Tagarchief: Knight Rider theme

Een matchboxken. Maar dan écht.

Bron

Nu de matchen en het (voetbal)boksen in zijn, moet ik het er maar ’s over hebben. Het matchboxke. Je weet wel, de mini-versie van die bolide die vér buiten je bereik ligt. Ergens ter hoogte van dromenland. Of …. ?

Dit verhaal gaat van start in de Nieuwjaarsmaand, met de mededeling dat ’t Autosalon is.

Ben ik dan niet autogek, ik weet  wel dat dat kortingen betekent. En rekensommetjes in het hoofd van mijn vader, wiens wagen er nog gelikt uit ziet, in weerwil van het aanschafjaar.

Zou ie, of toch maar niet ? “Doen,” beantwoord ik de onuitgesproken adviesvraag, “als je ’t rond krijgt”.

Voor mij moet een auto een dak, 4 deuren en wielen hebben en probleemloos rijden. Verder zegt ’t me weinig. Of Kit heten, en dus een gezellige Kwebbelmie zijn, waarmee je nooit je navigatie verliest. Maar : vind die maar ‘ns.

Ook geen sinecure voor Vadermans, want ik hoor van geen vervolg. Jammer, want ik gun ‘m een ‘mannenproject’ om een beetje uit zijn dip te komen.  Met de beste wil van de wereld, inzake mannenpraat stel ik niks voor …

Done and dusted – tot die woensdagavond mijn Dumdiedum piept ! 

“Een nieuw paard op stal.” Mijn vaders dierenliefde is niet zo groot dat ie een stoeterij is begonnen, dus moet ’t toch een nieuwe vierwieler zijn.

Mijn pc onthult een Gl(v)am(p)  ! Het zonnetje in huis ! Een Knightrider-Kit !

Ik krijg een opgewekte Gulliver aan de lijn die uitbundig verslag uitbrengt over zijn ‘boxmatch’ met de dealer. Die heeft ie gewonnen. Dat z’n onderhandelingstechnieken snor zitten verbaast me niks. Je bent een leeftijdsgenoot van de loodgieter* of je bent het niet …

Zelf bewonderen zit er niet direct in, maar dat doen Popeye en zijn broers met brio voor me.

In daaropvolgende gesprekjes staat Kit centraal. Ik vertel over hoe ik in mijn thuisbasis een groene spotte en de hoogst verbaasde eigenaar ervan vroeg of ik de binnenkant es mocht zien, voor alvast een eerste indruk. De beste man stemde blinkend als een spiegeltje toe.

Gulliver laat weten hoe zijn studie inzake nieuwe snufjes vordert en hoe vreemd genoeg het bedrag van zijn tankbeurten almaar daalt bij gelijk aantal gereden kilometers.

Of hoe de familie al van verre met zwaaien begint, als ie voorbijkomt… Begrijpelijk, want de kleur maakt een herkenningsblunder quasi onmogelijk.

Afgelopen week was mijn eerste ontmoeting met Kit.

Toegegeven, hij praat nog niet, al heeft-ie een machtige geluidsinstallatie die me danig intrigeert. Maar verder is ie al aardig op weg : hij stopt zelf, assisteert bij parkeren en onthoudt de stand van de passagierstoel.

Popeye verschijnt, en peilt even naar mijn reactie. We gniffelen even, als duidelijk wordt dat we onze stoel precies gelijk hebben ingesteld voor een fijn ritje !  

“Het ging vooruit, ver vooruit, het ging verbazend goed vooruit !” is absoluut van toepassing op dit karretje !

Glammen zal het ! Een v(l)am(p) is het, beste lezer !

———————————————————-

* loodgieter : bijnaam van voormalig premier Dehaene, een krak in onderhandelen.

Sultan Sushi

Sitting, Waiting, Wishing

Bron : Weheartit

Toen Sharp Ben me vroeg of ie Jezusmina ! Ik heb een stokske ! mocht gebruiken voor  De Blogtrommel, plooide ik mijn wenkbrauwen in een bedenkelijke frons.

Mijn inner voice gilde fluisterde in m’n oor : “Oeioei, voor je ’t weet zit je (terug) aan het stokjesfront !”

