Tagarchief: november

I’ll Rise, still (Swoon 39)

Vandaag even kijken wat mijn hart zegt over de aanstormende dertig dagen, beste lezers.

Met de elfde maand alweer aan de deur, zet ik me schrap voor de stukjes glas, die weer af en toe extra hard in mijn hart zullen prikken. Niets aan te doen. Novemberverdriet. Van het meerluik van toen tot nu heb ik een hele weg afgelegd.

Maar toch, het blijft balanceren. Vallen. Onderstromen. Opkrabbelen. Opstaan. Doorgaan. Onbedachte voetangels ontwijken. Schimmig gefluisterde opmerkingen niet laten afketsen op je pijne hart. Te hard om niet te denken : ” waarom toch ? ” en te zacht om goed te horen, die pijl van het geniep.

Bovenstaan. Naast laten gaan. Neerleggen. Veel, vaak en steeds opnieuw. Want tegen onverstand valt niet op te tornen.

Denken, weten, voelen én uitstralen : “Ik doe het, en van jou moet ik het nog zien !”

En, als je boos, maar toch nog ‘composed’ genoeg bent, ’t ook nog zeggen. Dat is rouw, in pakweg honderddertig woorden.

Natuurlijk zijn er meerdere situaties te bedenken, waarbij iets snijdends zomaar over je uitgestort wordt. Dat vind ik zo sterk aan Still I Rise van Maya Angelou : universeel toepasbaar.

Mijn Swoontje staat hier. Met Engelse tekst en audiofragment erbij.

Ik kwam dit op het spoor door een docu rond Serena Williams. De langdurigheid waarmee de Williams-zusjes nu al aan de top staan, doet onsportiviteit ontluiken, weet ik.

Bots ik op een match met Williams, dan supporter ik standaard voor de opponent. Dat wil zeggen, als ik me er al toe kan zetten, het uit te zitten.  Tja, niets menselijks is me vreemd, beste lezers. Voorspelbaarheid verveelt stierlijk. Hoe leuk het waarschijnlijk ook is, om het momentum te keren, te sturen, en finaal aan het langste eind te trekken.

Frut voor de toeschouwer die ik ben. Maar, als Serena dan een boontje blijkt te hebben voor Maya Angelou  – en ok, met een pluchen Disney beddewaarts gaat – dan smelt ik zowaar toch.

Want : I am the dream and de hope …

I rise. I rise. I rise.

Still I rise.

Valt weinig anders op te zeggen dan Amen.

Voor meer zwijmelplezier, klik hier.

 

Death Shall Have No Dominion

Wie Ariadnesdraad een beetje volgt, weet dat ik zot zit van detectives. Geloof het of niet, maar ze zijn al wel ‘ns een springplank naar Poëzie gebleken.

The Land of Lost Content ontdekte ik door ” A Touch of Frost ” te kijken en deze mooie vertaling van Dylan Thomas‘ “And Death Shall Have No Dominion” zat verpakt in een ‘Silent Witness’.

Deze coupletten zijn – ook in vertaling – te mooi om niet te worden gelezen. In dit herdenkingsjaar zijn deze regels bovendien een klein eresaluut aan de overzeese doden, die huis, haard en wereld achter zich lieten om mee de fundering te komen leggen van onze maatschappij. En aan alle anderen, natuurlijk. Want : kan de dood wel heersen waar liefde is ?

Death Shall Have No Dominion.

En de dood zal niet heersen
Naakt in de dood zullen ze één worden
Met de man in de wind en de westenmaan

Als hun botten schoongepikt zijn en hun skelet vergaan
Zullen er sterren staan aan elleboog en voet.

Hoewel ze hun verstand verliezen, zijn ze gezond

Hoewel ze in de zee verzinken, zullen ze weer oprijzen.

Hoewel minnaars vergaan blijft de liefde bestaan,
En de dood zal niet heersen.

En de dood zal niet heersen
Het kolken van de zee
voert hen die daar lang liggen niet zomaar mee.

Wringend op het rek, begeven pezen het
Vastgebonden aan het roer, toch breekt men niet

Het geloof in hun handen knakt in twee
En de zonden van de eenhoorn klieven door hen heen

Splijten alles op, maar breken hen niet
En de dood zal niet heersen.

En de dood zal niet heersen
Niet langer zullen zij meeuwen mogen horen,
Of golven die luid op de kust breken

Waar een bloem bloeide,
Heft zij niet meer haar kopje naar het striemen van de regen

Al zijn ze gek en dood als nagels,
Karakter hamert door madeliefjes,

Breekt door de zon, tot zij ten onder gaat.
En de dood zal niet heersen.

