Tagarchief: social media

Who’s that girl ? (Swoon 50)

Een nieuw jaar gelanceerd. Ouwe struggles ook, want m’n publicatieschema stokt weer – zooo  Januari 2016.

Het Dakar-tempo waarin m’n grijze massa columnpjes vult, is IRL nauwelijks bij te benen.

Zwart op wit is het nog niet zo te zien, beste lezers (lees : inhaalslag reacties) maar ik droom, denk & doe “blog”. Wonder, dat ik in die morgenspiegel nog geen ‘Ariadnesdraad’ op mijn voorhoofd zie gestempeld. Zomaar wat fröbelen doet mijn hoofd niet aan, namelijk : altijd postjes in de maak. Maar: zulk autonoom hoofd is nog best handig. Geen ‘beste concept’-gezeur : gewoon go with the flow.

Vandaag trek ik dus maar ’n sprintje, en laat de springveren van de ‘grey ones’ lekker eigenmachtig werken.

Op de vraag waarover geschreven, popt een republikeins rood mantelpak op. Neeje, niet dat van Trump – die kan zoiets niet forceful & executive aan, dat is linea recta clownesk. Nog niet eens ingezworen is ’t al hommeles met de media, zeg maar de journalistiek. Whatever we may get, dertien in een dozijn beslist niet, met deze man.

Oempppppppppffff, uuche, aiai en ochottekes. Ik gok op vasthouden aan alle takken van alle bomen en de mast – tegelijk. Die gymnastische oefening lijkt nodig, om de eerstvolgende 1460 dagen door te komen. Mijn oogbogen oefenden alvast souplesse bij de megalomane aandacht die de ‘gereputeerde nieuwsgaring’ hieraan gaf …? Was ’t nou net niet die over-aandacht, die van begin af aan, dit roeptoeterend exploot mee op het Presidentiële schild hielp hijsen ? Afwijzende hm.

Mijn celletjes maken ’n 180° bocht en ik zit in ene weer bij ’t felrode mantelpakje met weerstrevende attitude : Angela Merkel. Ha ! Veul beter. Ik verkies Frau Merkel’s ‘Deutsche Gründlichheit’ verre, boven die upcoming American Madness.

Jolige celletjes, als ’t journaille weet te vertellen, dat Angela zich eredoctorandus Leuven én Gent mag noemen. Hoera ende joepie, Sie schaft !

De feministe in mij veert op, uitermate blij. Dat ze even ’n slechtzittend blauw vaan krijgt aangemeten, neem ik voor lief. Knipoog naar de (Amerikaanse) blauwe Democraten, tenslotte. Met niet alledaagse uitdagingen voor én achter me, verfoei ik hartsgrondig vakjes- en stereotiep denken.

Ben de mening toegedaan dat vrouwen, in eender welke discipline, het recht én de kans moeten mogen, om (al dan niet godsgruwelijk) te blunderen. Ook, en vooral, zou ‘k haast zeggen, in de politiek. Wir schaffen das. Was ’t niet beter, ’t zou alvast een vaak verworpen invalshoek hebben. Zo. ik heb gezegd !

En het doctoraats-uitreikende deel van het soms toch best hippe universum heeft warempel verhoord. Nog best cool, die bende van Zeus, als ze geen djak-ken-de regen over je uitstort …

12 januari 2017. Angela Merkel, Belgenlands eredoctorandus. Van Leuven EN Gent, ‘getoogd’ in Brussel. Insert tevreden grinnik. Belgenland, onzegbaar ingewikkeld, maar wél een goed sein gevend.

Een lintje dus voor de (diplomatieke) manier waarop ze aan politiek doet – met ’n menselijk warme kant enerzijds, en de potentie anderzijds, om (door de toekomst) als Grote Persoonlijkheid te worden gezien. Zo’n epitheton ornans roept vragen op.

In dit geval : Who’s that girl  (tekstlink) ?

Voor meer zwijmelplezier, klik hier.

N.B. Dit stuk kadert ook in de #SG17 van Carel, getuige hiervan de cursieve vetjes, rond werken.

Zo Vrolijk

Na een kleine week in het multimediale duister ziet het er eindelijk naar uit dat ik langer dan de spreekwoordelijke vijf minuten online kan blijven, en jullie, beste lezers, eigen toetsenbordgewijs kan bedanken voor de bemoedigende commentaartjes … Echt een opkikker !

Sterven van verdriet gaat me wat ver, maar laat me je vertellen dat er bij het zoveelste “Aaaaaaaaaaaaargggggggggh, het werkt wéééééééééér nie  !” – moment wél een paar tranenbuien zijn overgedreven.

Maar na die chaotische week waarin ik zowat gillend gek werd – of is het parasotisch ? – ga ik een andere toer op en zing ik volop mee met Alfred Jodocus Kwak.

Yep ! Ik ben vandaag  zo vrolijk ! Hoera ende joepie !

