Tagarchief: Mr. History

Swooning Saturday 2 : ZoZ

Nieuwjaarsnacht leerde, dat de ‘Zwarte God’ me niet zodanig in z’n greep heeft dat ie niet in de O-stand kan komen te staan.

Dit betekent geenszins dat m’n kijkkast op de eliminatielijst komt. De goeie ouwe tijd mag dan niet slecht zijn, hij is geweest, en komt net zomin terug als ik er heen zou willen. M’n veelbeschreven witte nachten, en de door Mr. History ingepeperde liefde voor het nu, laat ‘m blijven.

De onverzettelijkheid van mijn celletjes gaat verder dan slapen alleen : ze omvat ook programmaboekjes …

Weerbarstigheid, een aanvulling op het lijstje mijner imperfecties.

De digitale gids laat dit gebrek regelmatig gevoelen door er een bonte koei naast te zitten*. Een groot exemplaar dan nog. Tja, … Om in het dierenrijk te blijven : wie weet waaromme de ganzen bervoets gaan ?

Beeldbuiskijken op den bots hep ook wat. Zomaar hupseflups een stukje geschiedenis, bijvoorbeeld. Kikkeren mijn celletjes altijd van op.

Dus trokken ze die doorwaakte nacht uit bed, om op een godsonmogelijk uur een vliegreis te gaan maken. De grey ones wreven zich het laatste slaapzand uit de ogen en sprongen mee aan boord met Lucia Rijker. Richting Suriname, haar Verborgen Verleden achterna.

Mijn hoofd knoopt zich als een zakdoek bij koloniaal zwart bloed – wat een karma – en dito namen. ’t Werd een echte Egidius, waaraan ik namen ophing als Acuba, gemanumitteerd, duikweg en verkleurmannetje.

Echtigentechtig, ik breek nog steeds mijn tong over Kofi Atta Annan, maar nu heb ik tenminste beet dat het geen slecht gelukte aoiuooe-reeks is (klinkeroefening).

Neeje, het is naamlogica van de bovenste plank, dat dag en nummersysteem, dat volledig tegemoet komt aan de Afrikaanse liefde voor beschrijving.

Bepaald niet superorigineel, maar bulkend van praktikaliteit : de week doorlopen, iedereen geteld en geen kopbrekers omtrent de roepnaam… ! Losjes op mezelf toegepast zou dat hierop zijn neergekomen : Abena Atta Evelia…?!

Neuh, op de A na, lever ik alles weer in. Doe mij maar Ariadne.  Ben ik even blij dat mijn moeder na ’n Griekse vakantie ontdekte dat ik in aantocht was en dààr haar inspiratie vond …

Over inspiratie en ingevingen gesproken, het was de kapstok waaraan ik het woord verkleurmannetje had opgehangen, die mijn celletjes vrolijk “kamakamakama-kameleon” deed zingen. En je weet, beste lezers, het zijn oorblazers, die grijze gannefjes van me, dus zij hun zin. Karma Chameleon van Boy George it is. En dat carnavaleske tintje erbij, is rond deze tijd leuk bonus…

Enjoy !

Zwijmelen op Zaterdag is een initiatief van Marja.

——————————————————-

* : er een koei naast zitten : verkeerd inschatten

De festiviteiten zijn begonnen !

Tumblr

Bron : Weheartit. 

We schrijven Juni. Einde schooljaar komt in zicht. Het vakantieschip meert bijna aan.  Als je over die laatste horde heen raakt. Toetsen.

Examens.  Examenvrees. Lange vakkenlijst. Stress. Whaah, ik ga ’t niet kunnen – Maar jawel gij ! Zuchten en puffen bij een black-out.

Bang zijn dat je langdurige absentie je de das gaat omdoen. Teleblok bellen om samen met die anonieme – aangename –  telefoonstem de echtheid van je doemscenario te checken.

Daarna verder, maar je wel afvragen of  je zoveel tijd in Chemie moet stoppen – het resultaat is toch altijd idem. Hakkenwerk.

Notities waarmee je uren aan de gang bent. Niet per se omdat ze moeilijk zijn. Wél omdat ze hopeloos in de war zijn nadat je ze uit pure frustratie, wanhoop en wat nog meer de grond op hebt gezwierd.