——————————————————

And Death Shall have No Dominion / Dylan Thomas. Neergeschreven vertaling zoals gezien in de serie Silent Witness, Death Has No Dominion, seizoen 15.

De elfde maand (in vogelvlucht)

seo zoekmachine optimalisatie 

Het is bijna zover. November. Ik kan er niet omheen, maar moet er dwars door – opnieuw. Graag of niet, je draagt het verleden altijd bij je. ’t Is de kiem voor het nu en de toekomst.

De herdenking van Den Grooten Oorlog past hierop zelfs de overtreffende trap toe : die nam een jaar-arrangement. Ariadnesdraad heeft een boon voor geschiedenis, dus daar ruim ik graag wat plaats voor in.

Die kiem, dat geldt  ook voor dit blog, beste lezer. Want Ariadnesdraad ontstond eigenlijk niet uit “joy and laughter”. Al hoop ik – meer dan stiekem – dat je dat hier wel leesgewijs beleeft … Veelvuldig ! Dit schrijfpunt werd mee geboren uit een plotsklaps verlies, dat in mijn leven een “grooten oorlog” ontketende.

Het moeras van tranen waarin ik was beland, bleek Het Land of Sorrow te heten. Ik zou er meermaals terugkeren – kortelings achtereen.

Eerst voelde het als een kolkende zee, die met woest geweld alles wegrukte…

Geleidelijk aan – denk : minuut per minuut, won ik terrein. Met de hulp van diegene die me op het blogspoor zette, Ariadnesdraad ofcourse, en natuurlijk jullie, lieve lezers. Meer dan eens waren jullie comments een pleister op mijn November-gewonde hart. En niet alléén op dat van mij, I tell you.

“Death shall have no dominion” is voor mij nimmer nog waar, maar niet meer in overheersende vorm. Een weg die ik dit jaar ook een beetje via m’n columns af leg.

De kolkende zee komt aan bod in And Death Shall Have No Dominion. (3/11)

Het woest geweld verwijst naar de bulderende kanonnen in Vlaamse Velden, die luitenant John McCrae nét niet wist te overleven. Z’n pakkende beschrijving van deze nachtmerrie lukte dat gelukkig wél. De klap van de rozen (11/11) is die van kruisen en de vooruitgang die daarop heeft gebloeid. Ze moeten nog steeds spreken, jammer genoeg. In Kiev bijvoorbeeld, afgelopen februari.

Weggerukt dan weer is de Dame op de roze wolk (25/11). Sinds ze wolk-zitter is geworden voert ze de regie over het compartiment Memorie(s). Niet alleen zingen  die van Within Temptation mooi over herinneringen, ze maken er ook nog gave clipjes rond. Met speciale jurken.

Wolkdame heeft vast mijn aandacht hier naar toe getrokken door haar foto-gewijze aanwezigheid in bruidsjapon.Tja, als je dan toch als een sterretje aan de hemel staat, kan dat net zo goed met wat catwalk-allure…

In Retrospectief (18/11) link ik m’n tocht door het donker (van november) aan bloggen.

Ik neem julllie graag mee, beste lezers. Nu al ben ik blij met jullie hartverwarmende gezelschap !

Gevoelige Snaar

November lies behind. Opluchting. 

Het wordt nooit wat met die elfde maand.  Want alles wat onder de noemer fataliteit valt heeft zich in deze 30 dagen-reeks weten te parkeren. Yep , november is  eén uitgesponnen gevoelige snaar.

En dan gebeurt het. Twijfel doemt op. Hij pakt het existentieel aan en laat je alles in vraag stellen. Echtigentechtig. Noem het op, en het flitst in het labyrint dat mijn hoofd heet voorbij.

Van is mijn huis wel opgeruimd genoeg over ben ik wel in stijl tot moet ik eigenlijk nog wel met bloggen doorgaan ? Wat is het surplus ?

Geloof me vrij, een aartsmoeilijke kwestie als je publicatieschema al een paar maand sputtert.

Wat doe je om die Gordiaanse knoop te ontwarren?

Naast zuchten en puffen laat je Persvrijheid (P) en Censuur (C) een boksmatch uitvechten. Die gaat als volgt :

C : Je zondigt zwaar tegen de blogregel van de regelmaat. Straks komt niemand meer lezen. Al ‘ns gedacht aan stoppen…?

