Tagarchief: koopjes

Precioussss sales

De koopjestijd is er weer.

Menig man steunt nu waarschijnlijk “Herementijd !” en roloogt.

Zijn zulke dure die-heb-ik-nog-niet schoenen echt wél nodig ? Ofcourse. Want je wil toch wel dat jouw “Preciousssss” op elegante schoenen over haar eigen voeten valt en daarna op excellent footwear asap kan wegrennen van al die awkwardness ?

Sommige stukjes zijn pareltjes die beter verdienen dan digitaal archiefstof. Daar moet je wat mee doen, zodat ze hun blogkopje nog es boven het blogveld  uitsteken. Voor het groter goed, zijnde : lachtranen. En het bij wortel en tak aanpakken van Ongemakkelijke Momenten, dat ook.

Dat vertelde ik Nicole, auteur van Woorden uit mijn broekzak. Daarop was ze bereid deze (shopping)tips als gastblog uit te lenen. Met veel plezier en dank stel ik dan ook deze column voor ! Om zalig zot, maar vooral zen, de prijzenslag in te gaan … Succes gegarandeerd !

Ongemakkelijke momenten 2.0

Het is geen geheim dat ik regelmatig voor ongemakkelijke momenten zorg. Is het niet dat ik in iemands schoot val in de bus of trein (ja, dat is meerdere malen gebeurd en nee, het was geen van die keren een knappe kerel), dan struikel ik wel over mijn eigen voet, spreek ik mijn eigen naam niet goed uit of ga ik voor de verkeerde wang bij het geven van drie zoenen. Omdat ik weet dat dit soort momenten erbij horen en niet te voorkomen zijn, heb ik me inmiddels gericht op het zo goed mogelijk die momenten doorkomen. Hier zijn wat tips.

Allereerst is het belangrijk om je te bedenken dat dit later een heel goed verhaal wordt. Relativeer het. Oké, dus je hebt net die oude vrouw bij de bushalte ‘mama’ genoemd, kan gebeuren. Onthoud dat dit niet het ergste is wat je had kunnen overkomen en probeer het te laten gaan.

Een ander goed idee is om het moment te benoemen, in daad of woord. Zo kun je verontschuldigend glimlachen of gewoon zeggen dat het een beetje gênant is. Meestal is dat een stuk beter dan de totale horror op je gezicht te laten staan of in huilen uit te barsten omdat je de sociale skills van een  balpen hebt. Door het te benoemen ben je veel sympathieker en wordt het moment ineens een stuk minder ongemakkelijk.

Als dit allemaal nog niet lukt, dan is er nog een laatste optie, maar ik raad je aan om dit alleen te gebruiken in absolute noodgevallen. Wanneer je in je ondergoed op straat staat, het allemaal niet erger kan en zeggen “goh, wat ongemakkelijk” er alleen maar voor zorgt dat je dieper de grond in wilt zakken: maak het erger. Je las het goed. Maak het nog raarder, nog ongemakkelijker. Doe een gek dansje. Heb je per ongeluk de hand van een vreemde gepakt? Lik dan aan je hand en fluister “preciousssss”. Gegarandeerd succes.

En onthoud: de beste manier om een ongemakkelijk moment te overleven is er zo snel mogelijk van te vluchten, dus zorg dat je goede schoenen draagt.

——————————————————

N.B. Deze gastblog, getiteld ” Ongemakkelijke momenten 2.0″ komt integraal van Woordenuitmijnbroekzak. De boventitel en de inleiding erbij zijn wél van Ariadnesdraad.

Dollars, dimes en Diamond

Slapen is niet mijn specialiteit. Slapen op gewone uren dan. Tja, ik ben geprogrammeerd als nachtuil, vrees ik. Zelf vind ik deze verkeerde programmatie bij tijden erg jammer, wegens erg onpraktisch. 

’s Ochtends de telefoon aannemen zorgt voor ware slapstick-toestanden en steevast ook voor verwarring. Aan beide kanten van de lijn.

Maar daar blijft het niet bij. In deze koopjestijd is een andere “con” van het nachtuil-statuut dat je pas laat op de dag in de juiste versnelling raakt.

Niet dat je daar wat van merkt, beste lezer, want als je me te zien krijgt, zoef ik je hoogst waarschijnlijk met de snelheid van het licht voorbij …

Tja. Neveneffect van op shop gaan, vlak tegen sluitingstijd.

Wat er verder ook bij inschiet is de ware shopmood en de terrasjes tussen twee winkels in. Die achteraf trouwens ook, want daar heb ik puffend en zwetend, met een hoofd als een biet en blut zijnde, naast met have en goed beladen, nooit zo’n zin meer in …

Optimist als ik ben, troost ik me met de idee dat het tenminste vooruit gaat en dat mijn budget zo prima begrensd wordt.

Maar de cooldown, na éénmaal tegen lichtsnelheid te hebben aangezeten, is een heel andere kwestie.

Om mijn slaapweigerende little grey cells tot slaap te overhalen wordt hier ten huize meer dan eens de monotonie van de journaallus ingezet.

Het werkt. Ik krijg steevast slaap. Deze week ook een glimlach als ik hoor dat de Barclays-man Bob Diamond een Brits bankschandaal heeft bewerkstelligd. Je zal maar met DIE naam in het oog van die geldstorm te zitten.

” I need a dollar, baby, a dollar is what I need “ was dus duidelijk ook zijn leus.  Eerst om zich als een diamanten man voor te doen, en later om zijn verliezen met fout gelopen beleggingen te verdoezelen …

Met poker is het zo dat je maar beter hoge ogen kan gooien als je niet wil dat de poppen aan het dansen gaan. Zeker als je kapitaal Andermans geld is. 

Zich de vraag stellen of hij die dollar echt wel kon “borrowen” ? Watzegjemenou. 

Diamond heeft lustig (één spelletje te veel) gespeeld en verloren.

Intussen heeft de ceo besloten zijn ontslagpremie niet te cashen.  Maakt voor hem vast geen dime uit. Zijn shopbudget overtreft het mijne zekers verreweg, en hetzelfde geldt nu dus ook voor de beschikbare leisure time om al z’n resterende geld in op te doen …

Hmm. Ik vraag het me toch af.  Of ie echt veel gaat voelen van dateverything ’s falling down”