Tagarchief: felicitaties

Van komkommertijd kwam kwam-kwammertijd

Zo’n komkommertje op zijn tijd is lekker fris, beste lezers. Zeker met dit weertje. ’t Zou mijn celletjes opkikkeren om uit hun sluimertoestand te raken.

Dit jaar is de regelmaat op Ariadnesdraad met langgerekt verlof, geloof ik. Via ‘kom ik er vandaag niet, dan kom ik er misschien morgen’ gaat het naar ‘van komkommertijd kwam kwamkwammertijd’.

De kwamkwammer, dat is de Jubileumpost die hier gister al had moeten staan. De komkommer, dat is de Jubileumpost die hier eerstdaags komt te staan.

Want, hoera ende joepie, Ariadnesdraad is vandaag dus al vier jaar !

Dat vraagt om taart, traditie, en felicitaties.

De felicitaties zijn er in de eerste plaats voor jullie, lieve lezers mijn. Bedankt, dat jullie mijn letterkes al in ruim 220 formats aan jullie leesoog voorbij lieten komen.

Nog meer merci voor de gesmaakte comments, zoals recent nog deze van Lethi Paul : Jouw woorden vormen in elk logje weer een gebakje met kers op zich.

Mijn schrijfvleugels flapperden er al dik 2300 keer door… En al zijn ze dan ietsjes gekortwiekt, weg zijn ze zeker nog niet, geen nood.

Wees dus gezeten, beste lezers, neem nog een nougatientje, een kersig gebakje of een digitaal taartpuntje – en laat de stukjes op deze stek je smaken !

De traditie ? Die wordt dit jaar door mijn eigenste Blogwizard bewaard. Hij neemt het jubilee-stokje over van Appelig en Rebelse Huisvrouw die elk op onnavolgbare wijze dit blog nog mooier hebben gemaakt, met hun bijdrage aan m’n blogfeestje. Ariadnesdraad heeft zeker weten de créme de la créme inzake lezers !

Als je nu de nieuwsgierigheid al voelt kriebelen, dan heb je net als ikzelf nog even jeukpoeder nodig. Blogwizards column is ook voor mij nog even geheim. Het heet dat een surprise bij een feestje hoort …

Vóór woensdag is ie te lees, de nieuwste editie van de Jubileumpost … Stay Tuned !

Sweet sixteen

Het aroma van Douwe Egberts is nog niet helemaal vervlogen, dus gaan we nog efkes door op het verjaardagselan.

Het is zoetjes aan traditie. Een favorite game zeg maar, die felicitaties per blog. En m’n überschattige centimeterkes zijn weer jarig … duss.

Liefste Pruts,

Mijn 16-jarige, nog steeds überschattige collectie centimeterkes ! Wat ben ik fier op je. Onwijs, woest veel, om ontelbaar veel redenen.

Nog zie ik mezelf naar je kijken, bijna 16 jaar geleden. Jij, kleine uk, in reiswiegformaat op het keukenschap. Grote blauwe kijkers strak op me gericht. Geen spiegel in de buurt, toen, maar ik weet zekers dat een ànder paar blauwe ogen – de mijne – even gebiologeerd terugkeken. Vol bewondering. Zoveel centimeterkes geleden was ik namelijk al dol op je !

Het reiswiegformaat is inmiddels weggegroeid, maar de “wauw” van mijn kant is lekker gebleven. Mijn ogen blinken als ‘k je zie. Niet zo gek, want het is heel plezierig om jouw Tantetje te zijn !

Dat je maar veel “ogenblink” te weeg mag brengen, te beginnen bij vandaag !

Gefeliciteerd, en have fun ! En xxx-jes, dat ook !

Nog niet jarig

Zo waren de 365 dagen die het vorige verjaardagsevenement van het actuele afhielden weer voorbij. Ik was jarig. Of eigenlijk : bijna, maar nog niet helemaal. Tussenin een I-Tunes die van geen ophouden weet en een tv op het randje van te hard, klingelt mijn foon. De hoeveelste rinkel zou ’t zijn ? Geen idee, dus sprint ik erop af als een kip op haar Paasei. Ik wil mijn voicemail vóór zijn … Oef ! Gelukt ! Net als overeind blijven, trouwens.

