Tagarchief: koers

Vlam, vuur en vonken : Swoon 26

De realiteit prikte met een zoveelste aanslag de wielerbubbel waarin ik zat helemaal lek.

De wereld staat in brand, lijkt ‘t. Het regende minuten stilte. Voor Nice, voor Munchen … Oplopende minuten, waarvan je in contrast met de bijeengefietste Tour – tijdsverschillen niet blij kan worden. En wat voor gensters zullen de brandhaarden die Brexit en Donald Trump heten nog gaan geven ?!

Bij zoveel actueel vuurtje-stook hoort een vurig lied. Bastille met Fire.

Niet zomaar gekozen, natuurlijk. Deze tune kwam voorbijgespeeld  in mijn geliefd wielermagazine Vive le vélo.

Maar credit where credit is due : ik heb dit jaar ook errrugg genoten van de Avondetappe. Je moet wat, als je de prestaties van je wielerhunks nog even wilt terugkijken en nabespreken, tenslotte.

Hoera voor de Noorderbuurse samenvattingen. Wat een vaudeville zeg, om net als de Lage Landen er stààn in Frankrijk, nog steeds voetbalspektakel, waar je nota bene al uit ligt, door de strot gedouwd te krijgen.

Heerlijk, die speldenprik – of was ’t een heul speldenkussen –  van Van Avermaet: ” Vannieuwkerke met zijne Panenka, …. “ mét resultaat ook nog, want hupseflups pleegde op de Belgenlandse televisie het wielrennen ’n kraak in een voetbalmagazine . Hà, FIFA. Lange neus !

Ik heb genoten, en naar ik hoop mijn lezers ook van m’n (ongeweten) bevlogen verslaggeving. Van ene Rob, al weet ik nog steeds niet welke plaats ie heeft in het wielergebeuren. Van de bovenkomende Guus Meeuwis, ook. Leuke passage.

En van de stijlrijders, niet te vergeten. Van Sagan, die zijn eigenste zelve is en ook nog es een buitengewoon aantrekkelijke gladiator. Van Greg, die gele leeuwtjes spaarde, en van een specialleke als De Gendt, die niet van massages, maar wél van M&M’s, houdt. Het ideale krachtvoer, zowaar, om de Ventoux op te scheren.

Van Poels, die maar goed blijft, daar waar ie eigenlijk ooit al op fietspensioen werd gestuurd. Kom er maar achter. Hoe geel de opperkanarie ook mag wezen, hij komt voor mij toch achterop, zenne, qua charisma.

Jammer, maar ik kan maar niet warm draaien voor ‘Froomie’. Neuh, doe me dan maar Dumoulin – knap en wel op die ‘hotseat’. Nou maar hopen dat zijn olympisch ticket niet ook  op het knipweg-stoeltje zit door die polsbreuk. Supersneu.

Het slotakkoord van mijn gloedvolle swoon is voor die heerlijk eerlijke Bauke, groot gentleman in het verlies. Ik voelde mijn hart zakken in zijn plaats, toen hij es slikte, en de journalisten trotseerde. Klasse, en wat een vuur voor zijn vak, en alles wat daar ook op afgrondmomenten bij komt kijken !

Dussss : things we lost to the fire.

Vandaag weer  in duo. Zelfde lied met tekst of met beeld ! A vous de choisir !

Voor meer zwijmelplezier, klik hier.

Het Kabinetstuk : Swooning Saturday 25

Noot : deze post claimt geen objectivititeit en is daarbij vooruit geschreven, te weten tussen 8 en 10 juli ll. Bij lezing is de inhoud dus al historie, al staat ’t gebeurde toch maar mooi als ’n huis …

Oké, I know. Ga ik zo door, dan blijft mijn reputatie van sportskipper niet in tact. So be it.

Hoera ende joepie, want finaal zijn d’r nou rondjes aan zet waar ik blij van word.  Kilometers omwentelingen eigenlijk, die zich aaneenrijgen tot dé Ronde. De Gele (Greg) gekte waarvoor ik voor de buis zit.

All’s right with the world. Tv-gewijs dan. Vive Le Vélo is op de buis, inclusief de twinkelende oogopslag van Karl Vannieuwkerke. Geen sport-kruisbestuivingen meer, oeffffffff ! En plus zijn er opnieuw prachtige landschappen te zien tijdens de etappes, en geldt zelfs dat ik nog geen ducttape-visioenen heb gehad bij het overigens deskundig commentaar van Michel Wuyts. Te flabbergasted waarschijnlijk bij wat ie ziet.

Niet moeilijk. Wat een thriller kregen we te zien.  Het dak ging eraf – de wedstrijdboog bij de aankomst ging zelfs neer !

Tja als de heren politici, – de kabinetards – er weinig anders van bakken,  dan zeggen dat er elders ook trubbels zijn, en daarbij ostentatief onderuitgezakt in het parlement zitten*, dan moet de oemmmmmmmmmmmmpfff van ’t kabinetstuk ergens anders vandaan komen. Weg met dat oubollige DISCO-gedoe (disasterous – impossible – superstitious – crazy-crazy-complicated). O zo !

