Tagarchief: multitasking

Toen door de ogen van nu

WOLF BITER

Bron : weheartit

Op mijn tocht door Blogland vallen mij deze week twee colums op die allebei teruggaan naar grootmoeders tijd.

Toch al in een terugkijkbui zijnde blijft de inhoud aan mij plakken. Het kruipt onder mijn huid.

(Mijn herfstdip, meer een klop van de houten hamer, is nog niet voorbij. Ondanks de fleecedekentjes en de warme chocola).

Zowel Madam Arrabelle als Bentenge hebben het over hun grootmoeder. Over hoeveel werk die verzette. De bewondering en de zoete memorie spreekt uit hun stukjes … Prachtig !

Maar onwillekeurig vraag ik me toch iets af.

Dat geluk uit grootmoeders tijd.

Is dat iets dat er altijd al was, of is dat een soort van tevredenheid die later kwam – omdat ze hebben leren leven met de zaken waar ze op dat moment toch niks aan konden veranderen ?

Want al zal de toenmalige sociale structuur en de vooraf uitgetekende sociale rol die daarbij hoorde voor veel vrouwen een oprechte bron van genoegen geweest zijn, toch kan ik me niet voorstellen dat dat de facto de grote wensdroom van elke vrouw was.

Voor sommigen moet dat strakke stramien een adem-benemend keurslijf zijn geweest.

Hoe verging het iemand die het stilzwijgend verwachte grote gezin niet kreeg of niet wilde ? Dat kan bestempeld worden als afwijken van het geëffende pad en zal toch best wel ‘stamina’ vereist hebben, denk ik zo …

Maar dat is een reflectie door mijn ‘modern’ oog.

Overigens is tevredenheid een kunst die veel grootmoeders zich eigen hebben moeten maken door de oorlogsomstandigheden van vorige eeuw.

In die optiek valt er nu niets te zagen, integendeel.

Hoe zou grootmoeder naar deze tijd kijken ?

Zou ze de druk van de twee jobs die vrouwen tegenwoordig hebben, zien zitten ? Misschien zou ze ook puffen onder het fenomenale aantal keuzes die – meestal in geen tijd – moeten gemaakt worden.

Anderzijds deed oma toen ook al aan multitasking. Zulke grote gezinnen bestier je niet zonder plan van aanpak.

De huidige multitasking is met een kleiner gezin én een job eenvoudigweg anders. Is het niet zo dat elk tijdvak(je) zijn eigen keuzes meebrengt ? Met de daaraan vasthangende pro’s en cons ?

Maar het zou wel eens kunnen dat haar antwoord ons zou verrassen. Want grootmoeders gaan (of is dat mijn idee ?) anders met perfectionisme om. Taakverdeling en opvoeding verliepen toen ook heel anders dan nu.

Ach ja, ’t was een andere tijd… en daarom nooit helemaal vergelijkbaar.

Maar ik word er toch een beetje warm van, van die aandacht voor grootmoeder …

Ook die van mij was een straffe Madam die al aan multitasking deed, lang voor het woord hip werd !

Nachtuil-effect

It's been a long day says Mr Owl Art Print by InkyDreamz on Etsy

Bron: weheartit

Sinds het begrip tijd een werkinstrument werd voor de mensheid zijn de dagen ontstaan. Enfin, ik sla een paar stappen over, want je hebt ook nog seconden, minuten en uren.

Toen deed Juul Cesaar ons zijn Kalender kado. Gratia. (Mercikes). Ik twijfel eraan of hij dat ooit zelf heeft gezegd.

Nu ja, voor hem was het wel handig. Op die manier kon hij zijn legertje slaven lang vooruit aan het werk zetten. En zelf geen klap doen. Of ja, hij deed wel iets met die klappen, hij deelde ze uit. Vraag maar aan Ambiorix.

Maar hoe illuster ook, de Juul is al eventjes van het toneel verdwenen.

We zijn nu in een ander tijdperk. Gemoderniseerd. Ja hoor. De slaventijd is afgeschaft. ’t Is te zeggen: toch die zoals de Juul die kende.

We doen nu alles zelf. In een strakke planning. Want de Juliaanse kalender is er nog steeds. Maar. Modern als we zijn hebben we ook nagedacht over efficiëntie.

Over wie dat wanneer het meest is. Het bioritme, dat hiervoor fluks verantwoordelijk werd gesteld, leverde ook weer taalpareltjes op.  Als daar zijn : ochtend- en avondmens en niet te vergeten : nachtuil.

Zo moet ik dus vaststellen dat ik een avondmens annex nachtuil ben. Dat heeft, zoals de meeste dingen, ook zijn goede kanten.

