Tagarchief: John Green

Reading Thoughts /1

  • seo zoekmachine optimalisatie Tablet Computer And Book Stock Photo

Binnenkort  weer boekenbeurs in Belgenland. Mmm … Warme memorie aan de geur van gedrukte letterkes. Iets met een gesigneerde Tom Lanoye en gekregen gratis tickets … ! Een goed moment om een nieuwe rubriek voor te stellen !

Reading Thoughts wil mooie passages voor het voetlicht plaatsen. Ook van boeken die hun laatste zin niet aan mijn leesoog blootgaven. Soort van recht doen aan mooie fragmenten in niet-uitgelezen boeken. Ofte  : een getwiste boekreview.

Eerste in rij is John Green met “Een weeffout in onze sterren“.

Hazel Grace kan dankzij het wonderlijke Phalanxifor door. Haar kanker moet vooralsnog de duimen leggen. In de onbepaald toegevoegde tijd krijgt ze een boontje voor Augustus – Gus – Waters, en dat is wederzijds.

Er zit humor in dit boek, scherpte, en existentialisme. En toch werkt ‘Een weeffout …’ voor mij niet. Binnenkomer : ik legde een hype naast me neer, beste lezer. Want : ik las deze bestseller niet uit. Door ‘overload’ aan existentiële eindigheid en luttele persoonlijke afstand schoof ik het terzij.

Mogelijks omdat ik goed bekend ben met de ommekant van ziek zijn. Als in :  ’t zelfredzaamheidsgevecht  en de energie die het vraagt om rust uit te stralen.

De weeffout in de sterren van dit boek vind ik ’t wegvallen van Gus. Daar zit logica in, maar het blijft sneu. Hij stal op p. 14 hiermee m’n hart  : “mijn angst is dat ik vergeten word “. Hazels repliek hierop is prachtig p 14-15 : Ik keek naar Augustus Waters, en hij keek naar mij. Ik kon bijna door zijn ogen heen kijken, zo blauw waren ze.

‘Er komt een tijd’, zei ik, ‘dat we allemaal dood zijn. Wij allemaal. Er komt een tijd dat er niemand meer is om zich te herinneren dat er ooit iemand heeft bestaan of dat onze soort ooit iets heeft bereikt. Er zullen geen mensen meer zijn die zich Aristoteles of Cleopatra herinneren, laat staan jou. Alles wat we gedaan en gebouwd en geschreven en gedacht en  ontdekt hebben zal vergeten zijn en dit allemaal’ (…) ‘zal voor niks zijn geweest.’

Augustus combineert diep-denken met heel typische levenslust : de ei-mik-actie van Isaac (die zo wraak neemt omdat ex Monica ‘m liet staan toen ie blind werd) is zijn initiatief en hij navigeert z’n vriend – ‘Yes, ACHTERLICHT!’  – zodat die zelf kan gooien en weet waar het ovaaltje landt, p. 186-187.

Gus wil er ook niet aan zonder benen te rijden en schokt bijgevolg naar al z’n bestemmingen.  ‘Er bestaat handbediening’ zei ik, ‘Ooit, misschien’, p. 23.  My type of character.

Hazel komt – ondanks alles – minder sterk uit de verf,  al like ik deze cynische speldenprik van d’r : “Ik werd wakker en mocht meedoen aan een van de experimenten die er in de republiek Kankervanië om bekendstaan niet te werken. Het middel was Phalanxifor (…). Bij ongeveer zeventig procent van de mensen werkte het niet. Maar bij mij wel. ” Hierdoor ligt haar rol statisch vast – zij blijft over. Dat ondermijnt naar mijn idee haar personage-kracht.

Met de rode draad Peter Van Houten kan ik amper wat.

Green snijdt dan wel weer mooie thema’s aan : de angst van Hazel om achter te laten  : “Ik ga dood en ik laat jou hier alleen achter en dan heb je geen mij meer ( …) en dan zul je nooit meer moeder zijn en dat spijt me”, p.244 (…)

Daarnaast de voorbereiding van haar moeder op de toekomst. Door een studie maatschappelijk werk om een ‘Patrick’ te worden, p.245.

En natuurlijk ook afscheid nemen, terwijl je daar zelf dicht aan toe bent. “Iedereen is erdoor geobsedeerd om zijn stempel te drukken op de wereld. Een erfenis na te laten. De dood te overleven. We willen allemaal herinnerd worden. Ik ook.” (Augustus op p. 256.) Hoe mooi is dit !

Zonder twijfel de Liefde, zoals beleefd door Hazel :

En toen kusten we. Hij gaf me nog snel een kusje op mijn voorhoofd (…). En toen begonnen ze te klappen. Al die mensen, al die volwassenen begonnen zomaar te klappen… Augustus glimlachte en boog p.167-168. Überschattig !

De slotsom van m’n lezing is dat ik nooit vollédig in het boek geraakte, omdat afstand moeilijk bleek. Al belooft ‘Een weeffout’ geen bulderlach, je moet wél ’n beetje een bikkel zijn om er doorheen te komen. Ook al omdat je tot denken wordt aangezet.

D’r is een mooie diversiteit aan themata, en je hebt niet het gevoel dat ze passen als een vlag op een modderschuit.

Gus is een (h)eerlijk personage, vol ‘knowledge of life’, die met zijn pit het verhaal kruidt.

Opposites attract klopt – op meer dan één manier – en dat is boeiend uitgewerkt.

Rating : kleine 3/5

Zo. De kop is eraf !