Tagarchief: sociale rol; agenda-syndroom ; Plan B

Druk, drukker, drukst … (Swoon 57)

Allereerst : het duimwerk heeft gewerkt; de op is gelukt. Over ’n huis springen doe ik nog niet, en daarom staan lezen en reageren voor nu op een laag pitje. Maar dat zegt niks over hoe hoog jullie in mijn bloggershart zitten. Wel integendeel, beste lezers. Dankjulliewel !

Bij de aanzegging van de meest recente op, klapten de grey ones allemaal luikjes open, met daarop to-do’s. Iets in de zin van : in die week dit, en in de volgende, zeker nog dat doen. Niet raar, na meer dan 20 edities. Mijn alterego Superwoman leefde zich uit op strakke regie.

De ware gannefjes die mijn celletjes zijn, voelen meer voor ‘altijd wat te draaien’. Op rolletjes, dat is té saai, vinden ze. Al heb je dan energiepeil plumpudding.

Zo kon het gebeuren, dat ze ‘geen lasten tillen’ en ‘bib aan huis’ aaneenregen en doorlopend in mijn hoofd voorbij lieten komen.

Ze krijgen haast standaard hun zin, want ik heb geen animo voor kermis onder mijn schedeldak. Aanmelden dus. Driewerf is scheepsrecht, maar ik ging pas bij de vierde poging de boot in. Niet bepaald soepeltjes, maar goed, Bibfee was feit.

Ik ben nogal van boekenlees-turf, en het zeulen ermee beloofde nog wat, strakjes.

Geen betere krakkemikkigheid dan diegene waarvan je geen last hebt. Geef toe, dat staat als een huis, dus overstag.

De wervelwind die zich bij me meldde, was het absolute tegendeel van krakkemikkig. Een onstuitbare driejaars, leesgraag en breed-geïnteresseerd. Onversaagd bovendien, want ze droeg de dikste tomen voor me aan.

Wie bij haar nog leeshonger ervoer, moest het achtste wereldwonder wezen !

Best van al, was nog, dat het geen droge gort was – waardoorheen je je de weg moest slijpen, maar lekker beklijvend leesvoer. Dat moest goed gaan komen ; ik voelde ’t aan mijn water !

Goeie dingen heb je nooit teveel, dus belde ik Bibfee omtrent een reservatie die de bib voor me klaar had staan. Kraakvers thuis, voelde ik me nog lichtelijk brak, namelijk.

De openingsuren niet, maar de gedachte dat ik voor Bibfee ultravroeg uit bed zou moeten schoot wél door mijn hoofd. Ach wat, als ’t voor Dokter Huis kon, dan ook voor haar.

Zei ik al onstuitbare wervelwind ? Daags daarop woei een tornado mijn woonkamer binnen.

In de hurry die ze had, om haar overboekte agenda bij te houden, raasde ze voorbij de stapel retour-boeken, mijn leeslijstje en welja, de openingsuren ook. De vaart voorop lopen dus. En de haan, hij repeteerde het kraaien alvast.

Overnieuw, die boekenmissie. Hoera ende joepie voor mij, niet meer in de vroege morgen.

Als Bibfee wegsnelt, duizelt het me ! Ik voel een jacht die vast niet erger kon zijn, al zat een leger tsee-tsee-vliegen me op de hielen… Phie-ieewwwf.

Ach nou ja, ik ben duidelijk nog niet in de running, druk ik Stemmetje Ongemak weg. Nooit doen, beste lezers. Kraaiende paashanen zijn uiterst ongezellig, en slecht voor de sereniteit.

Weer terug met boekenbuit, meldt Bibfee dat er een saldo openstaat. Haan 1.

Haan twee is mijn “O, ja, da’s die reservatie.” Wat is dat toch met al die omen die je maar niet oppikt, hm?

Haan 3 dan eindelijk, is de ontdekking dat de reservatie van “Je ziet mij nooit meer terug” er niet tussenzit. Een half leven nadat Bibfee is gevlogen. WAAR IS HET ? Ochere ochottekes, laat dit übertoepasselijke voorteken geen waarheid worden …. voel m’n hartverzakking.

POTVERhierenginderenoveral is de gecensureerde transcriptie van mijn verder allesbehalve vriendelijke gesprekje met God. De Verlossing kwam niet van Hem, maar van de alleraardigste bibmedewerker.

Het vervolg laat zich raden. Toen kreeg IK het druk. Exact met dat wat ik zo graag had willen laten. Boeken zeulen, over een hobbelig weggetje, met pijnlijke onderbuik. Niet goed. Maar echt, ik moest frisse lucht. Om niet uiteen te klappen.

Bij thuiskomst hing ik zonder pardon ‘niet storen’ op de deur. In één moeite door stopte ik een kattebelletje in mijn voor de volgende ronde klaarstaande ziekenhuistas met “vermijd stress, A. !”

Het zal me benieuwen, of ik tegen dan nog weet hoeveel energie en geduld al dat aansturen van me vergt, zo post-operatief …

Voorlopig hou ik ’t maar bij “Lekker slapen en morgen gezond weer op !”

Zwijmelen op Zaterdag is een initiatief van Marja.

Advertenties

Superwoman

dope of dopeness

Bron : weheartit

Ken je Tim Visterin nog ? Wel, ik droom er soms van. Zo’n Merlijn die opeens naast me staat, dat lijkt me wel wat. Alleen heb ik het niet zo op vogels.

Als ik  mocht kiezen zou ik graag Superwoman zijn, de vrouwelijke versie van deze Superman. (Ik beken, als kind had ik een crush voor ‘m.)

Jaja, ook omdat ie knap was, maar toen toch vooral omdat hij zich in een mum van tijd kon verplaatsen. In een mum van tijd ter plaatse zijn lukt me nog steeds niet, maar, ik til er niet meer zo zwaar aan. 

Mijn ambities zijn beslist bescheidener geworden, want ook dat vliegen hoeft niet meer zo. Ben al gejaagd genoeg.

Maar het àndere talent van Superman, dààr ben ik gek op. Het al voelen aankomen, wat zeg ik, weten wat er te gebeuren staat. Om er dan, in “a split second”, nog  rappekes een positieve uitkomst aan te geven.

Alsof dat nog niks is, slaagt zijn alias Clark Kent er bovendien ook nog vlotjes in om een steengoede journalist te zijn met een meer dan goedlopende carrière. Moeiteloos stapt hij van de ene ik over op de andere, het ene leven in, het andere uit. Dat is nog eens multi-tasken!

What it takes? In de Supermanfilms is dat vaak een draaideur.

Daar heb je het al! Het eerste wolkje aan de multitask hemel! Draaideuren vind je bij mij niet terug. Aliassen ook al niet.

Wat ik wel heb?

Een strakke planning en een collectie agenda’s. Het agenda-syndroom is niet meer veraf. Daar bovenop nog massa’s planningen van anderen. Ook die zijn vaak niet ideaal, en hebben zo hun effect op die van mij. 

Neem tijd om te plannen, hoor ik vaak. Goed plan, alleen mislukt het bij mij steevast omdat ik dan denk : ik kan beter wat dóen.

Maar ook de knop omzetten van Ariadnesdraad naar de rol van dochter, tante, gezinsmanager, vrijwilliger, … vergt iets meer dan een vingerknip. Bij tijden kom ik echt het swishhhhhhh-effect van Superman te kort.

Hier ten huize is dan ook vaak plan B van kracht.

Maar ik heb natuurlijk ook geen Superwoman pak. Plus, ik kom niet van Krypton.

Zou het werkelijk zo eenvoudig zijn?