Tagarchief: vakantiestemming

Re-post : Gulliver’s Travel – Swooning Saturday 14

Sinds mijn Saturday’s Swoonen, staat de inspiratie-switch van de grey ones op on, beste lezers. Zo ook het knopje ‘deerlijk de tijd onderschatten, die gaat zitten in het opzetten van een blogstuk’. Daarom, en omdat het toen van destijds  – 2013 –  vandaag weer aan de orde is :  een rondje archives to the rescue.

Morgen alweer mei. Maand vol feestdagen en symboliek. Helemaal voor Vadermans en m’n moeder. In de vijfde van het jaar gingen zij namelijk trouwen, (van) elkaar houwen, plus ’n gezinnetje bouwen. De ooievaar bracht de dame op de roze wolk. Eigenlijk zou ie dat voor Bibi overdoen, maar raakte prompt van z’n kompas af en kwam dus in die andere maand met de M. Tja. Daarmee is natuurlijk wel m’n legendarisch ontbrekende richting-gevoel verklaard.

Behoorlijk wat ‘mei-en’ later, gaat Gulliver solo op reis. Uiterlijk alleen, innerlijk met twee. Naar de plaats waar hij en zij “wij” werden. Waar hij nu “hem met haar in zijn hart” zal worden.

De first journey blijft toch the One.  Op de tunes van Dua Lipa, een muzieksuggestie van Gulliver himself, allen dus nog ’s daarheen …

Ergens in maart laat ie voorzichtig zijn reisbootje te water. ” Ha, geweldig ! “, repliceer ik,” Wanneer vertrek je ? ” Stilte.

Ik sla hem met verstomming – en echtigentechtig, ik sta zélf paf van mijn snelle antwoord.

Maar werkelijk waar, wat een GOED idee. Dit zal hem helpen alles met een ander oog te bekijken en nieuwe invalshoeken te zien. Dus dat zeg ik hem, om de stilte die is gevallen, te doorbreken.

Telefoneren zonder praten is tenslotte een beetje gekkigheid.

Wat belletjes later is alles concreter.

Ja, hij heeft zich ingeschreven. Want ach, door een geldtechnisch gelukje is die single-room-taks toch geen ramp.  We praten z’n garderobe nog even door.

Hij twijfelt over het formaat van z’n valies, en ik, ik kom aan de weet hoeveel sokken hij nou exact heeft, en dat ie van hemden met streepjes houdt.

Bij de volgende rinkel is de single-room-taks van de baan. Ik hou m’n hart vast voor een melt-down.

Maar de travelling mood survives. Hij heeft een room-mate gevonden, bezoek voor mijn moeder geregeld en Mrs Cook & Clean strijkt ijverig hemden.  Net als ik een beetje bang, vermoed ik, dat hij zich zou bedenken …

Als Dumdiedummetje de volgende keer zingt, heeft ie vertrek en terugkomst geregeld en de formaatknoop van z’n valies doorgehakt.  Het wordt de grootste.

Tussendoor maken we ook samen een reisje, mijn vader en ik. In de geest.

We gaan terug naar zijn Banane-broek-tijd. Want stiekem kent hij zijn kamergenoot-op-reis dus al zoo lang. Hij schetst een beeld van de man. Ietwat apart. Precies wat hij nodig heeft. Hoewel mij onbekend, ben ik de man dankbaar, omdat hij drempelverlagend werkt.

Van de kindertijd gaat het naar de busreis van z’n leven. Samen met mijn moeder. Duidelijk een twinkel in z’n stem als ie zegt : “Maar samen slapen deden we natuurlijk niet …”

Alle joy en laughter daargelaten, is het natuurlijk wel een tikje beladen. Wat zal de impact zijn ?  Dat ie met joyeuse gedachten terugkomt, en op leuke dingen kan terugblikken. Hoop ik. Wens ik.

Vandaag vertrekken dus twee ventjes. Op een schitterende dag, naar Frankrijk.

