Tagarchief: Klassieker

Over een bakske vol met stro

Het einde der tijden beleefden we niet, maar de Eindejaarstijd wordt met de minuut meer en meer een feit.  We naderen het gaatje van 2012 …

De cocooning-spirit van Kerst ligt al weer achter ons, het keukenslagveld is geruimd.  Het bruisende, spetterende van een nieuw jaar gaat alras met de belangstelling lopen.

Maar gelukkig is het sprookje nog niet helemaal voorbij. De lichtjes zijn er nog, en dus is een kerstige hymne nog net geen faux pas.

Dus rappekes, omdat het kan, nog even deze klassieker. Voor de fans.

Als klein meisje was ik er dol op. Wat zeg ik, ik heb het GRIJS gedraaid. Tot – toegegeven  – begrijpelijke wanhoop van mijn huisgenoten.

Jaren later nog tovert Urbanus hiermee een lach op mijn gezicht, en activeert Bakske Vol Met Stro steevast mijn duim om de plus-kant van mijn volumeknopje in te drukken.

Een veelvoud van vier zijnde, ben ik effenaf blij dat ik nog geen zak cement kado heb gekregen. Dank je feestelijk, zélfs niet “met ne grote roze strik”.

Maar de mini-versie van het kerstekind dat zichzélf fluks pampert, alvorens in z’n sportwagen te kruipen, dàt wil ik voor al het goud ter wereld (de wierook en de mirre neem ik op de koop toe) niet missen.

Fenomenaal geestige gedachtenkronkels zijn het. Je moet er maar opkomen.

Hoe dat dan gaat, licht de maker van hét Bakske zelf toe in onderstaand clipje.

Een leuke onderschrijving van Urbain’s eigen stelling dat je “om onnozel te kunnen doen nogal wat intellectuele bagage moet hebben”. 

Naast  the full original heb je inmiddels ook de female version, te vinden op de hommage CD Urbanus Vobiscum. Het blijft beeeldend, zelfs met een snuifje folk !

Enjoy !

Zo, beste lezer, mijn bijdrage om je opgewekt De Wissel te laten beleven is hierbij geleverd.

Rest me nog je een Toet-goed 2013 toe te wensen. Dat het aankomende jaar even zacht, knuffelig en troostrijk mag zijn als mijn eigenste Roodneusje !

Don’t Let Me Be Misunderstood

Ja, misverstanden moeten we niet hebben ! Vooral niet omdat er van dit nummer ikweetniethoeveel versies zijn. 

Zelfs een filmgelinkte ! Want ja, Tarantino viel er voor, en ik kan snappen waarom.

Dit juweeltje, met veel aandacht voor de gitaar, daar smelt ik bij, die wil ik horen tot aan het gaatje … telkens weer !

Soms is in ’t lang en in ’t breed écht beter.

En extended is hier echtigentechtig het juiste woord, want – Don’t Let  Me Be Misunderstood – deze uitvoering neemt in al haar glorie 10 minuten van je tijd.

’t Kan ook meer zijn, want het werkt een beetje verslavend, geloof me maar…

Onlangs was ie weer eens op de radio. Deze ongeëvenaarde versie van Santa Esmeralda.

Beetje kregelig werd ik van de DJ die maar door bleef kwekken, maar gelukkig gaf ie zo wél genoeg informatie om deze parel voor jullie op te duikelen.

Dat samoerai-zwaard lijkt me een tikkeltje gevaarlijk, maar de lenigheid die er bij hoort komt vast en zeker goed van pas voor de Latin-dance die je bij deze klassieker ten beste kunt geven.

Beeldgewijs stelt dit niet zoveel voor, maar de muziek maakt – vind ik toch – veeeel goed …

Neem hier een kijkje voor een filmische impressie van Tarantino’s Kill Bill.

Enjoy !