Tagarchief: Send Me An Angel

Under the boardwalk : Swooning Saturday 23

“Onze Frank”, zijnde de weerman, geeft mee, dat juni 2016 de natste maand is sinds 1839.  Amai. Sinds de start van het apenlandje dat het mijne is, is het dus niet – misschien wel nooit ?  – veel waterachtiger geweest dan nu. Dat zal ik geweten hebben. Die Zeus ook, met zijn bende en hun waterballetten.

Die galjaars hadden het vorige maand op mij en de wereld gemunt. So much voor een mythologische connectie, dus.

Het regende constant ouwe wijven. Omdat die volgens het spreekwoord toch klompen dragen, trok ik ten langen leste m’n Crocs maar an buitendeurs. Desperate times call for desperate measures, tenslotte. En echtigentechtig, ze zijn stukken sneller droog dan sneakers.

De modepolitie heeft m’n fiat om, bij niet akkoord, de droogtijd van (stoffen) schoenen te timen. Wedden dat zelfs zij niet aan de eeuwigheid willen die dat in beslag neemt ?

Naast modemissers – hip zijn in regentenue of als verzopen waterkieken is nog wat – zag je vooral pluutjes op de bühne. Ze hadden ’n glansrol in het vaak daverende klank en lichtspel dat veelvuldig werd opgevoerd.

Bummer voor al wie om prakticale redenen pluu-loos door het leven moet. Met goeie luim is verregend zijn minder erg, dus hield ik de elastiekjes van m’n goeie hum in vorm door aan shampoo in de regen en daardoor schuimbellen te denken.

Works like a charm, behalve die keer dat ik het halen van papieren boodschappen ZO lang principieel achterwege had gelaten dat er in mijn heule have en goed werkelijk waar niet één keukenrolletje meer te detecteren viel. Toen joegen bozige dromen  – van eeuwig getomateerde theedoeken – me lichtelijk op stang, en de deur uit ook wel, ja.

Open doel was ik voor de wolk die net dan brak – wat zeg ik, met donderend geraas openscheurde. Alweer geen modische voltreffer, maar een regelrechte afgang als trendsetter. Snif.

Om nog wat bij te dragen aan het gewicht van ‘bad karma’ besloten mijn huishoudrolletjes om ook gezellig uit hun verpakking los te scheuren. Want wat die wolken kunnen, kunnen zij ook, en rappperderderr !

Gelukkig zagen ze af van ’t modderbadje voor hun teint, maar het resultaat was desalniettemin zwaar onflatteus. Ten behoeve van de modepolitie geef ik graag  mee, dat dat afscheurpapier een nog langere eeuwigheid dan schoenen opeist, om weer droog en bruikbaar te worden.

Na een miskleun van dat formaat krijgt je weer-app de overroepen hoofdrol. Want het weer, dat kan nog meer dan regenen. ’t Kan vriezen of dooien. Ergo : je trekt tig keer per dag je plunje aan, en dan toch maar weer uit, want de radar predikt hemelwater. Deze klucht is pas klaar als je boos bent, omdat ’t na sluitingsuur is, en je je voordeur niet bent doorgekomen. En de gevallen zeeën ook niet, hoera.

Dat is één optie. Maar er zijn meer alternatieven. Bijvoorbeeld.

Als ’t vriest, dan bibber je haast je vel uit, maar blijft nipt droog. Dat was die keer dat ik bij Flex aan de deur verscheen, die hij met een opgwekt : “’t Regent niet,” opendeed – om mijn duim te volgen, richting die inktzwarte wolk achter m’n rug. Hij wist me zonder een drupje tijdsoverschot naar binnen te loodsen. Hoera ende joepie !

Maar ja, die mooie liedjes, ze duren nooit. Al heulemaal niet als je geen nat pak wil halen. Euforie is de vijand, beste lezers. Want bén je dan een keertje droog thuis én zo slim geweest om een natte braderie te skippen, kan je alsnog zomaar de doorweekte sigaar zijn !

Bij ’n doorbrekend waterzonnetje wil ik nog even over de deur ’n vergeten artikeltje halen. Het omen is goed, dus doorlopen maar, die waterproof-cyclus. Ik ben nog geen ‘gecrocte’ halve meter verder of Zeus draait de douche vér voorbij open. (Jaa, wat had je anders verwacht ? Sliep uit modepolitie…)  Hercle * ! ’t Wil weer es lukken dat terug nog een grotere merde is dan door.

Ik scan de uitweg. Dan valt mijn oog op ’n uitgetekend wandelpad en luifeltjes. Restanten van de voorbije braderie. Vanonderrrrrrrrrrreeeeeeeeeeeennnnnnnnn ! Andere schuilers moedigen me aan : “Hier, hier !” ondertussen plaatsmakend. Eén engel  heeft zelfs een handdoek voor me. Kouwe botten, maar ’n warm hart.

