Tagarchief: foto’s van vroeger

Celestial Sounds

Ariadnesdraad zit weer op de radar, beste lezers ! Er ruiste van alles, in en om ’t spreekwoordelijke struikgewas. Toegegeven, mijn lees- en reactie inhaalslag is nog geen feit, maar lezers in m’n hart, dàt zeker.

Net als deze Kerst. Want, jaahaa, ik had mijn eigen versie van ’t Bakske vol met stro. Zijnde een niet langer ingestort ladenkastje. Uniek als kribbeke.

Want er ruiste ’n blogstuk in het struikgewas – gelezen door Gulliver.

“Ha, je vraagt je af of ik dat kastje weer ineen krijg ?” “…?!” “Ik las Swoon 46”. Via de SOS die blog heet kwam dus, op Kerstavond, Gulliver de deur door, met zowat alles wat je als stakend kastje vrezen moet : strong determination, hamerende handigheid, stevige nagels en een professionele nieter.

Keukenkastje wist van affront niet meer waar kruipen. Wij van onze kant gingen er tevreden naar zitten kijken. En een beetje onwennig naar elkaar ook wel, want weer heel anders dan vorig jaar.

Heel veel leuker. Maar omslag, na eerder inktzwart, en Dametjes Buur die je met een volledig klaargemaakte (!) menu laten zitten. Huilen is dat, helemaal als je weet dat in laatstgenoemde editie, Vadermans drie kerstdiners voor de kiezen kreeg. 3-0. Blamage op het kerstig palmares.

Daar kan je ’t niet bij laten zitten, dus pasten en maten we een nieuw format. Vandaag ben ik ietwat gesloopt, maar opgewekt.

De grey ones diepen daarom in de stilte na het feestgedruis ’n fotootje van vroeger op. De rekwisieten : een kuipzeteltje, een godsonmogelijk wakkere kleuter in roze ponnetje, met fuchsia toet als bewijs van doorgetrokken onweer. Op mijn hyperactieve koppetje een giga-pothelm waarmee je rustig ten oorlog kan. En : aandachtig glinsterende oogjes.

Niet op de foto : op een goddeloos uur op zijnde ouders, Messiaans blij met hun koptelefoon. Heiland van gemoeds- en nachtrust. Getroffen door de uitwerking van de muziek – hence het kiekje.

Dat rumoertje nachtbraker luisterde naar ‘Kleine Nachtmusik’. Nou ja, Mozart was ook een spitant gevalletje, tenslotte.

Great minds think alike – tot ze op internaatsleiding botsen die Euridykei heet en gek is op aria’s zingen met sopraanstem. Met klassiek, en opera in het bijzonder, kwam het daarna niet meer goed, beste lezers. Die éne verplichte schoolvoorstelling in die aard was me kwelling, van alfa tot omega. Wàt een kelk !

Bloedongelukkig maakte ‘t, met rugrillingen toe. Geen idee of Amadeus zulks ook bij het componeren ervoer, maar indien ja : ocharme sukkelaar.

Een arsenaal ervaringen verder, is Wolfie vast weer blij met me. Muziek mag me weer met emoties overspoelen, de wave is soort van terug.

Het is geen Kleine Nachtmusik, maar Moosje heeft vast ’n boontje voor de kwieke Bobby McFerrin, die een Bach-gounod fenomenaal kan laten klinken, terwijl een doorregend publiek daartoe ’n impressionante zangprestatie levert !

Don’t worry, be happy now. All’s not well, maar hierna wél weer eventjes.

Al helpen het maatpak en z’n dreads, het is toch gave om iedereen mee te krijgen en dusdanig te beroeren. Kan de wereld nog wel even achter komen,zeg.

Fenomenaal, hemels en hartverwarmend ! Precies zoals ik hoop dat de Kerst mijner lezers is geweest …

Zuske Zurenbol

Mijn vader en ik doen een spelletje “wie is wie ?” boven een blikken doos. Vol zwart-witjes. Lijntjes met het verleden, dat nu even bij ons komt zitten.

Lijntjes die mijn moeder tot een historiek zou smeden. Het bleef bij “zou”, “eigenlijk”, en “was van plan”, want toen raakte de kennis-lijn kwijt.

Daarop kreeg de voormalige koekjesdoos eerst ’n laagje stof der vergetelheid, toen een paar mysteries en daarna een flinke portie beladenheid.

Nog weer later werd het Gulliver’s queeste om de beeltenissen bij mij te krijgen. Het idee dat dit deel van z’n nalatenschap mij niet of onvolledig zou bereiken deed ‘m bossemuren* aan z’n gat krijgen. Dus popte het thema ‘fotoboek’ regelmatig op in de conversaties en werd ik – geleidelijk – enlisted voor het inplakwerk.