Na mijn “Hallo?” en vóór m’n grote verbazing klinkt ’t : “Proficiat, hé !” Ik hoor de ‘grey ones’ werken. “Ting-ting-ting-tinggg!”, gaat het in m’n hoofd.

Net of ik de Lotto heb gewonnen. Met dit verschil dat de winnnende cijfercombinatie geen geldbedrag oplevert, maar een telefoonnummer. Van de beller aan de andere kant van mijn Dumdiedummetje. ’t Is Tantetje van mijn(e) Peter(en), voor wie ik in januari nog La Camisa Negra aantrok. Om mij te feliciteren. Exact 7 dagen te VROEG. Maar ach, alleen een kniesoor valt hierover.

Ik ben dan wel nog niet jarig, ik heb heb niettemin de grootste lol. Major improvement, vergeleken met de laatste drie verjaardagsrondes.

Eén daarvan was vlak nadat de Dame op de roze wolk de Styx was overgezet. Inktzwart en zonder felicitaties. De volgende was een tikje beter : mijn vader had z’n kluts iet of wat terug.

Voorlaatste editie ging het de goeie kant op met de feestzin.

Datzelfde kon echter niet van het weer gezegd, want het ging sneeuwen. Bummer en balen ! Daar zat ik dan, met het verjaardagsmenu. Niet één, niet twee, maar zomaar eventjes drie keer !

” Zijde gij* nu nog aan het verjaren ? ” is de samenvattende frase van deze festiviteiten. Ik paste voor een über-complexe uitleg, en beaamde dus maar volmondig “Jaaa, nog de hele maand !”

Aldus ben ik in 2013 drie weken jarig geweest, beste lezer. Nog een gelukje dat er niet telkens een jaar bijkwam !

Confession : birthday-acting is niet mijn ding. Je achteraf jarig voelen is nog best lastig, als je het mij vraagt. Not aan de boogie blame ik het, maar wél aan het verpieterde eten waarmee ik bleef zitten …

Neu, dan heb ik het dit jaar stukken beter getroffen ! Nog maar pas heb ik beslist dat ik dit jaar aan de rijsttaart wil op mijn verjaardag, en hups, daar zijn de gelukwensen al ! Ik neem ze lachend in ontvangst. Niet zo moeilijk, beste lezer, want je vooraf jarig voelen is niet alleen een pak makkelijker, het is ook nog es zooveel leuker !

Tante is eerst wat beduusd door mijn uitbundigheid, en daarna stil, als ik haar verklap dat haar congrats wat te vroeg zijn. “Geen punt, Tante, ik ben toch gewoon volgende week weer jarig!” repliceer ik.

Dan moet ze ook zélf lachen om haar misser : ” Haha, ge moe ni vragen hoever da’k ik weg zijn ! “** Met z’n tweetjes proesten we het uit. We giechelen  en gibberen, als we ons allebei voorstellen wat mijn vader hierop zal zeggen.

Ik weet : hij zal paf staan. Want hoewel ie m’n verjaardag natuurlijk niet vergeet, kan ie hier onmogelijk nog over. Op snelheid gepakt ! En niet zo’n beetje ook : 168 uur ongeveer.

Het mag dan een abuis zijn dat verkeerd is, toch kon het niet juister komen. Want dit jaar had ik het niet van haar verwacht. Wegens moe, verdrietig en d’r ritme kwijt, en het alleen zijn nog niet gewend.

Tussen ons gegiebel en de Überraschung door vind ik de woorden niet meteen, maar ik ben ten diepste geroerd. Want eigenlijk zet ze het peterschap van haar man – wiens Pitje ik was – verder ! Hoe mooi is dat.

Een hemels kado, beste lezer, die 26 minuten meisjesklets ! Vol giddertijd***, een snuifje sérieux, menu-kes vol botersaus, kabeljauw die we op dezelfde dag zullen gaan eten en sjallekes**** die ze voor me gaat breien … Jippie !

Het moet gezegd, beste lezer, nog niet jarig zijn is ge-wel-dig !