Nu maar duimen dat de vocale capaciteiten van Herman van Veen de bende van Zeus dermate charmeert dat ze me een tijdje met rust laat.

’t Valt te proberen … Aanstekelijk is het alvast wel !

 Enjoy !

Muyters’ mutiny

Pinger - strona 4 - świetni ludzie

Bron : weheartit

Politici zijn een ras apart. Blijkt maar weer.

Want waren het dertig jaar geleden nog types die met Wetstratees* langs Axel in het rond fietsten als ze een zeldzame micro onder de neus kregen, nu zijn ze “gepimpt”. 

Ze geven nu snedige antwoorden – nog altijd wel nietszeggend – of zelfs helemaal geen. Dehaene was hierin kampioen met z’n “geen commentaar”.

Ze toveren nu uit hun limo grote roze konijnen** tevoorschijn, terwijl alle Belgen vol spanning wachten op die hele rist witte konijnen uit hun hoge hoed : een regering, een deftige pensioenregeling, evenredig verdeelde besparingen …

Nog een ommezwaai : ze vinden in volle regeringscrisis nog tijd om mee te doen aan meerdaagse tv-spelletjes, of waarom niet, te gaan bergbeklimmen met astma-patiënten.

In functie van de verkiezingsstrijd, moet dat oubollige imago aan gort. Ah ja, imagobouwen is belangrijk. Het nieuwste wapen ? De social media.

Dus wordt er gefacebookt, getweet, geblogd, gegoogled, gemaild en geweetikwat dat het een lieve lust is.

Wat nou, onze politici niet gepassioneerd ? Ze gaan zo op in het sociaalnetwerken dat ze fluks persoonlijke meningen ten beste geven, vertrouwelijke documenten lekken, of  – helemaal toppuntig – als premier het verkéérde volkslied debiteren.

Voeg aan dit rijtje ook maar toe : onbetamelijke mails doorsturen betreffende regeringscollegae.

Deze laatste valse noot is voor rekening van Vlaams begrotingsminister Philippe Muyters. Of juister : zijn kabinet. Eigenaardig.

Want Muyters is geen ezel. Hij stootte zich al twee keer aan de uitschuifsteen. Eerst toen hij zijn telraampje maar niet kon gebruiken, en nu weer – met deze mailgate.

Een misser van formaat. Erg was het. Zo erg, dat Philippe in duidingsprogramma’s verscheen met tranen in de ogen.  (” Snif . Ik heb niet gelogen ! “)

Zó overmand was hij, dat hij zijn Latijn-minnende partijvoorzitter nodig had om de klappen mee te incasseren.

Dit keer kon De Wever met zijn afgezaagde risee-betoog weinig beginnen tegen het ijzersterke ” Litera scripta manent ” (Wat geschreven is, blijft.)

Gevolg : een motie van wantrouwen. Uitkomst : een wonder. Want geen week later is de motie niet alleen afgeketst, Muyters doet ook net of er geen vuiltje aan de lucht was en is.

Bij dit alles breekt mijn klomp. Hoezo, al die tijd besteden aan niet-dringende zaken ?

Hallo, ministerieel verstand dat niet werkt. Je bent een hoge boom, dan moet je tegen kritiek kunnen. Bovendien zit je in een democratie, dus georganiseerd systeem van het oneens zijn.

Mijn gezond boerenverstand wil niet echt mee.

Het begrijpt perfect waarom regeren niet lukt. De dag heeft gewoon te weinig uren. 

Niet te begrijpen is, waarom een minister zijn medewerkers niet zorgvuldiger uitkiest ? Waarom niet van begin af aan diets maken dat het confidentialiteitsbeginsel een sine qua non is ?

Moet er echt gewacht tot het IWT hierrond een clausule***lanceert – of tot er een Acta-pact komt – waarbij de goeie het weer met de kwaaie mogen bekopen ?

Je moet toch geen Descartes zijn om te vatten dat alles wat je op “het net” gooit een eigen leven gaat leiden ?

Tja. De bloopers zijn recht evenredig met de positie, blijkbaar.

Maar. Diep van binnen zegt een stemmetje mij dat de verklaring elders moet gezocht.

Die blunders, dat is een weldoordachte verkiezingsstrategie. Je moet toch wat in een verkiezingsjaar, zéker als je jezelf federaal buiten spel hebt gezet …

En bloopers, die blijven in het geheugen hangen !

Benieuwd hoe deze “Muiterij” zal uitpakken ….

——————————————————————————

* Wetstratees : hoogdravende (regerings)taal

** roze konijnen : tijdens de laatste regeringsformatie in Belgenland werd onderhandelaar Wouter Beke vader. Zijn dochter kreeg van premier Di Rupo deze knuffel kado.

*** confidentialiteitsclausule : bepaling dat vertrouwelijke info niet mag worden gelekt