Tagarchief: historisch

Swooning Saturday 2 : ZoZ

Nieuwjaarsnacht leerde, dat de ‘Zwarte God’ me niet zodanig in z’n greep heeft dat ie niet in de O-stand kan komen te staan.

Dit betekent geenszins dat m’n kijkkast op de eliminatielijst komt. De goeie ouwe tijd mag dan niet slecht zijn, hij is geweest, en komt net zomin terug als ik er heen zou willen. M’n veelbeschreven witte nachten, en de door Mr. History ingepeperde liefde voor het nu, laat ‘m blijven.

De onverzettelijkheid van mijn celletjes gaat verder dan slapen alleen : ze omvat ook programmaboekjes …

Weerbarstigheid, een aanvulling op het lijstje mijner imperfecties.

De digitale gids laat dit gebrek regelmatig gevoelen door er een bonte koei naast te zitten*. Een groot exemplaar dan nog. Tja, … Om in het dierenrijk te blijven : wie weet waaromme de ganzen bervoets gaan ?

Beeldbuiskijken op den bots hep ook wat. Zomaar hupseflups een stukje geschiedenis, bijvoorbeeld. Kikkeren mijn celletjes altijd van op.

Dus trokken ze die doorwaakte nacht uit bed, om op een godsonmogelijk uur een vliegreis te gaan maken. De grey ones wreven zich het laatste slaapzand uit de ogen en sprongen mee aan boord met Lucia Rijker. Richting Suriname, haar Verborgen Verleden achterna.

Mijn hoofd knoopt zich als een zakdoek bij koloniaal zwart bloed – wat een karma – en dito namen. ’t Werd een echte Egidius, waaraan ik namen ophing als Acuba, gemanumitteerd, duikweg en verkleurmannetje.

Echtigentechtig, ik breek nog steeds mijn tong over Kofi Atta Annan, maar nu heb ik tenminste beet dat het geen slecht gelukte aoiuooe-reeks is (klinkeroefening).

Neeje, het is naamlogica van de bovenste plank, dat dag en nummersysteem, dat volledig tegemoet komt aan de Afrikaanse liefde voor beschrijving.

Bepaald niet superorigineel, maar bulkend van praktikaliteit : de week doorlopen, iedereen geteld en geen kopbrekers omtrent de roepnaam… ! Losjes op mezelf toegepast zou dat hierop zijn neergekomen : Abena Atta Evelia…?!

Neuh, op de A na, lever ik alles weer in. Doe mij maar Ariadne.  Ben ik even blij dat mijn moeder na ’n Griekse vakantie ontdekte dat ik in aantocht was en dààr haar inspiratie vond …

Over inspiratie en ingevingen gesproken, het was de kapstok waaraan ik het woord verkleurmannetje had opgehangen, die mijn celletjes vrolijk “kamakamakama-kameleon” deed zingen. En je weet, beste lezers, het zijn oorblazers, die grijze gannefjes van me, dus zij hun zin. Karma Chameleon van Boy George it is. En dat carnavaleske tintje erbij, is rond deze tijd leuk bonus…

Enjoy !

Zwijmelen op Zaterdag is een initiatief van Marja.

——————————————————-

* : er een koei naast zitten : verkeerd inschatten

History talks

Maar ze zegt niet altijd de leukste dingen…

In Belgenland was het gister Wapenstilstand. De enige vreugde die je hierdoor krijgt, is dat je een vrije dag hebt. Verder valt er weinig te vieren, tenminste in de blije zin van het woord.

Voor wie verstrikt zit in de sluier van de historie : Wapenstilstand herdenkt het bestand op 11 november 1918, dat een einde maakte aan WO I, de eerste grote “moderne” oorlog…

Als klein meisje begreep ik die feestdag maar niet. Ik raakte de weg kwijt tussen Wapenstilstand en de Bevrijding… Het leek ook een eeeeeeeeeeeeuwigheid geleden.

Nu ik alleen nog klein ben in gestalte – en al op verschillende manieren met verdriet heb kennisgemaakt – lijkt die eeuwigheid me stukken korter. De gebrachte offers daarentegen stukken groter…

Net als dat kleine meisje van toen vind ik het nog altijd intriest. Want de historie sprak, maar jammer genoeg niet luid genoeg om te verhinderen dat deze WO I een opvolger kreeg… in WO II.

Sommige fouten moet je zelf maken om er uit te leren. Maar sommige fouten zouden nooit gemaakt mogen worden. Laat staan ervaren. Sommige voorbeelden ook nooit gesteld.

Maar de historische stem van WO I krijgt nogmaals de kans tot spreken. Om op te roepen tot samenwerking.

