient Greeks had envisioned’ ? Nee. Dit is regelrechte idiotie.

Ach ja. Het taalidioom vaart er wel bij.

Het Vlaamsch is een uitdrukking rijker. “Een Papandreouke doen” wordt wellicht het nieuwe synoniem voor niet meewerken. Of je eigen ruiten inslaan.

Zijn die (mislukte) staatsmannen toch nog ergens goed voor….