——————————————————-

* zijde gij : ben jij

** : hoe ver … zijn : hoezeer ik me vergis 

*** sjallekes : sjaaltjes

**** giddertijd : giecheltijd

Meisje van net geen 16

Dat is Pruts !

Yep, de peuter die middels ABC-koekjes onze hond telegeleidde, en dolgraag in d’r mand sliep – ligt véél lekkerder dan je eigen bedje –   is vandaag een heuse jongedame. Want : bij gelegenheid op (lage) hakjes !

Wat ouder – 15 al ! – , wijzer (ze martelt geen hondebeestjes meer door ze snoeihard in het oor te brullen), en dit vooral : langer. Lees : minder makkelijk om te knuffelen.

En ik ? Wel, ook wat ouder, (één dik veelvoud van 15), wijzer (niet ieder krijgt zomaar meer Prutske te horen) en –  snif – kleiner, lijkt het wel. Enfin, toch als ik naast haar sta !

Maar gelukkig veranderen sommige dingen nooit. De twinkel in haar stem, bijvoorbeeld, als ik met haar de belangrijke data voor Ariadnesdraad doorneem. Haar verjaardag, natuurlijk, en de blogwensen ! En de lieve, überschattige,  reacties die hierop komen …

Jullie hebben het van horen zeggen, beste lezers, maar werkelijk waar, ze IS überschattig, die kleinegrooooooooooteschat van me !

Gauw nog even dit momentje pakken om ’t te zeggen, voor ze écht te groot is  … 

Altijd al gevonden. Sinds augustus nog meer.

Toen mijn hart brak, voelde ik een warm handje de mijne pakken, onderwijl mijn vingers veilig rond de hare klemmend … Zo Lief !

Daarom mag ze vandaag nog es schitteren, en vergeven jullie, beste lezers, mij vast deze ultra-bestoefing … belofte maakt schuld en het is intussen een traditie !

Liefste Pruts,

Ik vind je nog steeds een collectie überschattige centimeterkes. Geen andere Pruts  dan jij zou ik willen om tante van te zijn … ! Geniet maar lekker van deze speciale dag, die jouw verjaardag toch echt is. Welgefeliciteerd !

Tantetje

———————————

Lezersnoot : Pruts is dol op het woord überschattig. Maar dat had je al geraden, niet ?

Veertien is het nieuwe getal

Uploads vanaf je telefoon

Bron : Weheartit

17 oktober is een mooie dag om de draad weer op te pakken. Yes, I’m back, beste lezers. Na iets meer dan 14 (!) dagen.

Eerst zei de schrijfmuze ajuu met de parapluu. Toen kwam deze stoorzender nog eens langs. Zei dat ie me niet kon missen en bracht een kadootje mee. Een (blog)dip. Mijn computerscherm liet maar heel sporadisch iets zien.

Been there, done that –  nog altijd niet. Maar het neemt wel onverwachte wendingen.

Trek me uit de Vlaamse klei, zingt Raymond. Bijlange na niet hard genoeg. Dat heb je nou met al dat gemurmel. Ze horen het hierboven niet. Ik zit dus nog steeds in de slemp. En : het eind van al die moddertoestanden is nog niet nabij.

Hm. Over naar passie en natuur dan.

Tja, zoetjesaan kan je wel stellen dat het een lijdensweg is, die grondwerken. Zeker als de natuur je wel erg dicht benadert in de vorm van een rioolgeur in je keuken.

Je eetlust keldert ervan, en je goeie hum al helemaal, laat me je dat vertellen. 

Al dat gekoter en gepruts dat buizen en leidingen aansluiten heet, gaat nog wel eens mis. Dan komen er “odeurtjes” vrij die je niet gedroomd wil hebben, laat staan een volle week belééfd.

De loodgieter bij wie ik mijn nood klaag, grijnst opgewekt in mijn telefoon-oor. Blij waarschijnlijk, dat hij niet de stank in hoeft.