Als ik de waterdruppels uit m’n kijkers heb geboend, kan ik de humor van de situatie inzien. Staan we dan, met zijn allen onder een luifeltje, under the boardwalk. Drenkelingen die aan het driften zijn. Sommigen hun app checkend, en foeterend tegen hun mobieltje ” Awel, isda nu droog en zonnig ?!!!!!!!! ” Hilarisch tafereeltje, dat me tot The Drifters inspireerde.

Enne, Zeus, gehoord ? Droog en zonnig, alsjeblief !

Voor meer Zwijmelplezier, klik hier.


  • Hercle : Latijnse krachtterm

Deze cirkel, daar kan je niet rond

Na mijn Alzheimer-boodschap en de huisvesting van mijn eigenste Cliniclown-Toetje heb ik nu wat anders. Breakbaar.

Nee, beste lezer, dit is geen recordpoging goede doelen aanreiken. Evenmin wil ik  Moeder Theresa achterna. Dat laatste is een hopeloze missie, laat me je dat vertellen. 

De – lees : mijn –  weg naar heiligheid is nog lang.  Te lang voor mij, om er in dit bestaan nog te geraken.  En in het volgende level  is ze ook niet zo erg nodig, die “holyness”, me dunkt …

Maar terwijl ik er nu toch ben, kan ik best nog wel een paar acties ondernemen aka ondergaan om het op deze bol wat prettiger te maken. Onder het motto : verbeter de wereld, begin bij jezelf.

Of eigenlijk moet ik zeggen dat gister iemand mijn wereld verbeterd heeft.

Ik ben deel van de zaterdagse mensenmassa en volg maar een beetje.  Dat gaat zo met stromen. Ondertussen in gedachten verzonken.  Betrubbeld door mijn moodswings in deze tijd van het jaar, en door het feit dat mijn I-pod besloten heeft om niet langer sportief mee te doen, en zodoende oorstrelende muziek doorheen mijn buis van Eustachius te sturen …  Snif.

Natuurlijk kan ik een andere kopen, maar het wordt nooit meer hetzelfde.  Het wordt nooit meer de I-pod die ik van haar heb gekregen.  Niet meer de deuntjesmaker waarvoor ze stiekem met mijn vader samenzwoer. 

Weer een link die breekt.  De tranen, die dezer dagen toch al laten merken dat ze er zijn, zitten hoog. Mijn ogen prikken.

Ik slik. Foeter op mijzelf voor de waterlanders in het openbaar. Druk doende mezelf een standje te geven, merk ik haar niet op.  Dan hoor ik :  “Hey, Ariadne!” gevolgd door een zacht rukje aan mijn mouw.

En daar staat ze dan. Ma petite dame de Paris ! Uit de hemel gevallen en zomaar pardoes voor me neergezet.

Ik huil niet meer, maar ben ook nog niet helemaal tear-proof. Ze ziet het, en legt de link.

Sans gêne slaat ze haar arm rond me – trekt me naar zich toe voor een hartelijke omhelzing en een kus.  “Alles goed ?” vraagt ze zachtjes.  We praten even. Dan moeten we weer verder.  De bijna-sluitende winkels leggen het ons op.  “Schrijf ” zegt ze, en voor ze vertrekt drukt ze vite-vite nog een kus op mijn andere wang.

Daarna lost ze op in de steeds van vorm wisselende menigte. Maar ik zie toch dat ze me enthousiast nawuift. Zo aanstekelijk, dat ik het zelf ook doe.  Prompt heb ik nog meer bekijks dan eerst, maar ach, wat zou het …

Yep.  ’t Is me d’r ééntje.  Uit duizend.  In vroeger tijden mijn interieurverzorgster, nu eerder seingever van de voorzienigheid, zo lijkt het. Een engel zonder vleugels.

Want ze verschijnt telkens uit het niets – op penibele momenten. 

Ook dan, op die Siberische dag. In de trein, op weg naar afscheid.  Als ze mij zo in de kreukels ziet is ze aangedaan – helemaal als ze tot de conclusie komt dat ze precies even oud is als de dame op de roze wolk. 

Samen vervolgen we de reisweg en delen we de stilte. Voor mij een echt geschenk.  Toen, en ook nu nog, als ik er op terugkijk.

In weerwil van de beladen momenten waarop ze er plotsklaps is, word ik blij van la petite Parisienne.  Mijn (slapende) Franse woordenschat wordt geactiveerd als ik haar zie.

Joie de vivre in actie. Pétillante, rigolote – en knuffels uitdelend. Als gezonden : “Here I am“.

Voor de I-pod helpt ’t niet. Maar ik, ik ben een beetje opgeknapt.

Thuisgekomen ontdek ik dat er ook nog andere knuffelaars hun medemens in de armen hebben gesloten…

Misschien niet logisch, maar nodig, en hopelijk even opbeurend !

Mijn actie ? Dat is het onder de aandacht brengen van dit initiatief ….