Maar te laat. Want het tagvirus waarde al rond en stak me aan. Bea, die er begrijpelijkerwijs graag van verlost raakte, gaf me de stokjesmicrobe door. Zodoende wordt deze column een praatje over “some little things in life”.

Tja, wie met chops and sticks eet, komt vroeg of laat bij sushi uit. Maar : met sticks of vork, ik at het nog niet.

Sushi is nou niet echt iets dat tot me spreekt en zegt : “Mij moet je geproefd hebben !”

I blame it, not on the boogie, maar aan het feit dat rauwe dingen en ik telkenmale  ruzie krijgen … Niets aan te doen, nog een constructiefoutje.

Komt nog bij dat de fusion tussen verfijnd en delicatesse me telkens weer hetzelfde brengt : te weinig voor te veel.

Echtigentechtig, ik wil niet testen ( lees : betalen) hoeveel je sushi-gewijs nodig hebt om niet van de honger van je stokje te vallen.  Overroepen dus, die sushi.

Volgens mijn smaakpapillen geldt dat dan weer niet voor Pizza-Hut-pizza’s.  Mmmmmm … die Cheezy Crust ! Een aanrader ! Alleen al maar omdat je de left overs netjes verpakt meeneemt naar huis.

Bij Pizzahut is je teleurstelling over een torenhoge restaurantrekening weg-eten aan het dichtstbijzijnde “frietkot” niet aan de orde, neem dat van me aan.

Thuis de keuken induiken voor een zelfgemaakt hamburgertje hoeft ook al niet.

Je kan zó in de zetel ploffen en uitbuiken bij een lekker drankje. Voor mij een Gini graag, of anders een “lait russe”.

Al zou het zomaar kunnen dat die wat zoutig smaakt, door de tranen die je er in stort terwijl je moviewatcht.

Goed, tranen in je koffie is misschien geen perfect plaatje als je aan jij-je bank-een filmpje en een drankje denkt, maar het past.

Helemaal als je naar The Green Mile kijkt. Tom Hanks speelt er een hoofdrol in, maar ik heb als koffie-liker toch echt een boon voor John Coffey” like the drank, only not spelled the same”.

Een reus, met een peperkoeken hartje. Wonderdoener. Zachtheid in een dodelijk harde wereld. Het hoofdthema in deze film wordt mooi belicht en dit vanuit zoveel mogelijk hoeken … Het raakt me. Nog meer sinds dit moment.

Beklijvend. Niet zo best voor mijn nachtrust ook. Ik mag dan wel een nachtuil-ritme hebben, een nacht doorhalen door piekernissen, daar pas ik voor – tenminste, als ’t lukt. Zo’n witte nacht gaat toch meer en meer doorwegen …

Met  Herbie Rides Again kom ik weer in the pink mood.  Dit eigenzinnige 2 pk-tje is cute, en dat roze zit er zeker voor iets tussen !

In het departement krasse karretjes moet Herbie nochtans Kit laten voorgaan. Zo’n auto wil ik ook …. ! Hm. Eerst maar eens beginnen met een Knightrider-ringtone.

Voorlopig zingt mijn rinkelding nog gewoon Dumdiedum. Enfin, melodie 1 volgens mijn foon.

Als mijn deuntjesmaker niet dumdiedumt, dan bliept ie.  De laatste keer werd ie hier toe aangezet door de sms-dienst van Pearle, om me te vertellen dat mijn nieuwe blauwekijkersbijlichtende ding klaar is.

Nog even deze zal het regenen of toch maar niet, als ik dat had geweten, dan had ik kunnen gaan-dag afsluiten met de laptop, Ariadnesdraad en mijn blogboekje in de aanslag …

Bij Bea was het ne keer azo.  Bij Ariadnesdraad is het steevast ne keer anders – wie mij ooit al een stokje gaf kan dit beamen.

Aangenomen met dank voor het schrijfstijlcompliment. In  een meestal net iets andere vorm weergegeven en next to nooit doorgegeven … 

Het ging dan wel niet over tea and light refreshments, toch hoop ik dat jullie, beste lezers, dit stokje kunnen smaken !