Tagarchief: verdriet

Vervlogen ik

Je kan het zo gek niet bedenken of er is wel een eigen dag voor.  Soms is dat maf, maar soms is het ook gewoon berehard nodig.

Neem nu de Wereld Alzheimer dag.  Vandaag, 21 september, is er aandacht voor wat er gebeurt als je hersenen (door een teveel aan proteïnen) tilt slaan en uiteindelijk dienst weigeren.

In Vlaanderland zouden er momenteel zo’n 100.000 zieken zijn en tegen 2050 wordt een verdubbeling van dit trieste getal verwacht …

In het journaal deze week hoorde ik iemand zeggen : mensen met Alzheimer kunnen nog veel.  Muziek helpt daar bij.

Dat kunnen, dat weet ik niet zo. Maar dat komt waarschijnlijk omdat ik betrokken partij ben. Ik sta aan de kant die moet toekijken.

Kijken naar een proces van langzame verandering. Van woordeloos toezien hoe je een schim van jezelf wordt … Want de woorden zijn vervlogen.  Diep opgesloten in een hoofd dat ze straks – nu, of gister al ? – niet meer als zodanig herkent.

O, ik hoop het zo. Dat die voor Alzheimer veelgeprezen muziektherapie enig soelaas mag bieden. Als leidraad naar herinneringen – of als troost bij letterlijk onzegbaar geworden verdriet.

Maar deze dag stelt ook de zorgenden centraal. De mensen die completer dan zichzelf (moeten) worden om voor de ander te zorgen.

Ze doen het. Ze leggen de lange weg van afscheid af, en botsen en knotsen tegen de barrière aan van een wereld waarvan ze geen sleutel hebben.

Dementie, dat zijn onzegbaar veel processen. Met ongeschreven, zelfs niet uitgesproken regels.

Ook die van een love story, jawel.

Liefde laat zich niet verjagen door een allesomvattend “niet meer weten”.

Hij sijpelde terug
Weerkaatste wat ze was
Wenste wat ze wou
Wist wat ze verlangen zou
Hij was zoals hij wees
En zij voor hem de vrouw
Dat wist ze
Zoals ze zweeg
En hij het zeggen zou

Een beeldende weergave van de verstandhouding die ik voor me zie. 

Niet gezegd, maar prachtig vervat. Veel completer dan ik het zélf zou kunnen beschrijven, en daarom door mij met veel dank geleend van (grootmoedige) Monique.

————————–

Bron : Weerzinwekkend . Bovenstaande vetjes zijn een fragment uit : Completer dan.

The Stories That We Could Have Told

in een stukje. Of ook niet natuurlijk.

Een oppervlakkig blog ?

Dat kan. Zoals dat ook kan bij een ‘echt’ gesprek. Zeg nou zelf, je zou gillend gek worden als élk, maar dan ook élk gesprek diepgang zou moeten hebben.

Nee, grijze celletjes houden op tijd en stond ook wel van een time out.

Een blogcolumn kan je echter ook diep raken. Yep. 

Omdat er een welgekozen woordencollectie verschijnt die werkelijk troost. In dat geval reikt de schrijver ervan je als het ware een digitaal dekentje aan, dat je verwarmt. Ja, echt. 

Het door tranen onderkoelde diepste van je ziel warmt enigszins op. Het is een beetje minder koud in je hart. Zelfs bij een temperatuur van 30+ kan zo’n fleece-je erg nodig zijn.

Bloggen kan je ook diep raken omdat woorden plots de sleutel lijken tot je eigen hoofd en hart. Woorden. Je hebt ze nodig om van het maalpad van het verdriet te raken. 

Je hebt ze nodig om te kunnen vatten wat je allemaal denkt. Je hebt ze nodig als pauze-knop. Je hebt ze nodig om overeind te kunnen blijven.

Maar het allermooist is het als een blog wel de sleutel lijkt tot het hoofd en hart van een collega-blogger.  Als dat hoofd je op visite vraagt en je uitnodigt om mee te kijken naar het diepst van haar gedachten…

Met la vie après la vie lichtte de ijsprinses deze week haar thinking cap. Met de omzichtigheid van iemand die een uiterst breekbaar kado krijgt nam ik de invitatie aan om te filosoferen over het grote afscheid. 

Over de reis die je ziel, dat onverwoestbare stukje dat jou tot jou maakt, onderneemt.  En wat er dan allemaal wél, of net niet gebeurt.

Voorzichtig – om het web der diepste gedachten niet te beschadigen – ging ik mee op pad. In het doolhof dat hoofd heet. En ik was verwonderd. 

Omdat ik vooral aan het leven nu dacht.  En aan de verhalen die ik wil scheppen, waarvan ik deel wil uitmaken. Zodat het niet alleen “the story that we could have told” hoeft te zijn.

Verhalen die ik wil meenemen. Of achterlaten. Al naargelang. 

In mijn hoofd regen de gedachten zich als onderstaande tekst aaneen :

No more tears, my heart is dry

I don’t laugh and I don’t cry

I don’t think about you all the time

But when I do I wonder why

One day baby, we’ll be old

Oh baby, we’ll be old

And think of all the stories that we could have told