Zonder tuinman, zonder klokken en misschien ook wel zonder bloeiende appelbomen – maar met zin, en mijn fiat.

Marja is initiatiefneemster van Zwijmelen op Zaterdag.

Gulliver’s Homecoming

ImageBam

Bron : Weheartit

Ariadnesdraad heeft vanaf nu haar eigenste jumelage ! Onderstaande column heeft namelijk een zusterstukje.

Gulliver is terug !

Zijn reis begon ver voor ie de deur achter zich dicht deed, maar is niet compleet zonder terugkomst- en reisverslag. Vandaag dus Gulliver’s Homecoming. Uiteraard natuurlijk doorspekt met een paar hersenkronkels van ondergetekende.

De reisperiode zit ruim op voorhand op mijn prikbord gepind. Op de vooravond van de Gulliver-fase dus nog even belgewijs uitwuiven. Ik voel reiskriebels aan de andere kant.

“Komkom, wat zou er nou intussen zijn”, zeg ik – om de als, moest, en je-weet-nooits het loodje te laten leggen – ” het wordt zeker weten leuk, je komt als een ander mens terug ! “

Tuurlijk, de lucht kan invallen en dan hebben we allemaal “nen blauwe frak aan”, of het kan bananen regenen, maar so what.

Gulliver gaat een korte nacht en ik een nieuwsgierige ochtend tegemoet.

Mijn hoofd maakt elke reisdag een tripje naar Frankrijk. Hoe zou ie het stellen ? De reisfoon blijft stil op een “goed aangekomen”- bericht na. Geen nieuws is goed nieuws, is immers het motto.

Als het reisplan geen dagen meer telt, denk ik Gulliver een lol te doen met wat ” ik-kom-op-mijn-plooi ” – tijd voor ik aan de lijn hang. Quelle idée … !

Voor ik het weet, blijkt Gulliver terug. In de plooi, maar zijn hum is lichtjes gekreukt. “Segmoettegijnievragenhoemijnvakantiewas ?!”  klinkt het, nog voor ik de tamtam die telefoon heet zélf kan gebruiken.

Oepppssssssss ! Een abuis dat verkeerd is. Mijn – enfin zijn – reisplan is langer dan de echte voyage … !

Gelukkig komt aan het gladstrijken geen stijfsel te pas. Al snel komt ” voor herhaling vatbaar ” voorbij. Precies wat ik horen wilde. Vreugdedansje. Hoera ende joepie !

Ook formidabel is, dat zijn reisgenoten fungeerden als een troostrijk dekentje. Want Gulliver’s tristesse ging hem voor  – op de best mogelijke  manier. Menig oor wist dus al het ongezegde. Misschien was hierdoor het weerzien met het kerkje waar hij en zij “wij” werden en hij nu – solo – ” hem met haar in z’n hart ” moest zijn, minder heftig.

Z’n geslaagde Sint-Christoffel-beeldjacht moet ook vermeld. Verder nog het feit dat hij zichzelf ook een snuifje blijdschap toestond. Bewijs : een gniffeltje in zijn stem terwijl ie vertelt.

Tussen al die leute toch ook wat last. Hij doet een oogontsteking op –  en de voorloper van mijn “erreur” doet zich voor. Auto Oompje, die hem zou afhalen van vakantie, bloopert ook al met de terugkomstdag. Taxi Broerman ondervangt dit, heureusement.

Een dubbele faux-pas ! Incroyable ! De  mega-milde bolwassing als gespreksintro is gekaderd.  Ondanks dat dit toch een klein malheur is te noemen, verlies ik mijn sérieux. En uiteindelijk  … lachen we allebei !

Gulliver zelf vat  z’n reis zo samen : ik was nu eens blij, dan weer geëmotioneerd. Ik heb verdriet gehad, en troost. EN ik heb me geamuseerd !

Alle elementen van een geslaagde vakantie. Missie gelukt.

Op de vraag hoe Gulliver het heeft gehad luidt het antwoord overtuigd ” Très bien ! “

Vraiment excellent !

