Tagarchief: mythologie

Cupid Sings : My Jolly Sailor Bold

Hoewel de timer van m’n lichtschakelaar al een zwierige draai naar achter heeft gekregen – geluksmomentje dat het lengen der dagen bewijst – is het rijk der cocooning nog verre van uit.  Multimediacenter, zetel en fleeceje, here I come … !

Als er wat te kijken valt dat niet tien kwadraten boven saai uitstijgt, tenminste.

Mijn kijkkast wegdoen gaat me een brug te ver, maar tegenwoordig ben ik allerminst boven de huizen over wat ik te zien krijg. Integendeel. ’t Is huilen en de lamp vasthouden.

Die lamp heb je bij tijden écht wel nodig om tussen alle bagger en brak nog een visueel pareltje te kunnen spotten. Gelukkig ben je met een digicorder al een heel eind op scheut. 

En halleluja, voor die beeldbuisvrije avonden, als je een blog hebt en die ook nog zo’n beetje up and running wil houden. Doet wonders … !

Rechttoe-rechtaan tellywatching is ten huize Ariadnesdraad eerder uitzondering, want die grijze korreltjes van me weten wat ze willen ! Die slimmerds zijn niet met om het even wat te sussen, moet je weten …

Tenzij doodmoe, zorgt ‘zalig neerploffen’ zomaar voor aanvaring met m’n innerlijke bossemuurtjes. Niks geen rust en stilte, maar eerder kermis in de hel !

Ten behoeve van m’n arme hoofd, leg ik dus, zo nu en dan, het deskundig advies om me niet door multimedia te laten overprikkelen naast me neer. Vrank en vrij. 

Of juister : zo vrij als je zijn kan, als je celletjes de bokkepruik op hebben en daarbovenop ook nog ‘ns doordouwers zijn. Voor ’t geluk van je grijze massa doe je wat, alleen al omdat ’t amusante gevolgen heeft.

Tss, dictaat van m’n grijze massa. Meestentijds kijk ik maar met één oog.

Die gewoonte sloop erin, toen ik – uit protest tegen ‘flut’ – voortaan weigerde een programmablad te kopen. Onwaarschijnlijk groen en geldtechnish een gelukje, maar weinig verhelderend. Want net als grijze celletjes weigeren digitale tv-gidsen soms sportief mee te doen.

Veelal skip ik zo moeiteloos – want zalig onwetend – heel wat filmische snert.

Héél af en toe ook wel ‘ns een paar key-moments, maar ach, dat geeft verder kijken suspence. Op een klassieker na – Spartacus bijvoorbeeld – heb ik echt niet de idee dat ik nou een Gouden Palm mis … Alles komt terug  – en heroïeke prenten al helemaal. Met genoeg geduld en boterhammen !

Maar als die kleine gannefjes van celletjes hun muts weer opzij zetten, dan klopt het hele plaatje.

Dan krijg ik ‘n sprookje voorgeschoteld. Zeg maar : een flinke snuif mysterie, met een schepje ongeloof erbovenop. Het evenwicht daartussen wordt zorgvuldig bewaard door een piraat met ’n hoek af. Zijn naam is Jack Sparrow, Captain of it all.  In de ware piraterij vast een vloek, maar voor de elastiekjes van m’n goeie hum ’n zegen.

Uit wroeging voor alle kijkgewijs bezorgde kopbrekers zorgen ze dan ook nog voor een muzieksken waar ik Zen van word. Zimmer-zen, zeg maar.

Dik twee weken terug was ’t weer zover. Tijd voor een goed-maak-offensief van mijn cerebellumpjes.

Om het verstoorde tij van mijn hum weer in rustiger vaarwater te krijgen doen ze me met één – eigenlijke ongeplande – zapflits in de Pirates-film ‘On Stranger Tides’ belanden. Ik breek nog net op tijd in om een bevallige jonkvrouw met vissenstaart deze serenade te horen zingen : ” … My heart is pierced by Cupid, I disdain all glitter and gold … “

Glitter en goud misschien wel, maar niet dit lied !

