Tagarchief: herinneringen

Re-post : Gulliver’s Travel – Swooning Saturday 14

Sinds mijn Saturday’s Swoonen, staat de inspiratie-switch van de grey ones op on, beste lezers. Zo ook het knopje ‘deerlijk de tijd onderschatten, die gaat zitten in het opzetten van een blogstuk’. Daarom, en omdat het toen van destijds  – 2013 –  vandaag weer aan de orde is :  een rondje archives to the rescue.

Morgen alweer mei. Maand vol feestdagen en symboliek. Helemaal voor Vadermans en m’n moeder. In de vijfde van het jaar gingen zij namelijk trouwen, (van) elkaar houwen, plus ’n gezinnetje bouwen. De ooievaar bracht de dame op de roze wolk. Eigenlijk zou ie dat voor Bibi overdoen, maar raakte prompt van z’n kompas af en kwam dus in die andere maand met de M. Tja. Daarmee is natuurlijk wel m’n legendarisch ontbrekende richting-gevoel verklaard.

Behoorlijk wat ‘mei-en’ later, gaat Gulliver solo op reis. Uiterlijk alleen, innerlijk met twee. Naar de plaats waar hij en zij “wij” werden. Waar hij nu “hem met haar in zijn hart” zal worden.

De first journey blijft toch the One.  Op de tunes van Dua Lipa, een muzieksuggestie van Gulliver himself, allen dus nog ’s daarheen …

Ergens in maart laat ie voorzichtig zijn reisbootje te water. ” Ha, geweldig ! “, repliceer ik,” Wanneer vertrek je ? ” Stilte.

Ik sla hem met verstomming – en echtigentechtig, ik sta zélf paf van mijn snelle antwoord.

Maar werkelijk waar, wat een GOED idee. Dit zal hem helpen alles met een ander oog te bekijken en nieuwe invalshoeken te zien. Dus dat zeg ik hem, om de stilte die is gevallen, te doorbreken.

Telefoneren zonder praten is tenslotte een beetje gekkigheid.

Wat belletjes later is alles concreter.

Ja, hij heeft zich ingeschreven. Want ach, door een geldtechnisch gelukje is die single-room-taks toch geen ramp.  We praten z’n garderobe nog even door.

Hij twijfelt over het formaat van z’n valies, en ik, ik kom aan de weet hoeveel sokken hij nou exact heeft, en dat ie van hemden met streepjes houdt.

Bij de volgende rinkel is de single-room-taks van de baan. Ik hou m’n hart vast voor een melt-down.

Maar de travelling mood survives. Hij heeft een room-mate gevonden, bezoek voor mijn moeder geregeld en Mrs Cook & Clean strijkt ijverig hemden.  Net als ik een beetje bang, vermoed ik, dat hij zich zou bedenken …

Als Dumdiedummetje de volgende keer zingt, heeft ie vertrek en terugkomst geregeld en de formaatknoop van z’n valies doorgehakt.  Het wordt de grootste.

Tussendoor maken we ook samen een reisje, mijn vader en ik. In de geest.

We gaan terug naar zijn Banane-broek-tijd. Want stiekem kent hij zijn kamergenoot-op-reis dus al zoo lang. Hij schetst een beeld van de man. Ietwat apart. Precies wat hij nodig heeft. Hoewel mij onbekend, ben ik de man dankbaar, omdat hij drempelverlagend werkt.

Van de kindertijd gaat het naar de busreis van z’n leven. Samen met mijn moeder. Duidelijk een twinkel in z’n stem als ie zegt : “Maar samen slapen deden we natuurlijk niet …”

Alle joy en laughter daargelaten, is het natuurlijk wel een tikje beladen. Wat zal de impact zijn ?  Dat ie met joyeuse gedachten terugkomt, en op leuke dingen kan terugblikken. Hoop ik. Wens ik.

Vandaag vertrekken dus twee ventjes. Op een schitterende dag, naar Frankrijk.

Zonder tuinman, zonder klokken en misschien ook wel zonder bloeiende appelbomen – maar met zin, en mijn fiat.

Marja is initiatiefneemster van Zwijmelen op Zaterdag.

Heugenisje

Morgen alweer de laatste donderdag van Januari. Traditioneel ook Gedichtendag. Dit jaar is het thema Herinneringen. Gevoelvol, maar soms ook wel beladen.

