Tagarchief: Peter Sagan

Vlam, vuur en vonken : Swoon 26

De realiteit prikte met een zoveelste aanslag de wielerbubbel waarin ik zat helemaal lek.

De wereld staat in brand, lijkt ‘t. Het regende minuten stilte. Voor Nice, voor Munchen … Oplopende minuten, waarvan je in contrast met de bijeengefietste Tour – tijdsverschillen niet blij kan worden. En wat voor gensters zullen de brandhaarden die Brexit en Donald Trump heten nog gaan geven ?!

Bij zoveel actueel vuurtje-stook hoort een vurig lied. Bastille met Fire.

Niet zomaar gekozen, natuurlijk. Deze tune kwam voorbijgespeeld  in mijn geliefd wielermagazine Vive le vélo.

Maar credit where credit is due : ik heb dit jaar ook errrugg genoten van de Avondetappe. Je moet wat, als je de prestaties van je wielerhunks nog even wilt terugkijken en nabespreken, tenslotte.

Hoera voor de Noorderbuurse samenvattingen. Wat een vaudeville zeg, om net als de Lage Landen er stààn in Frankrijk, nog steeds voetbalspektakel, waar je nota bene al uit ligt, door de strot gedouwd te krijgen.

Heerlijk, die speldenprik – of was ’t een heul speldenkussen –  van Van Avermaet: ” Vannieuwkerke met zijne Panenka, …. “ mét resultaat ook nog, want hupseflups pleegde op de Belgenlandse televisie het wielrennen ’n kraak in een voetbalmagazine . Hà, FIFA. Lange neus !

Ik heb genoten, en naar ik hoop mijn lezers ook van m’n (ongeweten) bevlogen verslaggeving. Van ene Rob, al weet ik nog steeds niet welke plaats ie heeft in het wielergebeuren. Van de bovenkomende Guus Meeuwis, ook. Leuke passage.

En van de stijlrijders, niet te vergeten. Van Sagan, die zijn eigenste zelve is en ook nog es een buitengewoon aantrekkelijke gladiator. Van Greg, die gele leeuwtjes spaarde, en van een specialleke als De Gendt, die niet van massages, maar wél van M&M’s, houdt. Het ideale krachtvoer, zowaar, om de Ventoux op te scheren.

Van Poels, die maar goed blijft, daar waar ie eigenlijk ooit al op fietspensioen werd gestuurd. Kom er maar achter. Hoe geel de opperkanarie ook mag wezen, hij komt voor mij toch achterop, zenne, qua charisma.

Jammer, maar ik kan maar niet warm draaien voor ‘Froomie’. Neuh, doe me dan maar Dumoulin – knap en wel op die ‘hotseat’. Nou maar hopen dat zijn olympisch ticket niet ook  op het knipweg-stoeltje zit door die polsbreuk. Supersneu.

Het slotakkoord van mijn gloedvolle swoon is voor die heerlijk eerlijke Bauke, groot gentleman in het verlies. Ik voelde mijn hart zakken in zijn plaats, toen hij es slikte, en de journalisten trotseerde. Klasse, en wat een vuur voor zijn vak, en alles wat daar ook op afgrondmomenten bij komt kijken !

Dussss : things we lost to the fire.

Vandaag weer  in duo. Zelfde lied met tekst of met beeld ! A vous de choisir !

Voor meer zwijmelplezier, klik hier.

Het Kabinetstuk : Swooning Saturday 25

Noot : deze post claimt geen objectivititeit en is daarbij vooruit geschreven, te weten tussen 8 en 10 juli ll. Bij lezing is de inhoud dus al historie, al staat ’t gebeurde toch maar mooi als ’n huis …

Oké, I know. Ga ik zo door, dan blijft mijn reputatie van sportskipper niet in tact. So be it.

Hoera ende joepie, want finaal zijn d’r nou rondjes aan zet waar ik blij van word.  Kilometers omwentelingen eigenlijk, die zich aaneenrijgen tot dé Ronde. De Gele (Greg) gekte waarvoor ik voor de buis zit.

All’s right with the world. Tv-gewijs dan. Vive Le Vélo is op de buis, inclusief de twinkelende oogopslag van Karl Vannieuwkerke. Geen sport-kruisbestuivingen meer, oeffffffff ! En plus zijn er opnieuw prachtige landschappen te zien tijdens de etappes, en geldt zelfs dat ik nog geen ducttape-visioenen heb gehad bij het overigens deskundig commentaar van Michel Wuyts. Te flabbergasted waarschijnlijk bij wat ie ziet.

Niet moeilijk. Wat een thriller kregen we te zien.  Het dak ging eraf – de wedstrijdboog bij de aankomst ging zelfs neer !

Tja als de heren politici, – de kabinetards – er weinig anders van bakken,  dan zeggen dat er elders ook trubbels zijn, en daarbij ostentatief onderuitgezakt in het parlement zitten*, dan moet de oemmmmmmmmmmmmpfff van ’t kabinetstuk ergens anders vandaan komen. Weg met dat oubollige DISCO-gedoe (disasterous – impossible – superstitious – crazy-crazy-complicated). O zo !

Het rijk is aan de nieuwe lichting. Kleurrijke, eigenzinnige teddyberen – gele leeuwtjes. Rijders met jeu, voortvarendheid, poeier in de benen en pit. Het peper en zout van het peloton.

Sagan bijvoorbeeld, die met Tour-ritzege op zak, verry happy speelt in zijn eigen film, Greg die de koerswetten slimweg herschrijft, en Cummings, die cooked en wel het vuur uit zijn fiets trapt ! Ook fenomenaal : die gevreesde bergrit, die Dumoulin op zijn naam schrijft …  Joechei voor de Lage Landen !