P : Ben je gek?! Waarom zou je er een streep onder trekken na die zeeën van tijd en alle moeite die er in zijn gekropen. Bedenk wat en waar het je gebracht heeft… Enne … Wie kan nou regelmaat van schrijven aanhouden als je jezelf niet eens kan horen denken door omgevingslawaai van grijpers, kranen en dies meer ? Of zien tikken, want dat is met al die stroompannes toch geen sinecure. Laat die deleteknop links liggen.  Als er wat meer rust is, dan …

C : Dan wat ? Rust roest. En die onderwerpen van je, zijn dat geen cirkeltjes rond hetzelfde punt ?!

Aaaaaargh ! Vuurwerk in mijn hoofd. Bloggen is mettertijd een gevoelige snaar geworden. Niet raar, als je bedenkt dat het mijn eigenste middel is om enige klaarte te krijgen in de wirwar die m’n gedachten soms zijn…

Even pas op de plaats om op te krikken. Even wat blogafstand. Ja. Afstand objectiveert en lost dat gebekvecht van die innerlijke criticasters als vanzelf voor je op… 

Heb je weer wat tijd voor de items op je lijstje “Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb”. Lijstje ? Meer een epistel ondertussen. Met een paar heikele punten. Ai, nog een gevoelige snaar.

En nu ? Inmiddels zijn we december en ben ik “experte” in design, deco en opruiming – met de vuilniszak-techniek.

Met dank aan de dames Roodnat, Kok en Degol wéét ik nu dat  :  

glansstof  instant dik maakt, ik jammerlijk genoeg geen gepimpte kast heb, maar ik – gelukkig voor mijn portemonnee –  niet aan elke modegril hoef mee te doen, maar het misschien toch wel wat is als je je bril als make-up device (lees : wisselstuk) gaat zien.

Prachtige filosofie. Als de Zilveren Vloot binnenvaart, direct.

Kortom, ik ben anno december 2012 een ander mens. Jaa, dat krijg je als je onder impuls van ‘La Kok’ je hele badkamerkast leeghaalt en je vervolgens voorstelt dat je je behuizing met de helft gaat inkrimpen.

Laat me je dit vertellen, beste lezer. In de vuilniszak die hierbij te pas komt verdwijnt niet alleen een heleboel troep, maar voor het gemak ook even de bedenking dat je in crisistijd een fortuin wegkeilt en het immense enigma dat hoewel je ruim de helft van je kast hebt gedecimeerd, ze nog steeds te klein is.

Hm. Maar : je krijgt er een leeg hoofd van. En vier volle vuilniszakken. Daarbovenop ontspant de gevoelige snaar dat het sinds mensenheugnis geleden is dat je nog eens een grondige tri hebt gemaakt zich.

Win-win. Hoezee!

En het bloggen dan ?

Mijn little grey cells zijn een niche die nog vol genoeg zit om d’r op gezette tijden iets uit te laten komen, flipperkastgewijs of via een kattenluikje. Misschien zit er wat ruis op, lieve lezers, maar dat filteren jullie dan wel weer weg. Middels prachtige reacties …

De dame op de roze wolk mag permanent cruisen op Ariadnesdraad. Tenslotte is dit blog voor meerdere niveaus en doelen een spreekbuis. Dus ook voor haar. Zij heeft het beheer over de sectie “niet vergeten”.  Memories. 

Herinneringen zijn eigenzinnige dingen.  Ze duiken op als je bij jezelf vaststelt : ik weet het niet meer zo. Want: het verleden is nooit voorbij. Het komt terug, gewoon om even bij je te zitten.

Ook als je slaapt. Zo droom ik, op zoek naar Classical Gas. Over een gitaar. En over haar.

Ik ben mini, zij iets groter. We zijn op mijn wel erg blauwe slaapkamertje waar ik niet wil slapen en zij haar best doet om me toch zover te krijgen. Met assistentie van haar – in verhouding erg groot zijnde  – gitaar.

De gitaarsolo kreeg, wegens ultrakort, de tijd niet om  te gaan vervelen.  Waarschijnlijk was de kwaliteit  – die het midden hield tussen getingeltangel en plinpoiiiiiingpling – daar debet aan.

Stiekem vraag ik het me af.  Zou haar recital vanuit Wolkenland deze gevoelige snaar-aanslag al meer benaderen ?

————————————————————————————-

De vetjes zijn een quote uit de film “Blessings”

Ere wie ere toekomt : Knopfler is een virtuoos op de gitaar.  Maar Mason Williams, die dit  gitaarstuk origineel componeerde, was dat zeker ook. De samensteller van dit filmpje was/is echter tuk op Knopfler en ik op mijn beurt op dit fragment, omdat de gitaar er zo mooi in naar voor komt. Maar: Classical Gas werd aanvankelijk zo gecomponeerd dat er meerdere instrumenten samenspeelden en hoewel je Mark ziet is het Mason die speelt.