Tagarchief: poëzie

Death Shall Have No Dominion

Wie Ariadnesdraad een beetje volgt, weet dat ik zot zit van detectives. Geloof het of niet, maar ze zijn al wel ‘ns een springplank naar Poëzie gebleken.

The Land of Lost Content ontdekte ik door ” A Touch of Frost ” te kijken en deze mooie vertaling van Dylan Thomas‘ “And Death Shall Have No Dominion” zat verpakt in een ‘Silent Witness’.

Deze coupletten zijn – ook in vertaling – te mooi om niet te worden gelezen. In dit herdenkingsjaar zijn deze regels bovendien een klein eresaluut aan de overzeese doden, die huis, haard en wereld achter zich lieten om mee de fundering te komen leggen van onze maatschappij. En aan alle anderen, natuurlijk. Want : kan de dood wel heersen waar liefde is ?

Death Shall Have No Dominion.

En de dood zal niet heersen
Naakt in de dood zullen ze één worden
Met de man in de wind en de westenmaan

Als hun botten schoongepikt zijn en hun skelet vergaan
Zullen er sterren staan aan elleboog en voet.

Hoewel ze hun verstand verliezen, zijn ze gezond

Hoewel ze in de zee verzinken, zullen ze weer oprijzen.

Hoewel minnaars vergaan blijft de liefde bestaan,
En de dood zal niet heersen.

En de dood zal niet heersen
Het kolken van de zee
voert hen die daar lang liggen niet zomaar mee.

Wringend op het rek, begeven pezen het
Vastgebonden aan het roer, toch breekt men niet

Het geloof in hun handen knakt in twee
En de zonden van de eenhoorn klieven door hen heen

Splijten alles op, maar breken hen niet
En de dood zal niet heersen.

En de dood zal niet heersen
Niet langer zullen zij meeuwen mogen horen,
Of golven die luid op de kust breken

Waar een bloem bloeide,
Heft zij niet meer haar kopje naar het striemen van de regen

Al zijn ze gek en dood als nagels,
Karakter hamert door madeliefjes,

Breekt door de zon, tot zij ten onder gaat.
En de dood zal niet heersen.

——————————————————

And Death Shall have No Dominion / Dylan Thomas. Neergeschreven vertaling zoals gezien in de serie Silent Witness, Death Has No Dominion, seizoen 15.

Anders gezegd

Bron : weheartit.

Als introductie op het nieuwe seizoen – en ook wel een beetje om de tegenstelling Lente – Herfst nog eens extra in de verf te zetten –  besloot ik Turning tides om te turnen tot een Lentelied.

Maar deze poëtische frasering mag er ook zijn om de Lente onder woorden te brengen.

Omdat April toch ook lente is. Omdat kiezen soms moet, maar niet altijd. 

Omdat “het is lente” ook anders gezegd kan worden dan met muziek en (eigen) tekst.

Met een dichter als Herman de Coninck bijvoorbeeld.

Daarom. Dit.

 

Met niets. Lente. Bijen. De letter Z

is ontsnapt. Grassprietje tussen mijn tanden

is niet van mij, liedje ook niet

handen in mijn zakken wel

Met zee.

’s avonds is de zee één vuurtoren hoog

maar zo breed als vergeten.

Met benieuwdheid. Het is twee minuten

voor nu.

Ik ontbied dit moment.

Ik trek even aan mijn sigaar en zeg : Wel ?

Uit : Enkelvoud

Gebald. Beeldend. Maar het klopt als een bus.

Wat vinden jullie, beste lezers ?

 

————————————————————————————————

Dit gedicht komt uit Enkelvoud. Op zijn beurt maakt deze bundel deel uit van de bloemlezing Herman de Coninck : De Gedichten in een samenstelling van Hugo Brems.