Je zou warempel in mythen, sagen en sirenes gaan geloven ! Het mesmeriseert. Daar moet en zal ik meer van weten :

Reuze, maar nogal kort van tekst … Na tig fragmenten die niet om aan te horen zijn, komt deze uitschieter boven drijven.

Van een jongmens dat Apathetic Onion heet, en zich verstopt achter de looks van Gemma Ward, die het ook verre van slecht uit haar stembanden toverde.

But this, I like even better ! A capella, zonder falderietjes en met een degelijke tekst.

Mysterious, incredible and heart-melting ! Perfect om het hartje van Cupido mee te doorboren, als je ’t mij vraagt …

 Have a jolly sailor bold Valentine, beste lezers !

————————————————————————————–

* tekst : hier nog es volledig. Lichtjes aangepast, omdat de troubadour kennelijk enige moeite had met het Oud-Engelse ‘ye’. Maar dat kan de pret niet drukken…

Mijn Pandoradoos

3684966603_20e288e911_z_large

Bron : weheartit

Ik word geplaagd door mijn mythologische connectie, geloof ik. Zou het een coup zijn van de bende van Zeus?

Je weet wel, dat legertje goden dat ten tijde van de Oude Grieken de maatschappij bestierde. Of moet ik zeggen : in de war stuurde. Want het gebeurde nogal eens dat er bonje van kwam en dat de kous op de kop van de mensen terechtkwam.

Pandora, stiekem met een ondeugd begiftigd door Zeus, bracht met haar doos legio onheilstijdingen naar de mensenwereld.

Volgens mij heeft de oppergod de hele Pandora-saga een update gegeven.

De Pandoradoos is gereïncarneerd in de vorm van mijn brievenbus.

Pandora is nu even een man, zijnde mijn postbode. Zijn hobby : verkeerde bezorging. Op elke denkbare manier.

De onheilstijdingen, mijn poststukken, zijn nu van die enveloppen met vensterkes, ook wel facturen genaamd.

De touwtjestrekker Zeus heet nu De Post.

Dezer dagen doe ik dan ook met een klein hartje mijn brievenbus open.

De vorm en de hanteerbaarheid kunnen er mee door. Fashionable is wat anders, maar kom. Tot daar aan toe.

Maar de inhoud. Ik heb de keuze uit volgende items.

Geen rekeningen, maar slecht nieuws.

Niet slecht in de zin van tijdelijk met op termijn een goede afloop. Nee. Slecht zoals in niet meer recht te trekken, no matter what. Onheilstijding met verdriet als gevolg.

Of. Wel rekeningen, maar niet de mijne. Lees : mijn naam gekoppeld aan een verkeerd (torenhoog) bedrag.

Nu we stilaan november in zicht krijgen, is het papperasserie-gewijs tijd geworden om enkele losse eindjes in te stoppen. Vervelend als je dan zoiets krijgt. Want je had eigenlijk op terugstorting gerekend, zonder gedoe. Onheilstijding met teleurstelling als gevolg.

Maar die losse eindjes instoppen vinden een hoop mensen en instanties een strak plan. Bakken post worden door Mr Postman verkeerd gelezen en bij mij gedropt of doodleuk verkeerd toegezonder door afzender.

Gevolg : tussen de nijdig opzij gepleurde post, zit natuurlijk wél een voor mij bestemde rekening. Onheilstijding met geldgebrek tot gevolg wegens fikse maningskost.

Variant hierop is : mijn volledig correcte factuur belandt bij Andermans Post en wordt dáár nijdig opzij gepleurd. Tegen de tijd dat ie daarover wroeging krijgt, kan ik al weer op loop met mijn geldbeugel in de aanslag. Onheilstijding met frustratie tot gevolg.

Of : een juiste rekening met mijn naam, maar een foutieve giro.

Gevolg : Nomeansconnectedtome  krijgt mijn langverwachte, broodnodige geld. Onheilstijding met diepe smart tot gevolg. Plus gevloek en gezucht.

