Tagarchief: Wereld Alzheimer Dag

Je harde schijf verzorgen

Niet bang zijn, beste lezer, je bent niet al meer dan 220 postjes een incognito computernerd aan het lezen, je bent de weg niet kwijt – en je peeceetje ook niet.

It is still I, Ariadnesdraad. Dit is simpelweg een hulde aan de ingenieuze computer die we eigenlijk allemaal zijn.

Bart Peeters zal ’t me vast niet kwalijk nemen dat ik een regel uit Het Menselijke Brein tot titel promoveer. Want ik wil het vandaag hebben over de harde schijf die we allemaal hebben : ons hoofd.

21 septembember is Alzheimerdag. Dat brengt me terug naar de dwaaltocht in het hoofdelijke duister van mijn moeder.

Dit jaar werd mijn memorie getriggerd door Gulliver’s droge mededeling dat ie ‘de facturen’ had weggedaan (de verzorgingskosten toen mijn moeder niet meer thuis kon wonen, nvdr). Mijn hart zakte, bij zoveel bewijs van kosten en leed.

Eens te meer heb ik vrede – met haar nieuwe statuut van wolkzitter. Maar mijn hart zakt nog steeds, als ik aan al diegenen denk die nog volop in deze martelgang zitten.

Ik wil daarom graag een pluimpje opgooien naar alle verzorgers, die hun taak met een noodzakelijk eindeloos geduld uitvoeren. Not scolding, cursing and crying in de praktijk …

M’n loftuiging is door Vadermans aangeleverde content. Jaja, die Gulliver is niet alleen een schattige lurker die me tot schrijven zet, (“Ik heb nog eens gekeken, naar je blog ?”) hij blijkt ook ’n romantische Muzenzoon, die mijn celletjes op gang trekt met pakkende teksten*. See for yourselfs, beste lezers.

Over hoe het moet zijn, als je het hebt.

Alzheimer’s Request

Do not ask me to remember,
Don’t try to make me understand,
Let me rest,
And know your with me,
Kiss my cheek
And hold my hand

I’m confused beyond your concept,
I am sad and sick
And lost
All I know is,
that I need you
To be with me,
At all cost

Do not lose your patience with me,
Do not scold, or curse, ore cry
I can’t help the way I’m acting,
Can’t be different though I try

Just remember that I need you,
That the best of me is gone
Please don’t fail
To stand beside me
Love me till my life is done

Wijl jullie z’n kleine gloriemoment erop nalezen, ga ik ‘m bewijzen dat ik echt nog wel weet wanneer ie jarig is. Insert massa’s ???

De  vergezellende situatieschets is ’n foonconversatie waarin ik vroeg welke dag ie ook alweer exact jarig was – om af te kunnen spreken qua vervoer – en ik bij Gulliver toch ’n klein hartverzakkingkje bemerkte. ??!! Stilte. Daarna wederzijds gegniffel, toen mijn haastig ” Ik wéét wel wanneer je jarig bent,… ik bedoel de dàg.” Oeffff… !

Vadermans is weer gerust. Misschien nog niet over z’n verjaardagsgebak, maar wél over ’t feit dat ik kom. On the dot, en op de juiste dag nog wel. Geen sprake dus, van alweer plotseling verjaren

De taart-story krijgt dus een nieuwe episode, beste lezers. Definitely to be continued ….

Ik op naar lekkers !

 ————————————————————-

* van Author Unknown

Vervlogen ik

Je kan het zo gek niet bedenken of er is wel een eigen dag voor.  Soms is dat maf, maar soms is het ook gewoon berehard nodig.

Neem nu de Wereld Alzheimer dag.  Vandaag, 21 september, is er aandacht voor wat er gebeurt als je hersenen (door een teveel aan proteïnen) tilt slaan en uiteindelijk dienst weigeren.

In Vlaanderland zouden er momenteel zo’n 100.000 zieken zijn en tegen 2050 wordt een verdubbeling van dit trieste getal verwacht …

In het journaal deze week hoorde ik iemand zeggen : mensen met Alzheimer kunnen nog veel.  Muziek helpt daar bij.

Dat kunnen, dat weet ik niet zo. Maar dat komt waarschijnlijk omdat ik betrokken partij ben. Ik sta aan de kant die moet toekijken.

Kijken naar een proces van langzame verandering. Van woordeloos toezien hoe je een schim van jezelf wordt … Want de woorden zijn vervlogen.  Diep opgesloten in een hoofd dat ze straks – nu, of gister al ? – niet meer als zodanig herkent.

O, ik hoop het zo. Dat die voor Alzheimer veelgeprezen muziektherapie enig soelaas mag bieden. Als leidraad naar herinneringen – of als troost bij letterlijk onzegbaar geworden verdriet.

Maar deze dag stelt ook de zorgenden centraal. De mensen die completer dan zichzelf (moeten) worden om voor de ander te zorgen.

Ze doen het. Ze leggen de lange weg van afscheid af, en botsen en knotsen tegen de barrière aan van een wereld waarvan ze geen sleutel hebben.

Dementie, dat zijn onzegbaar veel processen. Met ongeschreven, zelfs niet uitgesproken regels.

Ook die van een love story, jawel.

Liefde laat zich niet verjagen door een allesomvattend “niet meer weten”.

Hij sijpelde terug
Weerkaatste wat ze was
Wenste wat ze wou
Wist wat ze verlangen zou
Hij was zoals hij wees
En zij voor hem de vrouw
Dat wist ze
Zoals ze zweeg
En hij het zeggen zou

Een beeldende weergave van de verstandhouding die ik voor me zie. 

Niet gezegd, maar prachtig vervat. Veel completer dan ik het zélf zou kunnen beschrijven, en daarom door mij met veel dank geleend van (grootmoedige) Monique.

————————–

Bron : Weerzinwekkend . Bovenstaande vetjes zijn een fragment uit : Completer dan.