Tagarchief: kapstok

Lascaux, waer bestu bleven ?

seo zoekmachine optimalisatie

Dat uitslapen, beste lezer, is aan mijn wieg niet gezongen. Is het m’n waterindustrie niet die me belet horizontaal te gaan, dan zijn ’t wel ‘bijbelkenners’ die me met alle (bel)geweld voor de nakende Apocalyps willen behoeden. Vanzelfsprekend liefst als de wereld zélf nog op één oor ligt. Zeg, zondachochtend, half acht.

But, fair and square : de Eindtijd is géén partij voor een deurbonkend duo op sakosjen-jacht. Dan ligt de kick-start van de dag nog een dik uur eerder. Maar de setting – de buurtjes in PJ – is gigantisch veel leuker.

Goed, wat staat er dus zoal in het rijtje ik-geef-het-slapen-er-aan ?

Ergernis, ellende, ’n opdreunactie van de (door mij niet) uitverkorenen, en een ring-ring-erlebnis (zonder de but I’ve got to sing). Gieren (met dank aan de nu eens niet perfect in de make-up zittende overbuur en d’r unieke volt-kapsel) mag niet ontbreken. Wat kan er nog meer bij *zangmodus* ? Zingen niet, maar mystiek is ook een goeike.

Perfect decor hierbij is het orkaangetinte weer van tegenwoordig en zeebonken van ramen, om die zeeën aan water buitenshuis te houden. En ondergetekende, natuurlijk. Die in bed blij ligt te zijn dat ze d’r niet door hoeft…

Ik, die in weerwil van talloze slaapexperten, de mantra “Slaap nou!” steeds dwingender opdreun. Too demanding. Geen verrassing dus, dat ‘vraag en gij zult krijgen’ niet opgaat.

De repercussie is dat ik wide-awake in bed lig en het uit-knopje van mijn hoofd niet kan vinden.

Maar : ik respecteer m’n onuitgeslapen, kikkerkoele lijf en haar leden en blijf liggen. Want : op zondagmorgen om half acht donderen tegen de huisbaas dat de ‘soffage’ het niet doet is geen optie. Niet stijfbevroren en ‘saggerijnig’ opstaan zit er wél nog in, dus daar ga ik voor.

Om deze affirmatie kracht bij te zetten rol ik me strak in mijn dons en ga aan vuurtjes allerhande denken. Al dat visualiseren scherpt echter wél m’n oor.

Grrrrglll. Dat is het badkamermeubel waarmee de band me soms té nauw is – vooral dan in koude nachten. De ‘sjaz-patat’ van m’n bovenbuur doet me denken aan een mondspoeling bij de tandarts. Moet ik toch weer ‘ns heen, binnenkort …

Intussen voelt ’t niet meer alsof ik op een trilplaat lig, en een doezeltje maakt rentree. ZWWWWWWWWWOOOOINNNNNNG !!!!!!!!!!!!!!

Een kudde bizons dendert m’n (relatief warme) badkamer binnen ! Nou ja, die zijn natuurlijk geprogrammeerd om de kortste weg naar een vuurplaats te vinden …

Na ’n tweede ” ZWWWOEOENGGG !!!! ” besluit ik toch maar poolshoogte te gaan nemen. Met rammelende knoken en een ijskelderlach.

In mijn ijskast die welness hoort te zijn, tref ik een heruitgave van de ijstijd. Verschillende vuurplaatsen met nederzettingen. Lees  : kapstokjes met zuignap en de troepjes die er aan hingen. Mijn eigenhandig aangebrachte Lascaux – een skyline van niet permanente haakjes – is niet meer. 

So much voor niet mogen boren in de tegelwand ! Zucht. Na wat koorddansen is de skyline van de wetroom weer in orde. Héhé, ik heb een lekker dampend bakkie verdiend ! Ik zit er nog aan, als de bizons alweer terug zijn … !

’t Was vast de kou, die me ‘vuur met vuur’ bestrijden ingaf. Ergo : ik plakte de weerbarstige haakjes vast met bison-klustape. Een strak plan, toch, om die àndere zwartgelijnde veestapel de weg te versperren ? Mijn vingers en schaar zeiden JA, maar de haakjes : ho maarrr.

Een paar oorverdovende ZWWWWWWWWWOOOENNGSS later is niet alleen Lascaux verzakt, maar mijn hart erbij.