Doordraaien van de niet-aflatende stroom examenvervangende werkjes. En de absurde voorliefde van de opdrachtgevers hiervoor.

Alles en iedereen hartgrondig op de zenuwen werken – jezelf incluis – en dat ook nog wéten! 

Om finaal te denken : hoe heb ik dat toch klaargespeeld ? Terwijl je gezellig aan het feest bent met blije examinatoren – the former monsters of hell.

Juni in de tijd van toen.

Maar in het juni van nu  – met dat attest dat van mij een afgestudeerde maakte op zak – popt vooral de gevleugelde uitspraak van Mr. History up.

De festiviteiten zijn begonnen !

Al in m’n allereerste examentijd poneerde hij deze boute stelling. Nu, wat hem betreft klopte dat als een bus. Hij zag er nog flukser uit dan anders. Want : hij had een zwak voor alles wat routine doorbrak.

Niet moeilijk. Nu kon ie z’n watervlugge alertheid combineren met z’n in ijltempo scannend leesoog en z’n samenvattend vermogen. Nooit geziene  hoeveelheden leesvoer passeerden de revue.

Naslagwerken. Vaktijdschriften. Kranten. Niet ééntje, maar de hele geschreven pers in Belgenland.

Daarna volgden de door hemzelf samengestelde cursusteksten, die hij minutieus controleerde op tikfouten.

De kers op de leestaart waren de reisgidsen, landkaarten en routeplanners.

Kortom, als de examentijd voorbij werd verklaard had hij z’n zaakjes op orde. Ettelijke syllabi waren printklaar en z’n droomreis was in zoverre voorbereid dat ie ze alleen nog maar moest maken.

Ik als eerstejaars daarentegen zag dat toch niet helemaal zo. De domper op m’n feestvreugde was niet de leerstof, maar mijn internaatsbestaan.

Dat internaat.  Ik voelde me er als een vis op het droge. Zes jaar lang. Snif …

Maar gelukkig keerde het tij langzaam in mijn tweede internaatshelft. Want de hogere jaren mochten individueel studeren op de eigen kamer met een ploeg leerkrachten die wacht liepen in de kamergangen.

Voor Mr History betekende dit dat ie bij ieder even binnenviel om via een persoonlijk praatje te peilen uit welke hoek de wind waaide.

Deze ‘gepriviligeerde’ aanpak gaf mijn moraal ’n boost. Helemaal als ik bedacht dat ik de langste tijd intern er nu wel had opzitten.

Verlost van het eeuwig verplichte groepsgedoe belandde ik op slag in vrolijker wateren. Hoera ende joepie !

Ik kon ein-de-lijk ongestoord de ‘studiekost’  die het thuisfront me meegaf – lees : nootjes, M & M’ s, Twix, Snickers en wat ik verder maar lekker vond – verorberen, en heerlijk in cursussen onderduiken die me mijlenver wegvoerden van de zo verfoeide internaatstralala.  

Yep, ik kon me steeds beter vinden in de kreet ” Leve de festiviteiten ! “

Bijkomend surplus was dat Mr. History  de omvang van een catastrofe altijd weer in het juiste perspectief wist te plaatsen. Op voorwaarde dat je er niet met je klak naar had gesmeten dan toch. Anders … !

Hij had een groot gevoel voor de relativiteit der dingen.

Ok, voor hem was Historie het mooist denkbare vak. Maar hij kon zich evengoed voorstellen dat het voor sommigen niet hun  “cup of tea ” was. Geen punt.

Gevolg ? Bijna iedereen die bij hem examen aflegde, haalde het. Dat kwam omdat ie wel degelijk rekening hield met de info die hij op zijn rondje small talk  sprokkelde. Wie moeite deed, kon bij hem wel een potje breken.

Geschiedenis. Echt een bijzonder vakgebied. 

Terugblikkend is het best wat dat iets waarvan menig mens de bibbers krijgt mij juist opgewekt stemde ….

Een goeie instelling is het halve werk, heb ik proefondervindelijk geleerd  !

Succes gewenst aan alle blokkertjes !