Nu, op de vooravond van een soort WO III, in de vorm van een wereldwijde financiële (systeem)crisis, zijn de samenwerkingsverbanden die toen al begonnen zijn, meer dan ooit nodig, om niet met z’n allen de boot in te gaan …

Hopelijk brult de stem van het gezond verstand nu.

Dat zou het mooiste eerbetoon zijn aan die lange lijst met namen, waarachter eens echte mensen zaten. Die een offer brachten om het belang van samenwerking en eendracht duidelijk te maken …

Wapenstilstand is er om er voor te zorgen dat hun leergeld niet voor niets is betaald…

Meer dan 90 jaar later is het moeilijk je er iets bij voor te stellen.

Willem Vermandere schetste een pakkend sfeerbeeld dat ik je graag meegeef :

9/11

touching yourself to ugly girls with ugly faces

Bron : weheartit

Op een dag als vandaag ligt de topic voor de hand. 9/11 dus.

Merkwaardig hoe een gewone datum door iets dat inslaat als een bom – letterlijk dan nog – plots een historisch feit wordt. Omdat het in de geschiedenis wordt opgetekend en zo in het collectief geheugen belandt.

Cijfercombinaties en historische feiten, ik krijg er altijd een beetje koude rillingen van. Let er maar eens op. De meest gruwelijke dingen uit de menselijke geschiedenis worden opvallend vaak met een getal verbonden : ’14-’18, ’40-’45 en nu ook 9/11.

Je moest deze week echt je beste best doen om niet een item rond 9/11 voorgeschoteld te krijgen. Werkelijk op alle kanalen werd je er mee – excusez le mot – plat gebombardeerd. Altijd op zoek naar wat historische uitdieping volg ik een aantal reportages.Terroristische aanslagen van dat formaat zijn immers geen klein bier.

Maar wat zie ik ? Bush die uitvoerig toelicht in welke kinderschool hij was toen hij het nieuws kreeg en uitlegt welke vliegroutes er vervolgens werden genomen omwille van zijn veiligheid. Of burgemeester Giuliani, geportretteerd in zijn office-room terwijl hij in tranen uitbarst. 9/11 door de ogen van zij die belangrijke beslissingen moesten nemen, heet dat dan.

Aan de eenzijdige, zelfs elitaire kant. Want laten we eerlijk zijn, voornoemde heren hun broodje is al lang gebakken, zelfs kwistig belegd als het gaat over de garandering van hun veiligheid. Of financiële zekerheid. Voor er daaraan iets verandert moet er echt nog heeeeel wat gebeuren.

Wat de niet al te pattriotische Amerikaan van al die ‘protection’ denkt, kom ik niet te weten. Nochtans betaalt hij op veel fronten het gelag. Zijn veiligheid wordt niet continu gegarandeerd door een legertje veiligheidsagenten. Dat verhoogt zeker het angstgevoel. Die angst wordt aangepakt door verscherpte bagage en vliegveldcontroles en een hele rist restricties. Dat tikt aan in tijd en geld. Helemaal als je bedenkt dat de Amerikaanse belastingbetaler de terrorismebestrijding – lees : het pakkertje spelen met Osama uit eigen zak bekostigt.

Na 10 jaar is ’t eindelijk gelukt. Bin Laden is dood. Maar tegen welke prijs? Ontelbare gesneuvelden en een land dat een oorlog voert die het eigenlijk niet kan betalen. Het opkrikken van de kredietwaardigheid en de schuldenput wegwerken is voor the “fellow American”. Die huilt er vast ook bij…

Osama krijgt zijn zin. Hij zaait dood en verderf en vooral angst. Zijn organisatie groeit, terwijl hij stilaan een economische grootmacht op de knieën krijgt. De analyse van journalist Rudy Vranckx is treffend. De economische val van Amerika heeft bovendien een domino-effect…

Wat er internationaal kan gebeuren, samen met Europa, heb ik niet gezien. Nochtans vertegenwoordigt Van Rompuy “a number of nations”.

Maar er is ook een stemmetje dat me het woord ongelijkheid influistert. Want er is blijkbaar ook een VIP-graad voor rampen. Het aanzien van de natie bepaalt het belang en de aandacht.

De tsunami van een paar jaar geleden die heelder stukken land van de aardbodem deed verdwijnen. De kernrampen in Japan en, iets langer geleden, Tsjernobyl – die nog tig generaties na de onze zullen treffen. Of Afrika, dat onder de zoveelste grote hongerdood kreunt. Ook hier worden mensen zinloos geliquideerd, nog voor ze aan hun leven zijn begonnen. Gebeurd in een gat waar zeker niemand nog geweest is.  Waar de muizen dood in de kast ligggen bovendien. Allemaal in een wip van de nieuwsradar geveegd, want geen Supermacht Amerika.

De geschiedenis leert eens te meer dat ook rampen gedicteerd worden door de wet van de sterkste…