Gulliver’s Travel

Pinterest

Bron : Pinterest via Weheartit.

Vrees niet, beste lezer, dit wordt geen literaire uiteenzetting genre “bestseller-résumé”. Ik ben geen kenner. Sterker nog, mijn little grey cells moesten betreffende dit item aangezwengeld om de puntjes op de i te krijgen.

Maar ik voel wel verwantschap. Want ik reis al een veelvoud van maanden tussen twee werelden. De wereld van vroeger en nu. De wereld van Luggnagg, waar verdriet heerst en mensen hun hoofd verliezen, en daarmee alles wat ze zijn.

Dat alles geldt in het kwadraat ² voor mijn vader.

Na een immens omvattende adaptatieperiode gaat ie nu iets nieuws aan : de Gulliver-fase.  Hij gaat op reis.  Uiterlijk alleen, innerlijk met twee.

Naar de plaats waar hij en zij “wij” werden. Waar hij nu “hem met haar in zijn hart” zal worden.

Ergens in maart laat ie voorzichtig zijn reisbootje te water. ” Ha, geweldig “, repliceer ik,” Wanneer vertrek je ? ” Stilte.

Ik sla hem met verstomming – en echtigentechtig, ik sta zélf paf van mijn snelle antwoord.

Maar werkelijk waar, wat een GOED idee. Dit zal hem helpen alles met een ander oog te bekijken en nieuwe invalshoeken te zien. Dus dat zeg ik hem, om de stilte die is gevallen, te doorbreken.

Telefoneren zonder praten is tenslotte een beetje gekkigheid.

Wat belletjes later is alles concreter.

Ja, hij heeft zich ingeschreven. Want ach, door een geldtechnisch gelukje is die single-room-taks toch geen ramp.  We praten z’n garderobe nog even door. 

Hij twijfelt over het formaat van z’n valies, en ik, ik kom aan de weet hoeveel sokken hij nou exact heeft, en dat ie van hemden met streepjes houdt.

Bij de volgende rinkel is de single-room-taks van de baan. Ik hou m’n hart vast voor een melt-down.

Maar de travelling mood survives. Hij heeft een room-mate gevonden, bezoek voor mijn moeder geregeld en Mrs Cook & Clean strijkt ijverig hemden.  Net als ik een beetje bang, vermoed ik, dat hij zich zou bedenken …

Als Dumdiedummetje de volgende keer zingt, heeft ie vertrek en terugkomst geregeld en de formaatknoop van z’n valies doorgehakt.  Het wordt de grootste.

De first fun is in te preparation. Waar. Ik voel me zowaar zélf in vakantiestemming. Er waait een nieuwe wind door de telefoongesprekjes. Speelser. Eéntje van plannetjes stoven.

Tussendoor maken we ook samen een reisje, mijn vader en ik. In de geest. 

We gaan terug naar zijn Banane-broek-tijd. Want stiekem kent hij zijn kamergenoot-op-reis dus al zoo lang. Hij schetst een beeld van de man. Ietwat apart. Precies wat hij nodig heeft. Hoewel mij onbekend, ben ik de man dankbaar, omdat hij drempelverlagend werkt.

Van de kindertijd gaat het naar de busreis van z’n leven. Samen met mijn moeder. Duidelijk een twinkel in z’n stem als ie zegt : “Maar samen slapen deden we natuurlijk niet …”

Alle joy en laughter daargelaten, is het natuurlijk wel een tikje beladen. Wat zal de impact zijn ?  Dat ie met joyeuse gedachten terugkomt, en op leuke dingen kan terugblikken. Hoop ik. Wens ik.

Maar dit is zeker :  ikke onzegbaar blij dat hij niet zo erg op Gulliver wil gaan lijken dat ie misantroop wordt …. pfoe-phoe !

Vandaag vertrekken dus twee ventjes. Op een schitterende dag, naar Frankrijk.

Zonder tuinman, zonder klokken en misschien ook wel zonder bloeiende appelbomen – maar met zin, en mijn fiat.

Save journey !