Alleen niet zo als ik ’s morgens word gebeld. Mijn brein, dat zich niet in ééntweedrie tot slapen laat bewegen, geeft die toestand ook niet in ééntweedrie op.  

Zo komt het dus dat ik, als ik gebeld word terwijl ik nog slaap, standaard denk dat het mijn vader is. Zo af en toe is dat eens correct. Meestal echter niet.

Foutje in mijn ‘automatische piloot’.  Hilarisch. Pijnlijk soms.

Maar : met garantie op belevenissen. Of die leuk zijn hangt ‘entirely’ af van het gevoel voor humor bij de tegenpartij. Beetje sneu. Want dat heb je zelf niet in de hand.

Ping. Er gaat me een licht op. Zou het daarom zijn dat de andere kant van de lijn razendsnel “segikbennekiket” naar mijn brein stuurt ?

Tja, dat komt ervan als je armwiekend naar de telefoon graait. Daarbij acrobatische toeren verrichtend om niet uit bed te vallen, de telefoon niet te laten vallen en toch nog op het groene hoorntje te drukken, terwijl je intussen verstaanbaar “hallo” zegt. Een groet die meestal laat een hallo terugkrijgt, omdat de andere kant van de lijn zich met stijgende verbazing afvraagt watdattochallemaal is…

Datallemaal, dat is : ik die mijn hoofd stoot bij de ontdekking dat er telefoon is, vervolgens bij het aannemen nog iets anders omgooi, dat dan nog  klabatsboembaf aan het doen is tegen de tijd dat ik  “Hallo?” zeg.

In wakkere toestand is multitasken al heel wat. Half slapend is het een opgave, laat me je dat vertellen.

Nog ingewikkelder wordt het als het gesprek over mijn vader gaat, maar hij zelf niet aan de lijn is. Een hele Babylonische spraakverwarring verder, is het allemaal niet veel duidelijker. Maar er is wel iemand blij. Nonkel zijn dag is goed.

Ik hoor ‘m glunderen, terwijl ie zegt : ” Maar allez, da gij nu denkt dat ik uwe pa ben ! “

Wat zeggen ze ook weer over onwetend een goede daad verrichten ?

Superwoman

dope of dopeness

Bron : weheartit

Ken je Tim Visterin nog ? Wel, ik droom er soms van. Zo’n Merlijn die opeens naast me staat, dat lijkt me wel wat. Alleen heb ik het niet zo op vogels.

Als ik  mocht kiezen zou ik graag Superwoman zijn, de vrouwelijke versie van deze Superman. (Ik beken, als kind had ik een crush voor ‘m.)

Jaja, ook omdat ie knap was, maar toen toch vooral omdat hij zich in een mum van tijd kon verplaatsen. In een mum van tijd ter plaatse zijn lukt me nog steeds niet, maar, ik til er niet meer zo zwaar aan. 

Mijn ambities zijn beslist bescheidener geworden, want ook dat vliegen hoeft niet meer zo. Ben al gejaagd genoeg.

Maar het àndere talent van Superman, dààr ben ik gek op. Het al voelen aankomen, wat zeg ik, weten wat er te gebeuren staat. Om er dan, in “a split second”, nog  rappekes een positieve uitkomst aan te geven.

Alsof dat nog niks is, slaagt zijn alias Clark Kent er bovendien ook nog vlotjes in om een steengoede journalist te zijn met een meer dan goedlopende carrière. Moeiteloos stapt hij van de ene ik over op de andere, het ene leven in, het andere uit. Dat is nog eens multi-tasken!

What it takes? In de Supermanfilms is dat vaak een draaideur.

Daar heb je het al! Het eerste wolkje aan de multitask hemel! Draaideuren vind je bij mij niet terug. Aliassen ook al niet.

Wat ik wel heb?

Een strakke planning en een collectie agenda’s. Het agenda-syndroom is niet meer veraf. Daar bovenop nog massa’s planningen van anderen. Ook die zijn vaak niet ideaal, en hebben zo hun effect op die van mij. 

Neem tijd om te plannen, hoor ik vaak. Goed plan, alleen mislukt het bij mij steevast omdat ik dan denk : ik kan beter wat dóen.

Maar ook de knop omzetten van Ariadnesdraad naar de rol van dochter, tante, gezinsmanager, vrijwilliger, … vergt iets meer dan een vingerknip. Bij tijden kom ik echt het swishhhhhhh-effect van Superman te kort.

Hier ten huize is dan ook vaak plan B van kracht.

Maar ik heb natuurlijk ook geen Superwoman pak. Plus, ik kom niet van Krypton.

Zou het werkelijk zo eenvoudig zijn?