Tagarchief: Paul Simon & Ladysmith Black Mambazo

Een parel tussen bagger en brak

De tv, het is soms huilen. Bagger en brak. En dan is het oppassen geblazen, dat je niet over pareltjes heen kijkt. Een Haïtiaanse parel in dit geval. Ontroerend mooi, dit! 

In het verlengde van Vaderdag een staande ovatie voor deze meneer, die – om zijn jongste druif een pareltje te kunnen laten worden – besloot haar uit de bagger en brak van Haïti te halen middels open adoptie. Als bijna 7-jarige.  Hoe vreselijk de man het moet hebben gevonden, blijkt wel uit z’n dolblije reactie bij Annette’s terugkomst.

Zo heeft ie haar vast ook weggedragen, kon ik alleen maar denken, toen ik dit filmpje onder ogen kreeg. Moet je nagaan. Wegbrengen. Je leven uit, maar een betere toekomst in. Niet naar de neighbouring village, neenee. Zomaar even naar de andere kant van de wereld, een piepklein Belgenlandje nog wel.

Neeje, ik kan het mij niet indenken. Mijn beste voorstelling van deze geste hinkt meer dan waarschijnlijk mijlenver achter op hoe het ‘in ’t echt’ moet zijn om dit gebaar te stellen. Verder dan Homelessness in het kwadraat kom ik niet.

Maar wat een epiloog ! ’s Mans toekomstplan voor dochterlief – adoptie, het overdragen van zorg, en daarmee zélf van het voorplan stappen – had niet beter kunnen uitpakken !

Zorgoverdracht en Homeless : ik heb er duidelijk wat mee.

Want dan ben ik weer even terug bij m’n lagereschooltijd. Op de ritmische tunes van Paul Simon’s prachtige ‘Graceland’ neemt mijn vader het gezinsmanagement waar.

Hij moet er z’n draai nog even in vinden. Mijn moeder is die kwijtgeraakt tussen zich brak voelen en een operatie in.

Met mijn vader aan het fornuis en mijn moeder nog een tikkeltje brak, maar gelukkig op weg naar beter, knalde dit door onze boxen !

Schwung verzekerd, al liep het links en rechts misschien wat vierkant … Ach wat, het huishouden van Jan Steen mag d’r ook zijn, toch ?

’t Is echtigentechtig he-le-maal goed gekomen, beste lezer ! Het bewijs : ik ben nog altijd dol op Graceland. En mijn vader ook !

Easy does it not

Rust roest – maar niet volledig, beste lezers. Na het weinig of niet lezen en reageren – om het over schrijven maar helemaal niet te hebben, steekt Ariadnesdraad haar kopje weer boven het veld. Nog wat uit de maat, maar wel weer in lijn, mag ik hopen.

Lijn, regelmaat, ritme, ’t was even ver te zoeken. Easy does it overduidelijk not voor me.

Via “grote stappen, gauw thuis” gaat het bij mij algauw van iets naar een schrikbarend niets. Weer wat geleerd : minder bestaat niet. Inzake woordrijgen dan.

Schrijven is net zumba“, het heeft aandacht nodig, verweet mijn scherm me via Rosalinde’s blogstuk. Helemaal waar natuurlijk. Dus hierbij meld ik me weer voor de tiendelige conditietraining middels een toetsenbord die bij conventie stukjes tikken is gaan heten.

Ik mag me dan nog  wel een tikkeltje roestig en stram voelen, voor het nieuwe template van Ariadnesdraad geldt dit allerminst. Crisp and clear is het. What you say, beste lezer ? Hoe bevalt, om maar iets te noemen, de nieuwe weergave van het bijeengetikte archief ?

Echtigentechtig, mij bezorgde het haast een hartverlamming. Nee, niet omdat het nou zo wereldschokkend is, maar omdat de hele switch gebeurde op nen ik en ne gij*.

Het begon allemaal met de constatering dat de Bruine Balk die bij Titan hoorde stilaan van een stofje via een splinter naar een balk in mijn oog evolueerde. Hm. Wat daaraan gedaan ? Aanvankelijk niks, want ik kende mijn tante Sidonia-gehalte als het op template – switching aankomt. Aiaiai.

Maar noppes doet niets, natuurlijk – zeker geen blogwonder. Mijn ‘little grey cells’ porden me plagerig aan met de mantra ” een gebrek bestaat slechts zolang je ’t niet oplost”. Mijn gefronste wenkbrauwen pareerden ze dan weer met de oneliner blogwizard.

Teneinde m’n grijze legertje een andere plaat te laten draaien, vertelde ik het mijn eigenste blogwizard. De beste man hoorde mijn verzuchtingen (aan). Loud and clear. En iets over jarig zijn ook wel.  Dus stond er die verjaardagsmorgen iets fris en fruitigs.

En die hartverzakking die “neeje, wie publiceerde alles tegelijk???!” heet die neem ik op de koop toe. Want wizard is bekend met de koudwatervrees en pakte die aan door me er met een emmer over mijn hoofd in te dei(n)zen.** Direct gevolgd door een attent “No Panic” mailtje,

Zodoende is mijn diamantje opgepoetst en heeft een nieuwe schwung. Of het Zumba wordt durf ik niet te beloven, maar Zimbabwaans is het alvast. Een sputterende (schrijf)conditie kan met deze jongens geen probleem zijn. Beter nog dan zumba, om in “form” te raken !

 ————————————————–

* op nen ik en ne gij : in een oogwenk

**iemand ergens  met een emmer over het hoofd in deizen : voor iemand beslissen