De door ergernis gegenereerde warmte port mijn celletjes weer an. Ik besluit back-to-basics te gaan met nieuwe napjes. Je doet wat, om bizons buiten de deur te houden, tenslotte.  Zoals het inwendig citeren van een gebruiksaanwijzing  : ” aanbrengen op een schone en droge ondergrond.”

Die zondagmorgen lach ik ijsgroen bij ‘eenvoudig te bevestigen’.

En nu ? Bizons eruit, Lascaux d’r weer in.

Het reserveplan : plàkkende haakjes. Aangebracht door Vadermans. Want die heeft geen schoon-scheef-is-ook-ni-lelijk-oog. Kleuterbizons mogen dan authentiek heten, een badkamersilhouet dat aan de kleuterklas herinnert is nou niet bepaald design …

 

Ik heb een kameleon !

tumblr_li14bcxaQ01qdgsuxo1_500 « Laikraštis "Uroboras"

Bron : weheartit

Jaaa, echt!

??????

Sterker nog, beste lezer, jij hebt er ook een ! Minstens. Het is je kapstok.*  Een onmisbaar iets.

Ga maar na. Geen woord is zo diep geworteld in ons bestaantje. In zoveel formaten, verschijningsvormen, varianten en dimensies.

Dat praktische ding waar je je kleren op pleurt, omdat je ze toch érgens kwijt moet.

Het formaat ervan alleen al levert een heel scala aan verschillen op.

Groot kan hij zijn, als een vestiaire. Of minimaal, ter grootte van een kleerhanger. Of net zo alternatief als de rugleuning van een stoel.

Zijn looks zijn allesbehalve saai.

Ze gaan van iets Ikea-achtigs, over iets ultra-moderns, strak als je wil, tot iets dat al een ander leven heeft geleid. Als trapleuning bijvoorbeeld.

Kortom, iets met een eigen karakter. En een naam. Egidius.

Logisch, als je bedenkt dat tig persoontjes er iets op achterlaten.

Het gaat van babymutsjes via bonte kleuterjasjes naar coole tienercoats, om uit te komen bij hippe damesjassen die standaard alles behalve warm zijn. Of juist wel, maar dan worstelen ze weer met gedistingeerd zijn.

De tegenhanger ? Een herenjas. Die heeft nergens last van, of het moest het eeuwige blauwzwartgrijsbruin zijn.

Egidius representeert een heuse bevolkingsdoorsnede.

Stel je toch eens voor dat  ie zou kunnen praten ?!  Welke diepmenselijke verhalen zou hij prijsgeven ?

Zou zijn verslaggeving beïnvloedt worden door zijn locatie ? Of door zijn tijd ?

Is een kasteelkapstok écht snobistischer dan ééntje die valt onder de categorie huis-tuin-en-keuken ? En, trekt een kapstok die zijn carrière in de ME begon grote ogen bij het futuristische nu ?

Helaas, dat blijft geheim. Toch zijn er ook een paar dingen over Egidius die iederéén weet.

Hij is altijd eerst kwijt. Bij voorkeur in de wachtkamer van je dokter. “Egidius waer bestu bleven? “

Maar : als je ‘m dan vindt, kom je terug. Zeker bij de huidige ijstemperaturen !

En : hij is onovertroffen flexibel. Moeiteloos kan hij niet alleen kleren aan, maar ook een paraplu. Of anders :  niet te vergeten dingen.

Dan transformeert hij.

Hij ziet er dan uit als een fluo-kleurige Post-it, een kattenbelletje, een afgescheurd stukje papier met daarop iets onleesbaars gekribbeld.

Als het moet kan hij ook nog een schematische spin worden, waaraan je de sleutelwoorden van je cursus ophangt.

Is dat te klein ? Dan dijt hij wel even uit tot een column.

Als je er genoeg hebt en ze hebben ook nog een rode draad, dan is het tijd voor de volgende face-lift : een blog.

Waarlangs je met anderen deelt, leert, praat, verwerkt, treurt, troost…

Maar de meest markante gedaantewissel van Egidius is die in een mens. Man, vrouw, meisje, jongen.

Iemand die op verschillende plaatsen en tijden een houvast, een kapstok voor de ander kan zijn …

Ja, echt straf is ie, Egidius ! Kameleon in hart en nieren.

Wat zouden we zonder ‘m doen ?

———————————————————————————–

* Dit stukje is een inzending voor de wekelijkse WOT van Karin.