Tagarchief: systeemcrisis

Bredero zei het al …

Het kan verkeren. O, ironie van het Journaal.

De financiële wereld (nog maar eens) op z’n kop ! Naast Griekenland, Portugal, Ierland, Italië … is Spanje het volgende blokje dat wankelt in de Europese domino-constructie.

Ook nu weer lijkt het erop dat de zoveelste kapitaalinjectie haar doel voorbijschiet.

Kapitaalinjecties waarbij ik mijn wenkbrauwen frons. Intussen blijven ze al in die stand staan, denk ik.  Vlotjes worden er megalomane bedragen bijeengesprokkeld, systeemcrises en economische nulgroei ten spijt. Getallen die ik me nauwelijks kan voorstellen – laat staan schrijven.

Waar ergens is die Zilveren Vloot toch binnengevaren ? Nou, voor mijn deur is het alvast niet, neem het van me aan.

Ow ja, ’t zal het resultaat van al dat Europees geto(b)(p) wezen. Of anders de telefoongesprekken tussen de Europese en de Amerikaanse president …

Waarover zouden Van Rompuy en Obama het via hun “slimline” zoal  hebben ?

Over het gekibbel en geharrewar in de Europ-i-an School, dat zeker. Over the lack of discipline, misschien ?

Maar misschien ook helemaal niet. Gaat het gewoon over de spelregels van Domino of Monopoly. Of bespreken ze alvast een vakantieplaats aan een bankroete Costa Del Sol … ?!

Hoe het ook zij, de (geldelijke) turbulentie blijft een feit.

Wat wel zeker is, is dat democratie en kapitalisme als bestuurlijk en economisch model onder vuur liggen. Wereldwijd.

Want ook in Amerika, ” the land of milk and honey “,  is het niet al goud wat blinkt.  Wat wel schittert, is het goud dat er niet is. Door afwezigheid.

Het kan verkeren.

Ik moet onwillekeurig aan deze uitspraak denken als ik hoor dat de Cubaanse Raul Castro nu toch een ietsiepietsieminibeetje kapitalisme wil toelaten.

Meer zal er ook niet inzitten, als ik het enthousiasme van de kersvers gedoogde Cubaanse middenstand zo peil … Yep. Onbestaande is het !

Zal dat nu de grote ommekeer betekenen ?  Welnee.  Gewoon een nieuwe piste voor meer van dezelfde misère. Of erger, wie weet.

Want, als de vos de passie preekt … moet je uitkijken. Zeker als de schatkist leeg is.

Niks ideologie of menslievendheid dus. Watzegjemenou.

Treffend is het, dat twee zo uiteenlopende systemen haast terzelfdertijd zo op hun grondvesten daveren. Teveel, of juist te weinig saamhorigheid en al helemaal te weinig goeie actie schijnen de boosdoeners te zijn ….

Sommige dingen veranderen dan wel, maar verdwijnen nooit. Deze mooi uitgevoerde klaagzang blijft gelden, ben ik bang …

Want geld praat met de meest luide stem. Van diegene die het heeft ! En hij die het niet heeft, hij praat enkel nog over het willen hebben ervan…

Hasta Siempre !

N.B. Dit is een interactief stukje. Want het cursieve gedeelte is een mooie voorzet van Bentenge, één mijner lezers …

History talks

Maar ze zegt niet altijd de leukste dingen…

In Belgenland was het gister Wapenstilstand. De enige vreugde die je hierdoor krijgt, is dat je een vrije dag hebt. Verder valt er weinig te vieren, tenminste in de blije zin van het woord.

Voor wie verstrikt zit in de sluier van de historie : Wapenstilstand herdenkt het bestand op 11 november 1918, dat een einde maakte aan WO I, de eerste grote “moderne” oorlog…

Als klein meisje begreep ik die feestdag maar niet. Ik raakte de weg kwijt tussen Wapenstilstand en de Bevrijding… Het leek ook een eeeeeeeeeeeeuwigheid geleden.

Nu ik alleen nog klein ben in gestalte – en al op verschillende manieren met verdriet heb kennisgemaakt – lijkt die eeuwigheid me stukken korter. De gebrachte offers daarentegen stukken groter…

Net als dat kleine meisje van toen vind ik het nog altijd intriest. Want de historie sprak, maar jammer genoeg niet luid genoeg om te verhinderen dat deze WO I een opvolger kreeg… in WO II.

Sommige fouten moet je zelf maken om er uit te leren. Maar sommige fouten zouden nooit gemaakt mogen worden. Laat staan ervaren. Sommige voorbeelden ook nooit gesteld.

Maar de historische stem van WO I krijgt nogmaals de kans tot spreken. Om op te roepen tot samenwerking.

Nu, op de vooravond van een soort WO III, in de vorm van een wereldwijde financiële (systeem)crisis, zijn de samenwerkingsverbanden die toen al begonnen zijn, meer dan ooit nodig, om niet met z’n allen de boot in te gaan …

Hopelijk brult de stem van het gezond verstand nu.

