Tagarchief: Rudi Westendorp

Als het goed is mag het ook gezegd

Afb. Google

Zachtjes tikt de regen tegen ’t raam zingt het Rob’s-gewijs in mijn hoofd vanmorgen. Terwijl het buiten regent, heerlijk nog even blijven ligge…??!!! Not, dus. Want ik heb afspraak, en het stroomt. Geen doorkomen aan. Vervelend, maar ’t is niet anders. Dan maar bellen, en schuiven met die planning …

Nu ik toch wakker ben, probeer ik mijn uit hun hum zijnde ‘litlle grey cells’ te paaien met het vloeibare zwarte goud en wat nieuws en actua. “Altijd een goed begin van de dag, nietwaar !” Ik hoor het Mister History zeggen en moet lachen. Om de uitspraak, maar ook om de wel heeeeeeel correcte uitvoering ervan.

“Te zot om los te lopen”, zou z’n volgende boutade zijn, want zelfs toen was al duidelijk dat ik geen die-hard-nieuwsgaarder zou worden, al deed ik vrolijk mee, aan de door hem ingevoerde competitie. Zonder twijfel zou de man dubbelliggen, als hij me op dit godsgruwelijk uur actua zag kijken.

Ik zie – VROEG dit keer – een stukje van Reyers Laat. Daarin een Nederlandse geriater die ons allemaal bezweert oud te worden, zonder het te zijn. Zijn optimistische schatting is dat de mens toch makkelijk zo’n 130 jaar mee moet kunnen. Deze “explosie van leven” is nu al aan de gang,  met weekends tegelijk. Star Trek verbleekt er bij. En onze minister van Pensioenen, even 30, ook.

Nu moet je weten, beste lezer, dat ik helemaal voor “live life to the fullest” ben. Maar of dat echtigentechtig honderd-dertig jaar moet zijn, dat weet ik niet zo. Als er een garantie op geringe krakkemikkigheid bij kan, graag, maar anders ….?

Komt vast door een “Ik ben 80!”-gevoel dat het vege lijf kado kreeg van een regerende lumbago. Guttegut, ik moet er niet aan denken, 130 in deze conditie.

Weg van het futuristische, terug naar de kouwe, rauwe werkelijkheid.

Met Paul Marchal, en Kristien Hemmerechts. Die een boek schreef over Michelle Martin*. Waarin ze, met tact en respect en voorzichtig (?) met de gevoelens van de nog levende slachtoffers, de gaten in het onderzoek heeft trachten te dichten.

Voor de Franstalige slachtoffers lukt die tact misschien nog net, maar voor dat andere slachtoffer, vader van, is het om zeep.

De arme man kampt in zijn hoofd ongetwijfeld met minstens 130 scenario’s die de “ingevulde” werkelijkheid vér te boven gaan. Je bent voor of tegen Marchal, maar het is een achievement dat de man in de mentale betekenis van het woord nog overeind staat.

Dus ja, het is gebeurd, en ja, er moet over geschreven, maar het is historisch gesproken recent. De Holocaust, is vier keer langer geleden en nazaten ervan slaan er nu – begrijpelijk – nog steeds bij tilt. Ter vergelijking …

Ik wil niet onbeleefd zijn**, Kristien, maar ik kan er niet bij dat dit gegeven je, tussen al die uitgebreide research door, niet even door ’t hoofd is geschoten. Gezien je gekozen thema, dan.

Nu we toch aan het fronsen zijn, frons ik ook maar even richting de redactie. Foei, al die onverdiende aandacht voor Martin.

Al dat wenkbrauw-werk komt mede door het feit dat ik mijn eerst anders ingevulde dag maar niet op de rit krijg. Het regent, het stopt, begint weer, om op het moment dat ik ter plaatse had moeten zijn, te willen – maar niet te kunnen. Grmbl.

Snel naar de digitale krant dan, en daar zie ik dit. (Voor het volledige artikel, klik hier .)

Dus, nogmaals bedankt. Bedankt dat ik me ditmaal niet publiekelijk heb moeten excuseren voor het gedrag van mijn autistische dochter.

Bedankt om Kate zodanig te entertainen dat het onze succesvolste vlucht ooit werd. En bedankt om je kranten aan de kant te leggen en je te bekommeren om onze dochter.

Na de vlucht van Orlando naar Philadelphia, alvorens door te vliegen naar het Canadese New Brunswick op 6 januari plaatste Shanell Mouland deze dankbrief vorige donderdag op haar blog. De brief haalde de Amerikaanse media. Nadat hij erop attent gemaakt werd door een familielid besefte de zakenman dat het over hem ging en contacteerde de mama van Kate via Facebook. De lieve reiziger bleek de Amerikaan Eric Kunkel te zijn, zelf ook vader van een éénjarig zoontje. “Ik reis veel voor het werk en Kate gedroeg zich het beste van alle kindjes waar ik al naast gezeten heb”, aldus de zakenman.”

Ha, een weldoener !  Geen wilde, zoals Lambik. Smijten met geld doet ie ook niet, maar vliegen dan weer wel. Met een klein, opgewekt meisje en d’r bezorgde mama. 

Lambik krijgt nog concurrentie aan ‘m, want het blijkt, dat je helemaal geen propeller op je rug moet hebben om iemand de vlucht van d’r leven te bezorgen …

Prachtig. Als het goed is mag het OOK gezegd. Met dank aan de media is mijn hum weer in orde. En die regen ? Ach, de wereld neemt een bad…

 ———————————————-

* Martin : ex van Dutroux

** uitspraak van Hemmerechts (16:22) in Reyers Laat, praatprogramma rond actualiteit dd.14/01/2014