Tagarchief: winterweer

Raspoetitsa ruimt baan !

Uit wrijving ontstaat glans, schreef ik al. En of het waar is ! De nagelnieuwe stoep voor m’n deur is spic-en-span, en de baan blinkt als gitzwarte schoenpoets ! De woestijn is terug naar Egypte verkast en de  modderstromen wasten zichzelf intussen schoon …

Hola-di-ee en hopsasa … Raspoetitsa ruimt baan ! Ja, beste lezer. Je leest het goed : de weg is terug van weggeweest. Na zowat 2 (!) jaar. Dat moet gevierd !

Of het mooi is geworden ? Eerlijk : nou nee. Een parking knàl voor je deur is niet bepaald het summum van schoonheid. Ik mis m’n boom-vanuit-het-keukenraam. De huidige zogenaamd ‘lage beplanting’ is daar geen partij voor. Denk : errrrugg laag, klasse piereverdriet.

Oei, dit klinkt niet vrolijk.  Maar echtigentechtig : het kan me niet verblotekonten.  Alles beter dan wegloosheid. 

Ander heuglijk feit : ik heb mijn nachtrust terug. In principe.

Mijn lijf is daar zo ondersteboven van, dat het tegenwoordig het ene na het andere cimbaalstukje op me loslaat. Totaal ontregeld. Je zou voor minder, na al die maanden van boren, klieven, kappen en kleunen.

Wég zijn de aardbevingen waar mijn bed me aan onderwierp. Geen slaapbevorderende wiegeliedjes waren het, maar regelrechte fakir-tortuur.

Wég zijn de slijpschijven, die me tot op vandaag een nagelvijl-complex bezorgen, annex een nooit meer overgaande hekel aan schuurpapier.  Ze kliefden op het laatst niet alleen stenen en stilte aan stukjes, ook mijn zenuwen…

Maar ’t kan nog erger.

Langstaartigen in huis – met of zonder strikje –  compleet met bijpassende rioolgeur. Die invasie is, met vastbeslotenheid, uitgeroeid. Pfoe-pfoe.

Ah ! Mijn zintuigen  (nose-eyes-ears) komen tot rust ! De martelende luchtspielingen zijn opgelost. Fata morgana’s, vertel mij wat !

Niet zo gek, die woestijntaferelen.  Genoeg zand voor tonnen zandzakjes. Met variatie in kleur als bonus… Gelukkig is de eeuwig opduikende zandvlakte zo finaal overwonnen dat ze zich braafjes permanent liet opborstelen ! Wég woestijn.

Nog een pluspunt is dat je vandaag geen kaartkundig genie meer hoeft te zijn om m’n huis te vinden. Ik is blij.

Aan de weg als inbreker hoeft ook niet meer getimmerd. De deur kan weer open. Mijn loopbaan als acrobaat geef ik er ook aan. Gracieus, dat spreekt.

Wég putten, bulten, loszittende stenen en inzakkende bruggetjes, waarover je je nek kan breken – en de rest van je constitutie erbij. Goed voor de sierlijkheid.

Binnen is het ook weer heerlijk warm. De über-echte pool-simulatie is weer netjes waar ie thuishoort : op de Noordpool.

Weggesmolten zijn de ik-bevries-proof-outfits en de daarbij horende niet-communicatieve pareltjes met God. 

Een bakje troost is weer aan de orde, want de kraantap doet het. Voor mij geen deur tot deur meer, op zoek naar een barmhartige water-samaritaan. De visioenen die me ei zo na een delirium over waterpompen bezorgden, spoel ik nu lekker door. Met datzelfde vloeibare goud kan ik ook nog efkes die kamele(o)n wassen, dus dat komt snor.

Wég zijn ook de onverwachte stroompannes. Dat scheelt aardig  in néééje, “het-werkt-wééér-nie”-momenten. Alles doet het gewoon. Zo goed, dat die kapotte badkamerlamp nu wel heel erg afsteekt. Er is (onvolledig) licht in de duisternis.

Maar ach – een kniesoor die daarover valt. Of het moesten de tele-nuts-bedrijven zijn, die nu een superklant  aan me verliezen. Wellicht verguldt een event met een energieke dj – een cute hondebeestje – deze pil.

Daarna komt de slaap – die nog aardig de weg kwijt is – vanzelf. Is het niet van moeite, dan val je wel om van de energierekening …

Woehoeii ! Let’s party, Mister Dog !

Worries over weelderig wit

Gisteravond. High Coffee bij Dametje Buur. 

Ze kijkt bedachtzaam. Voorzichtig  zegt ze : ” We krijgen sneeuw “. “Ja , in de Ardennen ” , repliceer ik  “. Monter.  Want  ‘blisfully unaware’ omtrent het laatste weerbericht.

” Neenee, …………. ” Ze last  een strategische stilte in, net lang genoeg om een bakje troost voor mijn neus te zetten. “Veel. Ook hier.” “Vanavond al.”

Onderzoekende blik van haar kant. Ze peilt mijn reactie. Vindt dat die meevalt en neemt zelf ook een teugje.

Dametje Buur weet – tegen wil en dank, soms – dat sneeuw voor mij een kleine ramp is te noemen. Na enige maanden persoonlijk puffen en steunen onder een gedwongen immobilisatie nóg beter.

De bom die sneeuw heet is gevallen.

We kijken allebei tobberig. “Zien wat voor weer we krijgen,” zeg ik.

Dametje Buur duwt ferm op het aan-knopje van haar tv. We zijn net op tijd om de nieuwslezer ernstig te horen zeggen “U doet er goed aan het weerbericht met onze weervrouw Jill te blijven volgen …” Instant gevolgd door een exuberant opgetogen weersvoorspeller.

Die ons allemaal aanraadt om sneeuwpoppen te gaan maken en naar de stilte van de sneeuw te luisteren.

Tussen haar tanden door zegt Dametje droog : ” Als morgen die poppen dan maar niet aan het dansen gaan .”

Nu lachen we met twee. Ondanks onszelf. We zien een legertje dartelende sneeuwmannen voor ons, en wij ertussen, zwierend en zwalpend om op de been te blijven.

Een fractie van een seconde zie ik de miniversie van mijzelf weer een vierkante metertje tuin in kruipen, om een sneeuwpop te maken. Achternagezeten door mijn moeder, die  sneeuwmannen maken allesbehalve een strak plan vond. That is,  in pyama, zonder enig schoeisel nog wel.  

Nu raken de ontdooi-perikelen me oneindig veel meer. Wee ende helaas.

Daarom ben ik blij dat ik naar het kougevoel geluisterd heb. Je weet wel, het kilte-gevoel dat soms aan een sneeuwtapijt vooraf gaat.

Het stemmetje dat zei : “Zin of niet, doe NU boodschappen, want wie weet …”

Yep. Een verwittigd mens heeft mondkost in huis voor ze zichzelf noodgedwongen ” inbunkert “.

Na het anticiperen kwam het wachten. En met stijgende onrust kijken naar de dikte van de mat en de vlokken. Toen de ochtend.

” Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m’n ogen uit , Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m’n ogen uit,
Ik kon het niet geloven, maar voor de vensterruit
Viel zacht naar beneden, de eerste sneeuw “

Het licht en de stilte verdrijven de laatste restjes slaap uit m’n hoofd.

Eén blik naar buiten leert  :  de lucht grijs is en zit vol vlokken.

En de buiten-plannen voor vandaag zitten er onder. In de diepvries …