Ik liet het gebeuren, want ik snapte wel dat dit voor Vadermans een echte ‘kelk’ zou zijn.

Happy-de-peppy worden van foto’s is een gave. Sneu, maar ik ben (vandaag) geen mens dat uren kwijt kan in een stapel albums.

’t Kan te maken hebben met het ‘kwijt en voor altijd weg’ – gevoel dat portretten bij me oproepen. Niet echt pink feelings dus, maar toch ga ik fotobundelen.  Want soms vertellen foto’s dingen die woorden niet duidelijk kunnen maken.

Woorden scheppen beelden en kiekjes anekdotes, weet ik. Kijkend naar mijn vijfde-klas foto voel ik me weer even net zo blij als toen. Ik hoor weer de stellige bewering van mijn vader “O, jahaa, die kopen we ! Allemaal ! ” Terwijl ie eerder die week nog had aangegeven het obligatie schoolfoto-koopgedoe moe te zijn … Om van het veelbetekenende lachje van mijn moeder hierop maar stilletjes te zwijgen.

Die schitterend septemberdag beent mijn vader aldus bij me binnen : “Dit zijn de plaatjes die moeten worden ingeplakt”. In zijn armen heeft ie twee dikke albums, stapels mapjes, een leger fotosplitjes, en de mystery-box named Delacre.

Ik steun bij de Hercules-job die me wacht, maar ben ook best curieuzeneuzig bij de verhalen die ik ga ontsluiten.

Konden ze maar praten, de gezichten van soms 100 jaar geleden, die ons  ernstig bekijken. Wat zou ik dat beetje meer afstand graag ruilen voor een clou. Er zit niets anders op dan het levend archief dat vader heet aan te spreken. We gaan er saampjes voor zitten en hij kraakt braaf zijn hersentjes.

Met retrospectieve blik bekijkt ie een oud dametje in voorgeschreven donkere kledij en zegt : ‘dat is Meetjen**, die hebbekiknoggekend’. Geen wonder dat ie dat bijzonder vindt, want het is mijn moeders grootmoeder. Ik staar naar een kwiek kijkend dametje wier geboortejaar dik 135 jaar terug ligt. Voor-vorige eeuws, schiet het door mij heen, terwijl ik me stiekum afvraag wat Dieke van mijn moeders prille vrijage heeft gedacht.

Vijftig tinten grijs komen voorbij. Zo is er mijn vader in soldatenkostuum en Dieke met 2 meisjes. Kleinkinderen ongetwijfeld, maar van wie ? We dichten Blondie maar toe aan de witte TantAlies***, al weten we ’t niet zeker. Nou goed, een niet-goed-geld-terug garantie is d’r niet, maar keus te over dan weer wel. Alies heeft opties  : een heule doos vol… !

We piekeren en peinzen, maar namen zijn een echt manco. “Als je ’t ni weet, schrijf je d’r maar Zuske Zurenbol bij !” Terwijl ik strijk lig, debiteert Gulliver nijver het hele scala aan bijnamen in onze familie-dynastie ; Fonske Pomphol, de Sekken, Paster Poes, Tieleke Pan en Zuske Zurenbol. 

Van laatstgenoemde hoop ik vurig dat ’t een leukerd was, want anders doen we het darling-dolletje waar het voor nu even op slaat groot onrecht… Gelukkig blijft het prachtig gekiekte babymeisje, met bruine karbonkels, karakteristieke haarkrul en dito babyvet er vrolijk bij !

De staande conclusie : Moederszus moet mee op een reisje in de tijd, om wat orde te scheppen in de massa’s Joseffen, Cissen en Peuten****. Om van de Maria’s ni te spreken … ! Een hele hemel vol ! En nu we de schepper er toch bijhalen : ik ben godsallemachtig blij dat ik ni Zuulmmaaaa heet. Brr, spaar het mij !

En de doorgeschoven taak : nog niet één plaatje plakt in. Volgens ’t adagium van mijn moeder is het nou immmers veel te mooi weer voor zulk winterwerk.

To be continued dus. Door nog te schrijven tekstballonnetjes en slecht plakkende fotohoekjes, ongetwijfeld …

______________________________________________________

* bossemuren : mieren . Hier bedoeld als ‘ongedurig worden’

** Meetje : zo werd Dieke genoemd

*** TantAlies : tante van mijn moeder en moederszus

**** Peut : verbastering van Petrus