Tagarchief: tv/hifi afdeling

Dàt ruist er in het struikgewas … (Swoon 46)

Na mijn sportfase van afgelopen zomer kwam het heulemaal goed met me, beste lezers. Parijs kwam, en ik was op slag weer m’n sport-ontwijkende zelf.

Sterker nog, m’n eigenste beeldbuis kreeg een reces opgelegd. Want over al dat voetbalgeleuter en de daarmee overlappende Tour-gekte werd ook nog een tsunami van Olympische disciplines gestort. In ’t lang en ’t breed bovendien : ‘uit’ was échtigentechtig de enige ontsnappingsroute.

Wat ik prompt deed. Too much of a good (boring) thing is nog altijd té. Per direct kwamen er dagdelen vrij, en nu ik mezelf kristalhelder kon horen denken, schakelde ‘bloginspiratie’ een tandje bij. Buzzzzzzzzzzzziinnnnnnnnngg.

De ‘fuzzing’ die daarop volgde, kwam van m’n bakbeest-kijkkast.

Gevalletje jaloers, die tv van mij, en dat zal ik geweten hebben.

Per augustus, toen ik ‘m uit z’n reces haalde, strafte hij op de zijlijn gezet worden af, met geen beeld bij ‘aan’.

Nou ben ik, sinds die zaptoestand van weleer, niet van ’n kleintje vervaard. Even een white-washje doen, en we spreken er niet meer over, toch ?

Inmiddels is spraak zowat het enige dat mijn beeldbuis nog toestaat, alle witwas-praktijken ten spijt.

Het is een ervàring, beste lezers, om actua en duidingsmagazines beeldloos te volgen. Alleen al omdat écht luisteren, omgekeerd evenredig is met de stoom die me nog wel es uit de oren wil komen …  Ideaal voor de sereniteit, kortom.

Tot gister. Toen deed de afdeling ‘Beeld’ weer gezellig mee. Kijkkast is eigenzinnig, zoveel is duidelijk.  Mét een boontje voor Toon – en voor mij best nog wel wat ‘weetikookweertjes’.

Dus tussen het rommelen met Kerstspul en een mand strijkgoed door, ruiste er ook nog wat in het struikgewas.

In mijn (tot dan toe) drieladig keukenkastje idem, maar dat ontdekte ik pas, toen ik de vrucht mijner noeste arbeid wilde wegplooien en opbergen.

Als houtmoeheid bestaat, dan weet ik nu hoe dat er uitziet. Vier plankjes, een losse bodem. En spijkers op laag water zoeken, natuurlijk.

Nou ja, zeg ! Niet. Leuk. En nog van splinterhout ook, dus dat is helemaal van potverdorie nog aan toe (maal vier ! ).

Dag lade en serenititeit. Plus nachtrust, want ik stuit altijd weer op zoiets op een goddeloos uur. Staat in mijn DNA gegrift, waarschijnlijk. Mja … Potjanstropie nog an toe zeg !

Tot zo’n twee uur in de ochtend – niets van gemerkt, hoewel ’t best voor reuring zal hebben gezorgd. Maar ach, hier in en om het huis biept, flitst of wie-woe-wieuwt er immer wat, dus wie kijkt daar nog van op … ?

Zut.

Maar : het struikgewas is ontraadseld. Ein-de-lijk weet ik wat er ruist.

Het is een … unnne ….

Stakend ladekastje dat met donderend, edoch ongehoord geraas, instort.

Dat je het even weet, beste lezers.

Een raadsel oplossen betekent vaak, dat je een nieuw enigma in het leven roept. Dat is nu niet anders. De nieuwe prangende vraag is dus : krijgt Gulliver het weer ineengenageld terwijl ik daarbij net zo stoïcijns blijf als Toon?

We gaan het zien. Zolang er maar niks begint te ruisen, zitten we goed …

N.B. Vandaag, op zijn verjaardag, is Toon de aangever van dit swoontje.

Voor meer zwijmelplezier, klik hier.

Remove Control

Keywords: control, keypad, background, red, controller, remote

Bron : freestockphotos

Dat doet mijn zapper.

De afstandbediening ofte remote control heeft al menig keer een alles behalve ‘controlled’  effect op me gehad. Geen idee hoe dat komt.

Ik durf te stellen dat ik niet bij de eerste de beste crisis bezwijk. Menig moeilijke situatie heb ik al het hoofd geboden ‘whitout going to pieces’.