Maar soms zijn die pop-ups in je hoofd, die zichzelf op repeat kunnen zetten, ook gewoon zoet. Snoepjes voor je hoofd. Heerlijke heugenisjes.

Neem nu de laatste nieuwviering ten huize Gulliver. Sweet memory.

Na heel wat gehos, nog meer gecross, en het behendig omzeilen van geladen boten*, kom ik bij Gulliver aansjezen. Oef, niks te vroeg na een kleine drie uur reistijd.

Ik plof aan tafel en word instant opgekikkerd, door de weerom prachtig gedekte feestdis. Mijn reisspookjes – heb-ik-de-deur-vast-het-licht-uit-het-raam-toe-en-och-de-viskes-ook-nog doen fade to grey – als ik de romantische tafeldekking zie. Het tafellinnen is top, vooral dan de serviettes die Vadermans dit jaar uitkoos. Prachtig. Net als mijn volgende editie Kersttafel. Want ja, ik kreeg het teveel ervan mee.

Je zou ervan gaan zingen. Dat komt ook door de inmiddels door mijn vader geperfectioneerde klassieker – tonijn met perzik. Dit jaar treedt een rijtje mini-tjes voor me aan. Allercharmantst, en verrukkelijk. Halleluja, denken we allebei – want we ontdekken dat deze jaarwissel weer wat gesmeerder loopt dan de voorgaande, op meer dan één vlak.

De sfeer zit goed. Door een flardje Jeff Buckley, maar ook door een top-ik-weet-niet-hoeveel-maar-het-is goeie-muziek, die door de woonkamer zweven. Soms knallen, maar ach, geen man overboord. Of juister, meerdere, want de wederzijdse buren zijn uithuizig. Dus kreeg het volume van Gullivers nieuwste radiosnufje, regelmatig een streepje bij.

Geloof me vrij : z’n Wifi-gestuurde Boose-box-combinatie is ingespeeld, beste lezers. Voor de nieuwsgierigen is dit vast niet de meest geslaagde uitleg – maar beter wordt ’t niet. Ik sta in het rijtje van de volgers als het op nieuwe (muziek)snufjes aankomt.

Iets met koudwatervrees. Je weetwel, die al dan niet met water gevulde emmer over mijne kop. Vadermans is meer van het slag : nou ja, als het ontploft hebben we dat ook weer gehad.

Kom je een heul end mee. Op Spotify bijvoorbeeld. Jaa, Vadermans is hip en trendy.

Hij weet van mijn altijd speurend oog naar goei muziekskes voor Ariadnesdraad, dus ik zit in een wip en een knip voor zijn tablet, aan het roer van Spotify, mijn hersentjes te kraken op liedlijntjes, die amechtig door Gulliver worden opgeslagen, ze vallen ook in zijn smaak.

Ha, geweldig ! Meer moet dat niet zijn… We zingen en swingen – al is het dan vanop onze stoel – het jaar uit.

De tv komt alleen aan bod in de vraag “Wilde gij tv zien ?” Gesteld met opgetrokken wenkbrauw, en weinig animo. Alletwee herinneren we ons de vorigjaarse komkommertijd, namelijk. Neuh, geef maar wat anders dan stampen en dagen op klassiekers die eigenlijk gewoon vreselijk gedateerd zijn.

Doe maar wat Belfast-child, of een vleugje melancholie, of deze.

Of we dan vroeg zijn gaan slapen, zo zonder kijkkast ? Absoluut. Van halfvier in de ochtend kan je niks anders zeggen, beste lezers. Nog een laatste werd nog ééntje en … de tijd vlóóg om.

Erg hebben we niet geleden onder ’t slaapgebrek kennelijk, want nicht Matinesse trok grote ogen op d’r vraag of het laat was geworden. En Gulliver en ik, wij grinnikten.

Herinneringen. De draadjes rond klein en groot, die je het liefste in een doosje** wil doen, mooi gestrikt. En niet te vergeten de titel van Gullivers favo liedje …

——————————————————————————————

* van de uitdrukking “ze zijn een boot aan het laden : het gaat flink regenen.

** : cursiefjes verwijzen naar ‘ Ik zou je het liefste in een doosje willen doen’ van A.M.G. Schmidt.