Beste Zeus, ik kan snappen dat je van grappen en grollen houdt. Dat je na een slechte dag liefst in een deuk ligt op mijn kap.

Maar nu heb je honderd !  Het wordt  tijd om de joker in te zetten.

De joker die er voor zorgt dat ik onbevangen het deurtje open en blij word van wat ik aantref !

Nimf van dienst

Bron : Wikipedia

Sinds deze Madam mij zo noemde ben ik zwaar geflatteerd. Echt. Mercikes. Straf vind ik het. Temeer daar mijn ouders ook al een mythologisch figuur voor ogen hadden toen ze mij aan mijn naam hielpen.

Mijn kindertijd bevat heel wat plagerijen omtrent mijn naam. Op die leeftijd ligt niemand wakker van de Griekse mythologie, helaas. Tig schrijffouten erin ook. Nu mijn leeftijd al zover gevorderd is dat ik de Griekse mythen al een poos geleden heb doorploegd,  (in het Latijn, maar da’s ook goed, niet ?) vind ik het nog meer bijzonder dat ik die naam heb gekregen. In positieve zin.

Prima bescherming tegen plagiaat, en helemaal prachtig als je een mooie naam voor je blog zoekt.

Of mijn ouders mij ook de nimf van dienst vinden weet ik niet zo. Bijzonder in elk geval wel. Mogelijks hadden ze een rijzige gestalte met zwier voor ogen. Die jurken droeg.

Bij die rijzige gestalte is het niet helemaal volgens plan verlopen. Mijn lengte valt met 152 cm toch eerder onder de noemer compact. De jurken, die zijn helemaal uit het script verdwenen.

Maar. Ik ben mooi in verhouding (niet te dik, niet te dun) en ik heb lange armen en benen. Erg handig bij het passen van kleren. Mijn velletje is roomblank. Heel poëtisch, maar in de praktijk een reuzegrote concessie aan de producenten van Nivea, want dat is zowat het enige waar ik tegen kan. Kan natuurlijk aan de mythologische connectie liggen. Net zoals mijn blik. Die is volgens sommigen mysterieus.

Minder mysterie rond de kwaliteit van mijn kijkers. Die kan beter. Toen ze die toebedeelden stond ik niet op de juiste plaats in de rij, blijkbaar. Tja, navigatie is nooit mijn sterke punt geweest. Die draad, in de vorm van een GPS, is mij zeer welkom, en dan zucht ik soms nog.

Wat looks betreft zou je kunnen zeggen dat ik nog het dichtst in de buurt kom van G.I. Jane, met diepblauwe ogen dan. Deze soldate werd nog al poppemiekes-achtig aanzien, en dat overkomt mij ook regelmatig, soms met awkward toestanden tot gevolg (hierover later nog meer).

Strijdvaardig ben ik dan weer wel, mét punch (vandaar mijn zwak voor Miss Piggy). Veerkracht heb ik ook. Ben niet zomaar uit mijn lood geslagen. Maar goed ook, met een constellatie als de mijne die uit heel wat ijzerwerk bestaat.

Een gelikt resultaat van ijzerwerk zijn mijn tanden: mooi recht en van ijzersterke kwaliteit. Als ik de tandarts tot wanhoop drijf, dan is dat bij gebrek aan werk. Ben ik heel bij mee, dat spreekt.

Maar het meest van al ben ik blij met mijn ‘little grey cells’. Ik zou ze voor geen geld willen ruilen. Ze zijn flexibel, werken het snelst ’s nachts. Creatief zijn ze ook. Hebben me al mooie diensten bewezen. Dragen als dat moet, ongewone oplossingen aan. Dat levert mij nog al eens het epitheton ornans (daar is mijn connectie weer) ‘ongewoon’ op. Maar, gewone zijn er al genoeg, nietwaar?

Mja, ik ben best tevreden…

Nu mijn nieuwsgierige lezers nog !