In mijn overigens prima werkend brein (al zeg ik ’t zelf) moet er toch ergens een kortsluitingscircuit zitten. Het euvel doet zich voor met tv-kastjes. Deze blauwe/grijze/zwarte dingen (kies de kleur maar zelf uit) slagen er in mij zenuwtoevallen te bezorgen, die niet moeten onderdoen voor die van tante Sidonia.

Vanaf het ogenblik dat het overschakelen naar een andere zender niet meer in een flits kan, begin ik al te zweten.

Want de volgende stap in het rampenplan is dan niet veraf meer. Het wisselen van de batterijen.

Een heel gepruts. De hele wereld heeft een ‘remote’ met een batterijvak dat lekker groot is en dus vlot open gaat. Behalve ik. Ik, wee ende helaas, heb een minivakje, met dan ook nog boogjes over de batterijen ter bescherming .

Nu moet je weten dat mijn fijne motoriek zich afwezig meldde toen ze mij geassembleerd hebben.

De calvarie van de batterijwissel duurt dus voort. Want natuurlijk komt er nog bij dat ik op het moment van nood ofwel geen batterijen meer in huis heb, ofwel moet constateren dat ze niet meer werken, omdat ik ze juist té lang heb.

Gelukkig heb je dan buren. Met (hopelijk) de juiste, nog werkende batterijen. In het juiste aantal. Want dat is essentieel.

Hoera ende joepie! Hij doet het weer! Ik blij. Buurman blij. Diepe zucht van opluchting. (Bij buurman misschien ook nog meewarig hoofdgeschud, maar dat weet ik niet zeker.)

Tot zover het ‘gewone’ scenario van een batterijwissel ten huize Ariadnesdraad.

Sinds kort heeft dit scenario een addendum.

Neem hiervoor alle beschreven stappen. Inclusief de batterijcrisis-trotserende buurman.

Alleen : het opgelucht ademhalen zit er deze keer niet direct in.

Je moet deze keer écht op zoek naar een nieuwe zapper. Je voelt je een tikje schuldig tegenover buurman wegens de zenuwtoestand. Dus besluit je naar de winkel te trekken als je weer je eigen, kalme zelf bent.

’s Anderendaags. Je staat in de tv/hifi afdeling van de winkel. Je hebt al hoofdpijn, van al het lawaai, dat het je quasi onmogelijk maakt uit te leggen wat je wil. Eindelijk lukt het.

De sales-man bekijkt je meewarig.Vol ongeloof. (Waarom zijn het op die tv-afdelingen altijd mannen?) Jij, intussen flink kriegel, zegt : probeer ’t dan zelf. Dat doet ie.

Niets aan te doen. Jij hebt gelijk. De universele afstandbediening wordt bovengehaald. Vreemd genoeg blijkt ze niet te werken. Drie andere ook niet.

Jij bent blij dat je voet bij stuk hebt gehouden om de zapper in de winkel te laten testen.

Maar de wrevel groeit. Helemaal als één van de verkopers zegt : ” Aangezien het hier over een verouderd toestel gaat, waarom koopt u niet eens een nieuwe tv ?” Pissig waarschijnlijk, omdat ie al zolang met jou bezig is. En ondertussen niet een ander een tv aan kan praten.

Zeg nu zelf : het verschil tussen een nieuwe tv en een afstandbediening is nogal groot. Niet alleen qua formaat.

Gelukkig heeft een andere verkoper het stuk ‘dienst na verkoop’ in zijn jobomschrijvig wél nagelezen. Je komt tot een compromis.

Als je je compromis gaat afhalen is de overeengekomen prijs (die op papier staat) opeens verviervoudigd. Inkoopprijs heet zoiets dan

Het scheelt niet veel of je ontploft. De stoom komt uit je oren. De gerant, die een vrouw blijkt, komt erbij. Krijgt een hele lading ergernis op de koop toe . Onderzoekt de kwestie grondig. Stelt vast dat je gelijk hebt. Roloogt. (Maar : naar wie?)

Misschien heeft ze ervaring met zenuwcrises ten gevolge van niet werkende toestellen. Hoe het ook zij, ik heb nu een prachtige niewe zapper. Origineel nog wel, mét nieuwe batterijen erin.

Gratis.

Hoera ende joepie!

Heb jij ook een item waar je de seskes * van krijgt als ’t niet werkt ?

_________________

* zenuwen

________________

Disclaimer :

Het moet voor de duidelijkheid nog eens gezegd dat ik geenszins de bedoeling heb alle tv verkopers, man of vrouw, over de zelfde kam te scheren. Ik had gewoon pech, waarschijnlijk …