Dat zou het mooiste eerbetoon zijn aan die lange lijst met namen, waarachter eens echte mensen zaten. Die een offer brachten om het belang van samenwerking en eendracht duidelijk te maken …

Wapenstilstand is er om er voor te zorgen dat hun leergeld niet voor niets is betaald…

Meer dan 90 jaar later is het moeilijk je er iets bij voor te stellen.

Willem Vermandere schetste een pakkend sfeerbeeld dat ik je graag meegeef :

Europian School

Azt adom!

Bron : weheartit

Elf-en-dertig jaar geleden zat ik op een vakantie annex taalkamp. Engels. Internationaal.

Het spreekt voor zich dat het gezelschap een bont (Europees) gezelschapje was. Bij elkaar gelijmd door het Engels als voertaal en in toom gehouden door een afsprakencontract.

Waarover nogal ‘fussy’ werd gedaan, want onder de deelnemers bevonden zich ook een aantal diplomatenkinderen die duidelijk van plan waren in de voetsporen te treden van (meestal?) hun vader.

Nooit van mijn leven heb ik meer talen gehoord dan in die twee weken daar. Nooit ook heb ik meer moeite gehad met het feit dat ik uit Belgenland kwam. De gangbare opinie was dat Nederlands gesproken werd in een minuscuul oekoeboekoe-landje waar je nauwelijks aan hoefde te denken.

Dat de meeste ouders precies daar werkten was een pietluttig detail.

De taal van Vondel op die locatie promoten bleek ondoenlijk, al raakten de deelnemers er gaandeweg wel van overtuigd dat de Vondelisten toch best veel talen machtig waren.

Maar. Ik kreeg er wel inzicht in de Europese School en hoe die werkte. De tips en tricks, de aanpak, de steken onder water… 

Gezien de gangbare tienerleeftijd zou je het een jeugdzonde kunnen noemen. Geen fraaie, maar toch.

Het was mijn ding niet. Nog geruime tijd (lees: jaren) erna kwam m’n haar recht als het over Europa ging. Had toen al het gevoel dat het niet echt werkte.

Toen ik dit en dit te lezen kreeg met op de achtergrond het nieuws over de stunten van de Griekse premier dacht ik hier onwillekeurig aan terug.

Ik zie hetzelfde scenario, maar dan anders. Een flash-back.

De Klas Europa is er nog steeds. Nu met President. De afsprakencontracten ook, al heten ze nu internationale verdragen. Er zitten geen diplomatenkinderen in maar heelder landen. Die vertegenwoordigd worden door mensen met diplomatieke gaven. Van wie je aanneemt dat ze de jaren van verstand stilletjes aan bereikt hebbben. Aanneemt.

Want wat zie ik ? Veeleer de Europian Class die een moderne versie van een Griekse tragedie opvoert.

De Europese President heeft bitter weinig zeggen aan zijn klas. Angela en Nicolas, de gangmakers van de klas, zetten de krijtlijnen uit. Als die er tenminste al zijn.

Want eigenlijk doet iedereen maar wat. Zoals Papandreou, die naar verluid toch stamt uit een groots Grieks politiek geslacht. 

Of quasi niets. Zoals Berlusconi. Hij stelt dat leven in Italië leven is in een rijk land. Voor hem allicht wel. Systeemcrisis ? Watzegjemenou. 

Riposteren met de woorden van Julius Caesar doet hij fenomenaal. (cfr. ” Tu quoque, Reuters, fili mi “?) Maar zien dat Rome aan het branden is doet ie waarschijnlijk pas als Keizer Nero ’t hem zelf komt expliceren.

Bindende afspraken lijken gemaakt om ergens in de verst denkbare hoek te worden neergepleurd. De lessen Begroting en Besturing lijken wel een wedstrijdje ‘om ter slechtst’ geworden.

Je zou zo maar denken dat dat komt omdat de controlerende organen van de EU, het IMF en de Europese Commissie, niet bijster veel klaar maken. 

Tja, 2 jaar top na top organiseren met als agendapunt ultieme reddingsplannen is een uitputtende bezigheid, moet je weten.

Welke strapatsen gaan er nog aan het licht komen ?

Ik hou mijn hart al vast als ik op m’n scherm een Griek hoor donderen over het feit dat ie zijn kraantjeswater zo maar opeens moet betalen. Ongehoord. Hoe kan dat nou ?!  Nou, zalig de onwetenden (omtrent belastingen in Belgenland).

Ik heb intens medelijden. Met de Oude Grieken. Die zo hun (filosofische) hersenen hebben gepijnigd op de fundamenten van de ‘democratein.’ O ja, het redenaarstalent is er, maar verder is het een lege doos.

Een Pandoradoos misschien. Waaruit nog een verborgen onheilstijding ontsnapt. Hoeveel komen er nog hierna?

Dit kan toch niet zijn ‘what the Ancient Greeks had envisioned’ ? Nee. Dit is regelrechte idiotie.

Ach ja. Het taalidioom vaart er wel bij.

Het Vlaamsch is een uitdrukking rijker. “Een Papandreouke doen” wordt wellicht het nieuwe synoniem voor niet meewerken. Of je eigen ruiten inslaan.

Zijn die (mislukte) staatsmannen toch nog ergens goed voor….