Tagarchief: rabbits in my hat

A-ha ! x 17

Een goed gedacht vindt altijd volgers, beste lezers. En warm ijs is niet lekker, dus waarom zou je ’t opnieuw uitvinden ? Daarom 17 a -ha-tjes, naar analogie met the crib. 17, omdat hierna mijn celletjes een stakingsaanzegging deden, het ’n leuk getal is, en ik zeventien zijn destijds best apart vond …

Hier komen ze, mijn erlebnisjes !

  • Kwezelkens dansen niet, zegt het spreekwoord. Ze zijn druk met de koeien uit dat ànder zegswijs. Ontspoor de eerste de beste zemelknoper die je treft, es met een opgewekt : “Voor zeuren heb ik geen tijd !” en kijk wat er gebeurt. Span je zelf de viool, knip de snaren dan door met een lachbui om jezelf.
  • Wees gepassioneerd, niet lauw-lauw : er zijn al vijftig tinten grijs ! Dondert niet of dat door de Tour is terwijl je zelf geen trap doet. Blij worden van iets dat je verder ontduikt is een aparte discipline.
  • De schaar van smart wordt stomper, ooit. Maar altijd stukken trager dan het nu waarin je dat nodig hebt. That’s a given.
  • Moeilijk gaat ook, alleen wat – ok, megaveel – trager.
  • Morgen komt altijd. Misschien niet met raad, maar dan toch met hout om pijlen van te maken…
  • Niet is beter bij boos. Maar durf je ’t toch te worden, dan geef je een grens aan, en dat is ook wat. Wees wel groot genoeg voor excuses, in iedere richting : maak of aanvaard geméénd. Dat trekt korte bochten recht !
  • Je kan. Soms omdat je wil, soms omdat je moet. En soms niet, ondanks je beste best. Maar een deconfituurtje ligt zoeter op de maag dan spijt …
  • Laat jezelf dagelijks uit. Neeje, niet alleen als het hondeweer is en de buurtjes vragen of je gaat wandelen, ook op andere ogenblikken is het een warme opstart van je geest.
  • Oefen je in je zorgen thuislaten ; ze willen toch standaard ergens anders heen dan jij, de ambetanterikjes
  • Doe es gek, groet de vuilnisman. Geniet van z’n opperste verbazing. Na een poos groet ie terug, en heb je allebei schik. Leukste milieuzorg.
  • Doe hetzelfde met de buschauffeur. Dé uitzondering is dat nare exemplaar dat niet stopt, je op een haar na mist en prompt ook nog aan zijn claxon blijkt gelijmd. Daar mag je boos op wezen. Hartverzakkingen moeten geen feestje.
  • Draai jezelf bij dilemma in een Gordiaanse knoop, die je vervolgens eigenhandig doorhakt. Je hebt nu twee stukken, waarvan je d’r één kiest om achter te gaan staan. Dat is je besluit. Heb je de acrobatentoer goed uitgevoerd, dan zal je mettertijd merken dat je slotsom je gaat  zitten als goed ingelopen schoenen : pijnvrij.
  • Vraag maar na bij Paulho Coelho : een goede keus maken is niet hetzelfde als opteren voor het leukste.
  • Je kan ‘m niet swatchen en er ook geen stash mee bouwen, maar je lach is je belangrijkste beauty-tool. Hoe mooi is het niet, dat je na jaaaren, weer tegen iemand op botst die zegt :  “Ik herkende je meteen, aan je lach.” Diamantschittering van genoegen, I promise.
  • Maya Angelou zat juist, toen ze stelde dat mensen je vergeten, maar niet het gevoel dat je ze gaf. Dat beklijft. Dus : je hebt ze toch, die onsterfelijkheid .
  • De beste dokter voor je, is deze, waarbij je durft, kan en màg in de clinch gaan. Jij immers bent diegene die hun woeste plannen opvolgt en betààlt. En heus niet van dat doktersloon, dat hem of haar over praktikale obstakels heen laat kijken. Dat geeft je een stem in het kapittel. Gebruik ze. Wijs, dat spreekt… een consult is géén verbale boksmatch.
  • Geduld verzet bergen. Met schuifspeldjes tegelijk. Kijk naar buiten en zie wat tijd kan bouwen… Stunning.

Zo, signed, sealed, delivered, die erlebnis-doos. Zonder die vervelende Pandora nog wel ! Voor meer zwijmelplezier, klik hier.

No more rabbits in my hat … tot nu !

Don't worry. Bee happy!

Bron

Het sprookje dat “regelmatig publiceren” heet, bleek toch niet te bestaan.  Zat ik er even naast, zeg, toen ik afgelopen april nog dacht dat ik weer “gelanceerd” was. Fairytale gone bad. De stories zaten in mijn hoofd als witte konijnen in een hoed. En je weet hoe dat gaat met die dekselse langoren : ze willen er niet uit.

Het script voor een magische vertelling lag er evenwel. Sterker nog, het werd uitgevoerd.

Er was eens … een prins die koning werd, een koningin mét kroontje, en prinsesjes, simultaan in koningsblauw. Plus tronen, kronen, rijksappels en … een hermelijnen mantel. Die moet je gezien hebben.

Dus : ik voor de buis. Voor de kroning van Willem-Alexander, jawel. Wat moet je anders als je je nieuwsgierigheid naar dat fashion-statement van een paar eeuwen geleden niet langer kan bedwingen ?

Als wij Belgenlanders hiervoor moeten wachten tot de inhuldiging van Filip, dan hebben we ochotoghere zélf de imago-opkrikkende baard, die onze prins – van ongeduld (?) – intussen alweer afschoor.

Ik ben me nog aan het bedenken hoe deze mediaschuwe hark erop komt koning te willen worden, als ik W.-A. in het vizier krijg. Zijn uitdrukking strookt absoluut niet met het uitbundige “Daar sta je dan, je zag deze dag al zo vaak in je dromen …”

Tja, wat ziet een prins in zijn dromen ? Een keurslijf ? Een gouden kooi ? Een stapel meningen waar je je tong over breekt omdat je ze niet mag uiten ? Luxe, in ruil voor het uitdragen van traditie als baan ?

Wakker en wel zie ik Beatrix een gezellig omaatje worden dat doorheen de plechtigheid kleindochter Amalia bijpraat.  ’s Avonds komt de W van Willem naar boven. 

Jammer voor Filip, maar “we doen het beter dan de Belgen”* is op Kroningsdag historisch waar.

Een luxeprobleem. 

Vanuit Fabeltjesland kom ik in Blogland terecht. Daar probeer ik van een ander luxe-probleem af te komen : de halsstarrige weigering van mijn “little grey cells” om te schrijven. Ik heb last van woordlawaai en roest in mijn hoofd.

Rust en regelmaat zijn wat zoek. Mijn motor draait weer in de maat, maar de rest van mijn lijf is het ritme kwijt. Tijd is het antwoord. Hopelijk brengt ie niet alleen raad, maar ook fut.

Lezenderwijs ontdek ik dat tijd en fut eigenlijk ook luxeproblemen zijn, en de oplossingen daarvoor soms, dikwijls, meestal (?) sprookjesachtig .

Spiegelen we ons te veel aan Fabeltjesland, of is de wereld van prinsen en prinsessen toch dichterbij gekomen,  ingeburgerd ?

Eén sprookje blijft stevig overeind : mijn lezerspubliek laat zich niet afschrikken door een laag publicatieritme.

Wondermooi. Dankjulliewel, beste lezers !

—————————————————

*we doen het beter dan de Belgen : uitspraak van historicus Maarten van Rossem in “Pauw & Witteman” op 23 april 2013.