Het rijk is aan de nieuwe lichting. Kleurrijke, eigenzinnige teddyberen – gele leeuwtjes. Rijders met jeu, voortvarendheid, poeier in de benen en pit. Het peper en zout van het peloton.

Sagan bijvoorbeeld, die met Tour-ritzege op zak, verry happy speelt in zijn eigen film, Greg die de koerswetten slimweg herschrijft, en Cummings, die cooked en wel het vuur uit zijn fiets trapt ! Ook fenomenaal : die gevreesde bergrit, die Dumoulin op zijn naam schrijft …  Joechei voor de Lage Landen !

En dan de looks nog …desirable, irresistable, supersexy, sweet as candy. Oh……. Oh……….. Oh ……….. !!

Je voelt ’t al op je wielersokken aankomen, beste lezers, Ottawan is de vandaagse zwijmel. Fun in de seventies D.I.S.C.O it is.

Ideaal geschikt : zotjes, kleurrijk, met een snipje geel, veren om naast de nodige peper in de rennerskont te stoppen en ’n handvol complimenten voor wielrenners-charisma tout court !

Voor meer zwijmelplezier, klik hier.


… zitten* : cfr. Juncker, Europees Commissie-voorzitter.

Strong ? Bij Lan(c)ge nie !

Zit je stevig, beste lezer? Ja ? Ok. Dan ben je klaar voor een torenhoge tegenstelling. Nog net geen confession, maar veel scheelt het niet.

Ik, die een godsgruwelijke hekel heb aan sport, kijk naar de koers. Echtigentechtig. Jaa, de drieweekse, met dat fluogeeltje, dat ubercute “lionneke” erbij en de gestaag aangroeiende schare (anti-)helden.

Hiervoor is ene Mister Indurain aansprakelijk. Ban-esto was in méér dan in één opzicht een feit. 

Dat hij als de weerlicht uit de startblokken kon schieten, was een kwaliteit die hij deelde met een andere held van me.’ t Zal mijn Zuiders temperament wel wezen, maar guttegut, wat was het toentertijd heerlijk zwijmelen…

Een legendarische coureur reed triomfantelijk aan kop.

Vijf opeenvolgende keren.  De zesde keer kreeg ie Krypton-gewijs een klop van de hamer en werd weer gewoon mens. Waardoor ie minuten én de Tour verloor – op eigen terrein dan nog. De teloorgang was helemaal conform zijn status : heroïsch.

Een winnaar is veel mooier als hij kwetsbaar blijkt. Statement onderschreven.

Ieverans* daarna kwam een zenuwachtige  Jaan Ullie. In mijn memorie gegrift als een talent dat, bij een afdaling, plotsklaps vergat hoe je op een fiets moest zitten om overeind te blijven. Bloedstollend spannend én touchant.

Maar : hij speelde het klaar en won. Onovertroffen. Want de volgende edities stond een vleugje menselijkheid dit huzarenstukje in de weg.

En dan braken de 7 vette jaren van een Texaan aan. Meer, meer en meer van hetzelfde : Lance. De man, zijn story : ik kon er maar niet warm voor lopen. Sterker nog, het kon me niet verblotekonten. 

Du moment là, prefereerde ik le paysage en het gehakketak, euh, commentaar van Wuyts en De Cauwer. De moeite die eerstgenoemde moest doen om het woord te krijgen, was een wedstrijd an sich ! 

De heren hadden de mond vol. Over wat er naast de koers gebeurde. Dààr lag de suspence.

Mijnerzijds was vervoering er allang niet meer bij. Of ja, weg van een smakeloos verhaal. 

Sinds EPO opspoorbaar was, volgden de controles, invallen, ondervragingen, beschuldigingen etcetera elkaar soapsgewijs op. Eén naam, telkens weer : Armstrong.

Niet gek, want kanker en bloed en transfusies, dat past samen als een frame op twee wielen.

En dan is het januari 2013.  Zit er een Teflon mannetje, waar niets aan blijft plakken, of het moest EPO zijn, bij Oprah op de biechtstoel.

Op de bank vind je mij terug, met een donsdeken rond beeldbuizend, om toch maar te vergeten dat  ik haast  een ijssculptuur ben door de staking van mijn thermostaat. Niets zo goed als een rondje ergernis om op te warmen !

Strong is niet wat ik zie. Bij lan(c)ge niet ! Wel een afgemeten, gemaakte, emotieloze opvoering, die het verdient te worden vergeten !

Hoe moet dit wel niet voelen voor al die mensen die noodgedwongen door al dat gif haast lichtgeven in het donker, terwijl hun grote voorbeeld, voor de sport, er zich mee liet vollopen ?!

Wat we doen tijdens ons leven, zindert na in de geschiedenis [sic.]**. Voor één kéér, en voor deze man, hoop ik van niet. Teveel eer… !

Eens te meer geldt : een winnaar is veel mooier als hij kwetsbaar blijkt !

—————————————————–

* : ieverans : ergens

**[sic.] :  uitspraak van Bart De Wever, politicus. Die haalde de mosterd hiervoor uit de film “Gladiator”.