Tagarchief: schrikkeljaar

Niet scricken … ’t is 29 Februari !

Afbeelding via Google 

Een speciale dag vandaag. Eéntje die je niet elk jaar meemaakt. Jaja, ’t Is efkes scricken* als je een 29ste tegenkomt in de tweede maand van het jaar.
 
Wie bedenkt nu het idee tijd ? vraag ik me af. Vandaag nog net ietsje meer dan anders, dat spreekt.
 
Wie vindt tijd plots zo nodig dat ie er heelder systemen en mechanismen voor uitdenkt ?
 
Wie tijd Tijd ging heten, zal wel altijd een mysterie blijven. Maar wie er onze huidige indeling voor uitdacht is wel geweten. ’t de Kalenderman. Juul Cesaar.
 
Straf. Dat voerde zelf geen klap uit, maar wilde wel de tijd naar zijn hand zetten. Niet alleen de zijne, maar ook nog die van alleman.
 
Ah ja, want hij wilde precies weten hoeveel tijd hij kon gebruiken om anderen aan het werk te zetten terwijl hij slapend rijk werd.
 
Lees  : terwijl hij zich bezig hield met zijn hobby. Met name anderen in de pan hakken.
 
Nu ja, het kind moet een naam hebben natuurlijk. Als je Cesaar heet, ben je van mening dat de wereld rond jou draait.
 
Dus noem je je tijdinstrument naar je zelf. De Juliaanse kalender. O, en een verwijzing naar je favoriete tijdverdrijf moet er zeker in. Mars. Dat kan, als je voor god speelt.
 
Wat zeg ik, spelen ? De Juul ging er van uit dat hij er één was.
 
Nu staan goden niet echt bekend om hun bescheidenheid. ’t Zijn echte ijdeltuiten.
Een telraampje om na te checken of alles wel klopt ? Welnee, dat is niet fashionable.
En de Kelten, wat weten die er nou helemaal van ?
 
Sine dubio kwam er dus een kalender met 355 dagen en 10 maanden.
 
De zon en de maan trokken zeiden lekker puh en cirkelden rustig door. Ze zetten Cesaar een neus voor zoveel zelfzekerheid en draaiden zo ergens rond de (late) Middeleeuwen de hele kalender aan flarden. 
 
Tegen dan was de ruzie tussen de kalender en de zon zowat een seizoen groot.
 
Gregoor tenslotte was de gekkigheid beu. Hij kreeg de zon en de kalendertijd weer in de pas. Toen kregen we dus een Juliuskalender met Gregoriaanse twist. Lekker deelbaar, zoals het uur.
 
Met 12 maanden – dat rekende vlotter – 10 extra dagen en op gezette tijden nog eens een extraatje. Kwestie van de zon tevreden te stellen.
 
Want : hij gebruikte z’n telraampje wél, en zijn financieel geslepen inzicht ook !
 
Tijd is dus iets arbitrairs. Kan zomaar beginen of afwijken. Tijd is immers geld waard. Zakelijke motieven zwaaien de scepter.
 
Op West-Samoa wipten ze om die reden van de ene naar de andere kant van de datumgrens. Deden ze al eerder, en zouden ze vast weer doen, als ze er geldelijk gewin in zien.
 
Sinds we al die tijd gekregen hebben, heb ik steeds het gevoel dat ik tijd tekort heb… 
 
Want lege tijd – tijd waarin we écht niets doen –  is het nieuwe taboe. 
 
Wie durft nog zonder het minste beetje schuldgevoel “lekker niks” antwoorden  op de vraag wat er dit weekend op de planning stond ? Je moet uit goed hout zijn gesneden om aan de (verdoken) scheve blikken het hoofd te bieden als dit je respons is.
 
Alles moet nu efficiënt en nuttig zijn. De klok rond.  Maakt niet uit of je jezelf hierbij helemaal voorbijholt.
 
Wanneer komt het genie dat meer dan 24 uur in een dag stopt ?
 
Zodat we ons zelf niet tegenkomen en daarna eeuwen nodig hebben om die mokerslag te verwerken ?
 
Ja, ’t is waar. Tijd, daar heb je nooit genoeg van.
 
Wat deed jij vandaag met jouw “extra”  tijd ?
 
——————————————————————————————-
N.B. In de titel zit een verwijzing naar het middelnederlandse woord scricken, dat later schrikkelen werd en zo de naam gaf aan het jaar dat wordt overgeslagen, het schrikkeljaar.