“Ha, mevrouwtje !  U bent helemaal niet alleen.  Uwe sifon* doet het prima, ’t zijn de ondergrondse leidingen. Kan ik weinig aan doen. Verdwijnt meestal vanzelf, na een paar (lange) dagen…”

To say it in shitty terms : het loopt me dun door de broek als ik denk aan de mogelijkheid dat het niet bij die paar dagen blijft … Stel dat het maanden duurt, of nooit meer weggaat. Moet er niet aan denken. Slecht voor de sereniteit.

In functie van mijn dierbare gemoedsrust loop ik dus al een paar dagen sniffend en snuivend in huis rond. Een jachthond op zoek naar spoor. Van geen geur, weliswaar. Echtigentechtig, die arme Mister Dog heeft concurrentie aan me.

Het is de goden verzoeken, I know, maar een fikse verkoudheid zou me welkom zijn. Mijn eigenste geurdetector heeft nood aan een time-out.

Nu we toch nose-eyes-ears doorlopen kan ik net zo goed het credo van de Dog Whisperer erbij halen om te zeggen hoe ‘t verder zal gaan : ” I have to follow through.” Boehoe.

Maar first things first. Ik heb immers een plicht te vervullen. Felicitaties per blog. Aan Prutsk … Euh, pardon, de jongedame die me tante noemt.

Ik startte dit vorig jaar op, en omdat tradities nu eenmaal herhalende dingen zijn, moet ik ook hier perseveren. Niet moeilijk, want het ruikt niet vies en het is zoet om doen.

Liefste Pruts, ik ben meeeeeeeeegafier dat dit het 14de jaar is dat ik jouw tantetje ben ! Het mag dan niet right on time zijn, het blijft waar.

Je bent  een collectie van de meest schattige – wat zeg ik – überschattige  centimeterkes. Je bent perfect zoals je bent. Van kop tot teen. Van binnen en van buiten ook.

Geniet maar van die toch al wel grote veertien ! Nog eens proficiat,

Kusjeuhs en een vreugdedansje !

———————————————

*sifon : afvoer

Hieperdepiep !

Tumblr_lwf4kd6hez1r7kxrzo1_1280_large

Bron : weheartit

6 Februari vandaag. Ikzelf ben niet jarig, en toch word ik “oud” …

Vast en zeker fronst mijn vader bij deze uitspraak zijn wenkbrauwen, terwijl ie zich haast in zijn koffie verslikt.

Maar. Als je iets twintig jaar bent, dan begint het al te tellen, vind ik.

Vandaag exact 20 jaar geleden veranderde er iets.  Ik was op slag weg van 51 cm. Prutsemie.

Dit prachtige bundeltje (al zeg ik het zelf) veranderde mijn status van tante in spé in tanteke. Dat heb je als je zelf niet verder komt dan 152 cm.

Ondertussen is Prutsemie geen bundeltje meer. Maar prachtig nog altijd wel. Van binnen en van buiten.

Jarig zijn vraagt om wensen. Per blog in dit geval. Want wat je voor de één doet …

Liefste Prutsemie,

Ik ben wàt blij dat ik jouw tanteke ben. Het feit dat je me met Pruts moet delen verandert daar niks aan.

Maar ik hoop dat je oogjes net zo zullen glinsteren als die van Pruts als je deze wensen leest.

Ik wens je een onvergetelijke verjaardag en hoop dat je je vandaag elke minuut die de dag telt amuseert. Dat je kadookes krijgt waar je helemaal blij van wordt. En natuurlijk een onovertroffen feestje !

Van mij krijg je alvast een superknuffel en kusjes,

Proficiat, Prutsemie !

Waar is da feestje ?

birthday, cake, fall, holidays, owl, parliament - inspiring picture on Favim.com

Bron  : weheartit

Hier is da feestje!

Vandaag, 12 oktober, is Pruts jarig!

Liefste Pruts,

Ik wens je toe dat het een mega-coole verjaardag wordt. Met kadookes, een verrassing (jaja, ‘k  ben het niet vergeten ! ) taart, alles wat je hartje lust.

Boordevol dingen die anders niet kunnen of mogen … een echt feestje!

Natuurlijk ook een megaknuffel en verjaardagskussen van mij!

Een supertoffe, onvergetelijke verjaardag gewenst, kleine grote Pruts!

Proficiat!