En dan de looks nog …desirable, irresistable, supersexy, sweet as candy. Oh……. Oh……….. Oh ……….. !!

Je voelt ’t al op je wielersokken aankomen, beste lezers, Ottawan is de vandaagse zwijmel. Fun in de seventies D.I.S.C.O it is.

Ideaal geschikt : zotjes, kleurrijk, met een snipje geel, veren om naast de nodige peper in de rennerskont te stoppen en ’n handvol complimenten voor wielrenners-charisma tout court !

Voor meer zwijmelplezier, klik hier.


… zitten* : cfr. Juncker, Europees Commissie-voorzitter.

I Can Take It : Swooning Saturday 11

Zou, als en indien. Allemaal gepasseerd. Of nog manifester : niet gepubliceerd.

Zoals mijn column van afgelopen 22 maart. Die zou eerst “Koekeloerepoezewoefkes kunnen het !” gaan heten met Summer Jam erbij ter muzikale kadrering.

Belgenland, de tot Failed State uitgeroepene, had immers een succes geboekt, waarbij zelfs de doorgewinterde nieuwslezers gingen blinken. Daarbij mocht wel een danske geplaceerd.

Maar toen, daarop en daarna.

Toen versplinterde de beschaving, deed monsterlijkheid het licht uit. Een natie, de wereld, duizenden levens – opgeschrikt en veel daarvan voor eeuwig en drie dagen verstoord.

Daarop. Naam en faam weer maar uit ’t raam : daar heb je die underdog. Hallo, donkere onderzoekswolken, en koekeloeren all over the place – naar hoedjes-dragende terroristen, die zich alliassen en vermommingen aanmaten als waren het versch gewassen onderbroeken : elke dag ’n andere.

Daarna : doodmoeie journalisten – die arme Caroline – die bij zichzelf  zo vaak in herhaling moest vallen, dat ze tenslotte die moeilijke namen niet meer over de lippen kreeg en ‘r per update almaar desperater en meer afgepeigerd ging uitzien – pijnlijk toonbeeld soms, die live-televisie.

Twaalf  gesloten-luchtruim-dagen later steken we onze neus weer wat aan het venster. Met ’n mooi beschilderde airbus. Onder applaus vertrekkend vanuit Brussel. In de lucht en te land, want dra draait ook de metro weer op volle toeren.

Slagkracht van Charles Michel ook. Je bent jong, en je wilt wat, maar vast niet dit, als ’s lands eerste …

Caesar wist ’t al, dat we geen Calimero’s zijn, maar Belgen. Keikoppen dus. Of cobblestone(r)s, ook goed. Nu nog de wereld.

Daarom gaat Vlaanderens mooiste, de ‘tour of Flanders’ gewoon door.

Ben ik dan wielerminnend in juli, de voorjaarsklassiekers zeggen me minder. Zit ik dan niet met koffie en gebak kijk-klaar, onder die te trotseren kasseien huis ik nou ook weer niet, dus toch éven dat laatste kwartiertje meepikken.

Tijdens een Sagan-salvo van Michel Wuyts val ik in. De man is kundig en weet best veeeel, maar ik kan gebeurlijk ’n visoen van duct-tape niet onderdrukken … ! Hulde voor José De Cauwer, en heimwee naar wielercommentator Mark Uytterhoeven.

Allebei een ‘uy’ in de naam, maar verder een wereld van verschil. Maar goed.

Voor Sagan blijf je kijken, natuurlijk. Witte ploegtrui of niet, de man geeft het wielrennen net zoveel kleur(tjes) als er te zien op zijn regenboogtrui.

U-hum, gaat het bij de grey ones, want Peter moet nog 10 lange kilometers. Maar er zit zo te horen snee op.

Intussen zie ik m’n andere wielerheld, Van Avermaet, huilend, naast z’n fiets mét sleutelbeenbreuk. Bummer. Heeft ie eindelijk het ‘winning-secret’ gedecodeerd, krijgt ie dit.  Echter, hij is én blijft een knapperd – ondergetekende zou d’r stukken méér overreden uitzien, zelfs zonder kasseien en stalen ros, in het euvele geval dat mijn clavicula voor de bijl gaat.

Weer over naar Wheelie Peter. Hij gààt als ’n speer. Reclame voor die van de witte motor is ie. Kan de rest achter komen, en doet dat ook – ver zelfs. Achter dat grote gat zie ‘k toch ’n blijmakende verrassing. Sep Vanmarcke, Belgenlands klassiekerspecialist, gaat zich verdraaid op het verhoog ‘parkeren’ !

Eventjes later zit datzelfde podium in de sportstudio. “Zijn die niet moe ?!” dacht ieder – en ik.

De heren doen niet aan uitgeteld ; ze geven present. Na ’n inspanning waarvan ik mínstens zeven etmalen zou moeten bijkomen – intussen amechtig uithijgend, met m’n tong languit op m’n schoenen.

Cancellara : zonder winst, maar vast fans rijker, nadat ie Vanmarcke in perfect Nederlands proficiat zei, met aanstaand vaderschap. Vanmarcke, daarom aanstekelijk glunderend, nog verbaasd over zichzelf op z’n derde stek. Tussenin winnaar Sagan, happy as ever.

Eéntje om in te kaderen, die honderdste ! De zon en coureurs, dat geeft gouden randjes, beste lezers.

Ik zeg : Put your hands up !

Zwijmelen op Zaterdag is een initiatief van Marja.